No Politricks

Memory is the most important thing.

2010-11-05T04:23:00.002+07:00

ถ้าไม่ต้องไปทำธุระด้วยความจำเป็นแถวสนามกีฬา ก็คงไม่มีทางจะรู้เลยว่า บนฟุตบาธก่อนจะเดินถึงร้่านศึกษาภัณฑ์จะมีแผงลอยที่วางขายรูปพวกนี้อยู่ จะเรียกว่าแผงลอยก็คงไม่ถูกซะทีเดียว เพราะจริงๆแล้วควรเรียกว่าเป็นแผงแบกะดินมากกว่า เป็นแผงที่วางขายภาพถ่ายขาว-ดำสมัยก่อนของประเทศไทย แผงนี้แบ่งง่ายๆเป็น 2 โซน โซนด้านซ้ายมือจะเป็นภาพของสมาชิกในราชวงศ์จักรี ถ้าจำไม่ผิดก็มีตั้งแต่ภาพถ่ายของรัชกาลที่ 4, 5 และรัชกาลปัจจุบัน น่าแปลกที่รัชกาลที่ 6, 7 และ 8 มีน้อยมากหรือแทบจะไม่มี ภาพถ่ายของราชวงศ์จักรีหลายภาพไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน เลยรู้สึกแปลกมากที่มีแผงแบกะดินขายของประเภทนี้ ที่สำคัญคือ ในราคาย่อมเยาเพียงภาพละ 20 บาทเท่านั้น
นอกจากภาพของเหล่าสมาชิกของราชวงศ์จักรีแล้ว โซนด้านขวามือก็จะเป็นรวมภาพถ่ายของกรุงเทพฯในสมัยก่อนอย่างเช่น รถราสมัยก่อน ภาพเกาะรัตนโกสินทร์ ถนนสีลมสมัยที่ยังมีคลอง พูดง่ายๆคือ เป็นภาพถ่ายของผู้มีอันจะกินในสมัยนั้นซึ่งบางทีอาจจะเป็นฝีมือการถ่ายของเหล่าเชื้อพระวงศ์ก็เป็นได้ ใครสะดวกว่างๆลองนั่ง BTS ไปลงสถานีสนามกีฬาแห่งชาติแล้วลงเดินเลยสนามกีฬาไปทางถนนบรรทัดทองดู คุณอาจจะได้เป็นเจ้าของภาพหายากที่ถึงแม้จะใช้วิธี re-print ขึ้นมาใหม่ให้ดูแล้วเหมือนเก่าจริงจัง ...ไม่เป็นไรใช่ไหมที่เราจะได้ถือโอกาสเป็นเจ้าของภาพหายากพวกนี้ในราคาแสนถูกเหลือเชื่อ.

This is London Design Festival Twenty Ten.

2010-11-03T01:52:00.005+07:00

London Design Festival 2010 มีอะไรให้ดูมากเกินไป เกินกว่าเวลาเพียงแค่ 9 วัน (18-26 กันยายน) กับอีเวนท์กว่า 250 งาน ที่กระจายอยู่ทั่วลอนดอน คำแนะนำง่ายๆคือ เลือกเฉพาะงานที่สนใจจะไปจริงๆ ออกแบบแผนการเดินทางในแต่ละวัน และที่สำคัญคืออย่าคาดหวังกับสิ่งที่ LDF Guide Book หรือสิ่งที่สื่อบรรจงเขียนบรรยายสรรพคุณของแต่ละงานเอาไว้ให้มากนัก จะได้ไม่รู้สึกผิดหวัง หลายงานที่ไปถึงที่แล้วมีแต่คำถามในใจประมาณว่า แค่นี้เองเหรอวะ เพื่ออะไร แล้วไง และอีกหลายคำถามที่มาจากอาการผิดหวังระคนสงสัย

ช่วง 2-3 วันแรกของ LDF ปีนี้ถูกแย่งพื้นที่สื่อและแย่งความสนใจจากชาวลอนดอนและนักท่องเที่ยวทั่วไป เพราะมีกิจกรรมอย่าง London Fashion Week และ Open House London ที่จัดขึ้นพร้อมๆกัน แต่หลังจากหมด 2 งานนั้นแล้วภาพรวมของเทศกาลปีนี้ก็ยังคงความคึกคัก และรักษาระดับความน่าสนใจได้ไม่ต่างจาก 4 ปีที่แล้วที่เคยพบประสบมา ช่วงเวลา 9 วันกับกิจกรรมหลากหลายรูปแบบยังคงดึงดูดนักออกแบบจากทั่วโลกให้มารวมตัวกันได้เช่นเคย วัดได้คร่าวๆจากภาพที่เห็นคนเดินถือ LDF guide book หรือ icon design trail เข้าออกแกเลอรี่และสถานที่จัดงานแต่ละแห่งเป็นว่าเล่นเป็นภาพชินตา ที่่ดีกว่าเมื่อ 4 ปีที่แล้วก็คือ การไม่คาดหวังกับมันมากจนเกินไป และความคุ้นเคยเส้นทางและแกลอรี่ต่างๆที่กระจายอยู่ทั่วลอนดอนอย่างทะลุปรุโปร่งขึ้นทำให้ไม่รู้สึกว่าการเดินทางออกจากบ้านแต่ละวันเป็นการเสียเวลาเปล่า

If I don't know I know, I think I don't know.

2010-10-27T04:21:00.004+07:00

พูดโดยปราศจากการวิเคราะห์ ข้อดีของการอยู่ประเทศไทย อย่างแรกเลยคือ ประเทศนี้มันช่างสะดวกสบาย(เกินไป) โดยเฉพาะเรื่องกิน แบบ 24 ชั่วโมง อย่างที่สองที่สอดรับกันดีก็คือ ที่นี่มีเอทีเอ็มให้กดได้ทุกทั่วหัวระแหง ตลอด 24 ชั่วโมงอีก ที่ลอนดอน การจะหา cash machine สักเครื่อง เป็นเรื่องลำบากดากดำเลยทีเดียว อย่างต่อมา ก็คือ การได้อ่านการ์ตูน (manga) แบบเป็นเล่ม สัมผัสกระดาษ หมึกพิมพ์ น้ำหนักที่ถือและความสุขเล็กๆราคาถูกนี้ช่างเป็นเรื่องที่ให้ความสุขเป็นทุกครั้ง โดยเฉพาะการตะลุยอ่านการ์ตูนที่ไม่ได้ซื้อมาร่วมปี เพราะอ่านจากเน็ตยังไงก็ให้อรรถรสได้ไม่ถึง 10% นอกจากการ์ตูนแล้ว ช่วงเวลาที่กลับมาก็บังเอิญตรงกับงานสัปดาห์หนังสือที่มีสำนักพิมพ์มาร่วมกระหน่ำลดราคารับเงินสดโดยตรงจากลูกค้าอีกต่างหาก เมื่อตัดราคาค่าสายส่งไปเกือบ 30% ราคาของหนังสือแต่ละเล่มก็สวยหรูจนอยากซื้อมากกว่าที่ซื้อมาแล้วจริงๆ
เวลาประมาณ 14 วัน ผมซื้อหนังสือไปหลายเล่มมาก แต่ละเล่มที่ซื้อก็ดูเหมือนว่ามันเกี่ยวและไม่เกี่ยวกันสักเท่าไหร่ เป็นความอยากรู้ล้วนๆ ตอนกลับมาใหม่ๆเล่มแรกที่ซื้อเลยคือ การวิจัยการตลาด ซื้อที่ศูนย์หนังสือจุฬา จามจุรี สแควร์ เล่มถัดมาก็ วารสารฟ้าเดียวกัน ฉบับหน้าปก barcode 3 มิติ - ประวัติศาสตร์ไทยใต้ร่มพระบารมี เล่มต่อมาก็ นิทานเวตาล ของ นมส. กับ ชำแหละ แผนยึดกรุงธนบุรี ของสำนักพิมพ์ศิลปวัฒนธรรมซื้อที่ร้านนายอินทร์ เอ็มโพเรียม แล้วต่อมาก็นี่เลย การเมืองเรื่องสยามสแควร์ ซื้อที่สำนักพิมพ์ลายเส้น ที่ให้อัมรินทร์พิมพ์ให้ ซึ่งผมว่าเป็นงานพิมพ์ที่ห่วยมาก หนังสือเล่มนี้หนักและเหม็นหมึกพิมพ์มากๆ แก้ยังไงก็ไม่หาย เวลาอ่านต้องอุดจมูกไปด้วย และตอนนี้เลยเลิกอ่านไปแล้ว เล่มถัดมาก็คราวไปงานสัปดาห์หนังสือนี่แหละที่เหมามาตั้งแต่ อ่าน เล่มล่าสุด แผลใหม่, ก็ไพร่นี่คะ, ประวัติศาสตร์ที่เพิ่งสร้าง, ฟ้าเดียวกัน ปกข้อมูลใหม่ กรณีสวรรคต (ซึ่งตัวโปรยแบบนี้ฟ้าเดียวกันเอาเรื่องของสมศักดิ์ที่เขียนเมื่อปีที่แล้วมา bold ก่อนที่มติชน สุดสัปดาห์จะหยิบเรื่องนี้มาเล่นปีนี้) October 09 ของ openbooks, ภาษานอกตำรา และเหตุที่มาแห่งคำ (Idiomatic Expressions & Their Word Origins) เขียนโดย นพพร สุวรรณพาณิชของ Post Books ซึ่งผมเป็นแฟนประจำของนพพรมาสักระยะแล้ว ถูกใจตั้งแต่ตอนซื้อเล่ม พระเจ้า ผี ห่าและซาตาน มาอ่าน...
ลองไล่ดูแต่ละเล่มแล้ว รู้สึกว่า เรื่องที่อยากรู้และถึงขนาดไปหาซื่้อมาอ่านเพื่อเป็นการเติมความอยากรู้และตอบบางคำถามที่ผมยังไม่รู้ รวมทั้ง พูดตรงๆเลยก็คือ ผมอยากรู้จังว่า เพราะอะไร หนังสือลักษณะแบบนี้ถึงยังสามารถวางขายได้หน้าตาเฉยใน พรก ฉุกเฉิน!! เนื้่อหาข้างในที่หมิ่นเหม่และน่าจะเป็นภัยต่อใครสักคนนั้น พูดก็พูดเหอะ ทั้งงานเขียนและงาน art direction ทำได้คมคาย แอบบอกและโจ่งแจ้งพอๆกันแบบนี้ช่างเป็นสิ่งพิมพ์ที่มีค่าทางประวัติศาสตร์จริงๆ.

The King and I

2010-10-15T00:26:00.002+07:00

ในหน้าคำนำของ นิทานเวตาล พระนิพนธ์กรมหมื่นพิทยาลงกรณ หรือ น.ม.ส. ฉบับแพรวสำนักพิมพ์ ชลธิรา สัตยาวัฒนาเขียนเอาไว้ว่า การอ่านนิทานเวตาลให้ได้รสชาติสูงสุด มิใช่อ่านเพียงให้ได้รสความเพลิดเพลินเท่านั้น ทุกคำ ทุกความ มีความหมาย ซ่อนปมไว้หลายชั้น ถ้าคนอ่านอยากเข้าใจสารที่ซ่อนอยู่อย่างลึกซึ้ง ให้ผู้อ่านเอานิทานเวตาลวางลงในบริบทสังคมไทยในสมัยรัชกาลที่ 6 ถึงรัชกาลที่ 7 ก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง 2475 และให้ศึกษาประวัติของ น.ม.ส. ควบคู่กันไป...
และนี่คือตัวอย่างเล็กๆน้อยๆจากคำพูดแต่ละคำของอมนุษย์ที่เหมือนศพมนุษย์ผสมค้างคาวมีต่อกษัตริย์ และบางส่วนจากนิทานที่เวตาลเล่าให้พระวิกรมาทิตย์ฟัง
"พระองค์ผู้เป็นราชาจงจำภาษิตโบราณไว้ว่า ลิ้นคนนั้นตัดคอคนเสียมากต่อมากแล้ว"
"พระองค์จงสงบความหยิ่งในพระหฤทัยว่าเป็นผู้มีความรู้ เมื่อเกิดมาเป็นคนโง่แล้วก็จงยอมโง่เสียเถิด"
" แล พระราชาย่อมทำลายศัตรูแม้แมื่อกำลังหนี ช้างแม้เพียงกระทบ แลงูแม้เพียงหายใจรด ก็ย่อมนำมาซึ่งความตาย คนใจบาป แม้กำลังหัวเราะก็อาจทำลายผู้อื่นได้"
"เพราะพระราชาซึ่งเป็นู้แทนพระพรหมอยู่ในโลกนี้ โดยมากมักจะทรงยินดีในการกินแลดื่ม ทั้งทรงรื่นเริงในการระบำบำเรอ บูชากามเทพตลอดชีวิต"
"ใครจะไว้ใจอะไรตามใจเถิด แต่อย่าเกิดไว้ใจในสิ่งห้า หนึ่ง อย่าไว้ใจทะเลทุกเวลา สอง สัตว์เขี้ยวเล็บงาอย่าวางใจ สาม ผู้ถืออาวุธสุดจักร้าย สี่ ผู้หญิงทั้งหลายอย่ากรายใกล้ ห้า มหากษัตริย์ทรงฉัตรชัย ถ้าแม้นใครประมาทอาจตายเอย"
แทบไม่ต้องหาความหมายระหว่างบรรทัด เพราะไม่ได้ซ่อนปมไว้แม้แต่น้อย ถึงเวลาต้องไปศึกษาประวัติของ น.ม.ส. ให้มากกว่านี้ซะแล้ว....

This is Thailand 2010

2010-10-11T00:06:00.001+07:00

ไม่ได้แตะต้องบล็อกตัวเองเกือบ 1 ปี เวลาพอๆกับที่ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่เมืองไทย สิ่งที่อยากเขียน อยากพูดถึง อยากเก็บไว้ตอนอยู่ที่ลอนดอนก็โหลดลง facebook ไปเกือบหมดแล้ว ความรู้สึกที่อยากเข้ามาบล็อกตัวเอง - ไม่มีเลยสักครั้ง...
เมืองไทยที่ต้องคอยเฝ้าดูจากข้างนอกช่างแตกต่างจากการค่อยๆดูจากข้างใน เวลาแค่ 1 ปี แต่ทำไม ถึงรู้สึกว่า มันช่างไม่เหมือนเมื่อ 1 ปีที่แล้วเอาเสียเลย ไม่ได้หมายถึงแค่สิ่งท่ี่เห็น สิ่งที่สัมผัสได้เท่านั้น ความรู้สึกแบบนี้ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่เปลี่ยนไปนั้นคือ ประเทศไทยหรือตัวผมเอง.

For those who understand the future of a radical price.

2009-10-18T20:04:00.004+07:00

เข้าเซเว่นทีไรเป็นต้องเห็นหนังสือพิมพ์บันเทิงฉบับนี้วางสลอนอยู่บนแผงตลอด บางเล่มจะมีรอยยับเยอะหน่อย ประมาณว่าผ่านมือคนอ่านที่ไม่ซื้อมาหลายมือ หนังสือพิมพ์ที่ว่าด้วยเรื่องวงการบันเทิงประเภทนี้น่าจะเป็นวิวัฒนาการมาจากหน้าหนึ่งของไทยรัฐฉบับวันอาทิตย์หรือส่วนที่สองของเดลินิวส์ฉบับวันอาทิตย์เช่นกัน - ไม่ปฎิเสธ - ผมชอบหยิบมาดู แต่ไม่เคยเปิดอ่านเนื้อหาข้างใน บ่อยๆเข้าเริ่มสงสัยแล้วล่ะ ว่าหนังสือพิมพ์ที่ว่าด้วยเรื่องวงการบันเทิงพิมพ์ 4 สีกระดาษดีๆทั้งเล่มแบบนี้ มันออกรายอะไรกันแน่? เพราะบางทีอาทิตย์เดียวเคยเห็นออกมา 3 ปก หรือว่าราย 3 วัน?
ไม่ได้สงสัยด้วยว่าทำออกมาทำไมวะ ไอ้พวกหนังสือพิมพ์ไร้สาระแบบนี้ ก็นี่มันเพื่อความบันเทิง ผมเข้าใจคนทำนะ โมเดลธุรกิจของหนังสือพิมพ์ประเภทนี้มันขายได้แน่ๆ และน่าจะขายดีและกำไรดีด้วย เพราะอย่างแรกๆเลยคือ ภาพดาราแต่ละภาพที่พิมพ์ในหนังสือพิมพ์บันเทิงฉบับนี้ ล้วนแทบไม่ต้องลงทุนในการ set ถ่ายขึ้นมาใหม่! ดาราชุดวาบหวิวที่เห็นๆนั้นก็มาจากนิตยสารแฟชั่นฉบับอื่น ลงเครดิตให้เรียบร้อยเป็นอย่างดีว่าภาพจากนิตยสารเล่มไหน ถ้าไม่ใช้ภาพจากที่อื่นก็ใช้นักข่าวประจำไปถ่ายภาพดารา/เซเลบตามงานเปิดตัวสินค้า แน่นอน ยิ่งโป๊ยิ่งดี ต่อด้วยภาพที่บรรดฝ่ายโปรโมทหนังหรือละครส่งภาพมาฝาก PR หรืออีกวิธีก็เอามาจาก facebook ของดาราพวกนั้นแหละ
ที่เกิดการ participate กับคนอ่านมากขึ้นมาอีกหน่อยก็คือการบอกราคาภาพถ่ายสำหรับปาปารัซซี่มือสมัครเล่น แต่ละฉบับจะลงไปเลยว่า ถ้าคุณถ่ายภาพ topic พวกนี้มาและได้ตีพิมพ์ก็รับเงินไปเลยตามเรทราคา (เป็น section ที่ผมอ่านบ่อยสุด) ยกตัวอย่าง - ล่าดารา paparazzi ถ่ายมาดี มีรางวัล Price List Today : จุ๋ม-นุสรา พร้อมเพื่อนที่ดูไบ 15,000 B ภาพอั้มขณะตัดฟัน 3,000 B หวอพลอย-เฌอมาลย์ 150 B
ภาพที่ผมซื้อมาราคาฉบับละ 20 บาทจะเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง? งานคอลลาจชุดนี้คือบันทึกความบันเทิงเจริญหูเจริญตาที่ใครๆก็ชอบทั้งเด็ก-ผู้ใหญ่-ชายหรือว่าหญิง (ยกเว้นดาราที่โดนถ่ายหวอมาลงบ่อยๆ) นี่คือ visual diary ที่เอาไว้เช็คเรทติ้งดาราแต่ละรายฉบับย่อ (ระยะเวลาเกือบปีที่หมกมุ่นเก็บภาพดาราจากหนังสือพิมพ์บันเทิงฉบับนี้ สามารถบอกได้คร่าวๆว่า อั้ม พัชราภา ปู ไปรยา ชมพู่ อารยาและกิ๊บซี่ คือดาราที่ได้รับการตีพิมพ์ภาพของพวกเธอบ่อยครั้งที่สุด -เรียงลำดับจากอั้ม ) นี่คือการรีไซเคิลที่ไม่ต้องรู้สึกเสียดายเวลาคนที่บ้านเอาไปชั่งกิโลขาย ต้องขอขอบคุณทาง ฟาร์มกรุ๊ป ที่เอื้อเฟื้อ canvas ขนาดมหึมาให้ผมฟรีๆ ถ้าเห็นแล้วถูกใจและผมยังบ้าทำต่อเนื่องอีกหลายภาพ จะใส่กรอบส่งไปให้ประดับออฟฟิศเลยนะครับ

Say Goodbye to Shin Chan.

2009-10-17T06:43:00.002+07:00

ในบทบรรณาธิการของ Boom ฉบับอาทิตย์นี้ (กลางเดือนตุลาคม 52) มีข้อความที่พิมพ์ด้วยตัวหนาเขียนไว้อาลัยให้กับ Yoshito Usui ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค๊าเป็นใคร อ่านจนจบถึงได้รู้ว่า อาจารย์ Yoshito คือคนวาด ชินจัง!
Yoshito Usui (51 ปี) ขาดการติดต่อระหว่างที่กำลังปีนเขา Arafuna เมื่อวันที่ 11 กันยายน จนเจ้าหน้าที่พบศพชายที่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นใครลึกลงไป 120 เมตรจากจุดที่เขาขาดการติดต่อไป พอเช็คประวัติทางทันตกรรมแล้ว ทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจแน่ใจว่า นี่คือ ศพของผู้ชายที่สร้างซีรีส์ยอดฮิต เครยอน ชินจัง เด็กอนุบาลหัวมันฝรั่ง ที่ชอบเล่นช้างน้อยและ .... จริงๆมันเป็นเด็กที่เ ี้ยมาก... นอกจากชินจังแล้ว คงไม่ลืมผลงานอีกเรื่องที่เละได้ไม่แพ้ชินจัง ยังจำศัพท์แสลงอย่าง หมาเนย ใน"ไข่กวน" กันได้หรือไม่ ...
เครยอน ชินจัง เริ่มพิมพ์สู่ท้องตลาดครั้งแรกในปี 1990 ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้พิมพ์ออกมาถึงเล่มไหนแล้ว จำได้ว่าเลิกอ่านตอนที่ ชินจังมีน้องสาว อิทธิพลของการ์ตูนแก๊กเรื่องนี้ อย่างน้อยที่สุด ผมมีหลานสาวคนนึงที่ชื่อ เนเน่ ... ลองคิดดูละกันว่าคงมีพ่อ-แม่อีกหลายคนที่ตั้งชื่อลูกแบบนี้ เพราะตัวเองเคยอ่านหรือดูชินจังมาแล้วแน่ๆ ขอไว้อาลัยให้กับอาจารย์ Yoshito Usui อีกครั้งครับ.

Objectified Screening in Bangkok

2009-10-08T07:07:00.003+07:00

documentary film เรื่องล่าสุดของ Gary Hustwit ถือเป็นเรื่องที่สอง ในไตรภาคฟิลม์ที่ว่าด้วยเรื่อง อุตสาหกรรมการออกแบบ - เรื่องแรก อย่างที่รู้กันอยู่ Helvetica ฉายในกรุงเทพฯรอบเดียวเมื่อช่วงเดือนตุลาคมปี 2007 แถมด้วยกิจกรรมเสริมอย่างการ talk ระหว่าง sagmiester อนุทิน วงศ์สรรคกรและประชา สุวีรนนท์ ปีนี้ Gary กระโดดจากวงการออกแบบ 2 มิติอย่างเรื่อง typeface เพียวๆ (ถึงแม้จะตามเก็บภาพ footage สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วย Helvetica ก็ตาม) กลับมารอบนี้ ภูมิใจเสนอ สารคดีว่าด้วย โลกของวงการออกแบบอุตสาหกรรม แน่นอนว่าก็เหมือนชื่อเรื่องนั่นแหละ คราวนี้ลองไปสำรวจโลกของการออกแบบผลิตภัณฑ์ แบบตั้งแต่ต้นจนถึงปลายน้ำ มุขการบุกสัมภาษณ์ดีไซเนอร์ระดับเทพไม่ต่างจากตอนทำ Helvetica เพราะอย่างน้อยความเชื่อที่เขาเชือก็ได้รับการพิสูจน์แล้วว่า ตัวหนังประเภทนี้ก็มีสิทธืทั้งเอาเงินและกล่อง
Objectified น่าจะได้ความตื่นตาคนละระดับกับ Helvetica แต่ก็นั่นแหละ Gary เข้าใจดีว่า คนที่อยากดูเรื่องพวกนี้ จริงๆแล้วคนพวกนั้นเขาอยากดูอะไร มารอลุ้นกันดีกว่า ว่าเรื่องท้ายสุดในไตรภาคนี้จะว่าด้วยเรื่องอะไร ไม่อยากเดาให้เซ็งๆว่า สถาปนิก แต่ช้าก่อน ... มันอาจจะเป็นหนังที่ว่าด้วยเรื่องอุตสาหกรรมภาพยนตร์ / หนังที่ขุดเอาบรรดาผู้กำกับตัวพ่อ-ตัวแม่มากรีดกรายไปกับบทสัมภาษณ์ (แบบเดิมๆ) ว่าด้วยเรื่อง หนังๆๆๆๆๆๆ
แต่ช่างเหอะ ไว้รอชม Objectified ที่จะฉายในเร็ววันนี้ที่กรุงเทพฯ รอบเดียวเท่านั้น (ภูมิใจเสนอโดย art4d และ graphicfarm) เอาเป็นว่า... โปรดอย่ารอคอยแต่จงติดตามด้วยความระทึกในดวงหทัยพลัน ที่นั่งจำกัดมากๆ ไปซื้อตั๋วกันแต่เนิ่นๆ นะจ๊ะ

An Inconvenient Tooth (2).

2009-10-06T00:21:00.003+07:00

(เรื่องยาว)
รู้สึกว่า การบันทึกข้อมูลที่เกิดขึ้นลงใน blog มันมีประโยชน์ก็ตรงที่สามารถ trace back กลับไปได้ว่าเกิดอไรขึ้นบ้าง
"เพราะหัวกระแทกตอนเดินข้างถนนที่เชียงใหม่ทำเอาปวดฟัน ตอนแรกปวดฟันบนด้านซ้าย แต่พอมากลับมากรุงเทพฯ มันดันปวดฟันล่างด้านซ้ายแฮะ อาการชักจะแปลกๆ และมันทำให้ผมได้พบกับประสบการณ์ใหม่ที่โคตรจะตื่นเต้น ที่ศูนย์ทันตกรรมของโรงพยาบาลกรุงเทพ ตึกที่อยู่ติดถนนเพชรบุรี ปากซอยศูนย์วิจัย .. ที่นี่ทำให้ผมคิดว่าตัวเองหลงอยู่ในฉากหนังไซไฟจริงๆ " - ตัดมาจากข้อความใน blog ที่เขียนไว้เมื่อวันที่ 13 มกราคม 2552 (Fantastic Plastic Machine)
ตอนที่เข้าไปโรงพยาบาลกรุงเทพ สิ่งที่ผมต้องทำใหม่หมดเลยคือ เรียนรู้วิธีแปรงฟันใหม่หมด เพราะหมอฟันที่ไปหาเค็าไม่สามารถวินิจฉัยได้ว่าเป็นอะไร รู้แต่ว่า เหงือกมันร่น สาเหตุน่าจะมาจากแปรงฟันแรงเกินไป - อันนี้เรื่องจริง- เพราะตอนมัธยมปลาย ดัดฟัน และคงเป็นโรคระแวงจัดว่าฟันที่ติดเหล็กมันจะไม่สะอาด ถ้าไม่แปรงแรงๆ นั่นแหละ สาเหตุเหงือกร่อน หมอฟันที่โรงพยาบาลกรุงเทพ ต้องเรียกอาจารย์ของเค๊ามาช่วยวินิจฉัย ผมต้องถูกส่งไป X-ray อีกรอบ พร้อมกับนัดให้ไปหาหมออีกคนหนึ่ง เพื่อทำอะไรกับฟันซี่นั้น ผมก็จำได้เลือนราง
สรุปว่า ต้องทำ Night Guard เพื่อกันไม่ให้ตอนกลางคืนการนอนกัดฟันโดยไม่รู้ตัวมีฟันยาง (ที่ทำจากซิลิโคน) กันไว้ ต้องกลับมาทำกับหมออีกคน แม่งเริ่มงงแล้ว ก็ตอนแรก ถ้าหัวไม่เสือกกระแทกกับท่อเหล็กแล้วผมจะรู้ตัวเมื่อไหร่วะว่า นอนกัดฟัน
เอาเป็นว่า หมออีกคน (ตอนนี้ใช้หมอ 3 คน) บอกว่า ต้องอุดมันก่อน แต่ก็มีโอกาสที่จะต้องรักษารากฟัน - คำถามคือ ถ้าหัวไม่เสือกกระแทกกับท่อเหล็กแล้วผมจะรู้ตัวเมื่อไหร่วะว่า ต้องรักษรากฟัน มันไม่น่าเกี่ยวเลยนี่หว่า ตอนนี้มั่นใจแน่ๆว่า เสียเงินอีกเพียบตั้งแต่ต้นปี และจะเป็นอย่างงี้ไปอีกทั้งปี ผมเลยหันหลังให้กับโรงพยาบาลกรุงเทพ (ยกเว้นการทำ Night Guard) แล้วหันมารักษาฟันกับหมอฟันประจำบ้าน แต่แล้วเรื่องกลับห่วยเข้าไปอีก นับเป็นความโง่ของตัวเองเหมือนกัน ที่ไม่ได้สังเกตจริงจังว่า หมอฟันประจำบ้าน คนนี้ รักษาแบบ แทบไม่ดู Film X-Ray เลย ให้ตายเหอะ
สุดท้าย ผมก็ไปรักษารากฟันกับหมอคนนี้ แกอายุ 58 แล้ว อีก 2 ปีจะเกษียณ เป็นอาจารย์ประจำคณะทันตะ ของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง มีคลินิกอยู่ไกลชิบที่ Future Park บางแค, เตาปูนและ แถวหมู่บ้านของแก (ซึ่งก็โคตรไกล) รักษารากฟันอยู่ประมาณ 2 เดือน - ไอ้ซี่ที่เห็นในภาพนี่แหละ - อย่าพึ่งตลกนะ ถ้าเดาถูกก็จะรู้ว่า ไอ้ซี่ที่ถ่ายรูปมาให้ดู มันคือซี่ที่รัักษารากฟันนี่แหละ บอกตามตรงว่า ผมขำไม่ออกเลยว่ะ

An Inconvenient Tooth.

2009-10-01T04:18:00.005+07:00

(เรื่องยาว)
ภาพที่เห็นข้างบน ดูแล้วรู้สึกแหยงๆเหมือนกันไหม ทั้งที่ 24 ชั่วโมงที่แล้ว ยังอมมันเล่นในปากตัวเองอยู่เลย มนุษย์เรานี่ช่างประหลาดกันเหลือเกิน ภาพที่เห็นในบทความนี้เป็นของจริงและไม่มีการรีทัชใดๆทั้งสิ้น ผมไม่ได้อยู่ว่างๆ คิดอยากจะถ่ายรูปฟันตัวเองขึ้นมาก็ถ่าย เรื่องมันยาวเหมือนกันนะ ถ้าจะให้่เล่าทั้งหมด...
ทั้งหมด มันเริ่มมาจาก คืนนั้น คืนที่ผมเดินริมถนนนิมมานห์ ที่เชียงใหม่ ชั่วโมงนั้นผมแสนเอือมกับสถานที่อย่าง Warm Up หรือ Fabric ก็เล่นไปกันอยู่ได้ ก่อนจะรู้เรื่องซานติก้า หัวผมก็โขกกับท่อเหล็กที่หน้าร้านข้าวมันไก่ร้านนั้น จำชื่อไม่ได้หรอกว่าร้านอะไร โครงท่อเหล็กที่ไม่หลบให้่ เลยเดินชนแม่งเลยแล้วกัน ผลลัพธ์คือ ผมได้ยินเสียงผู้หญิง 2-3 คนที่ตามหลังมากลั้นหัวเราะ - พวกเธอรีบเดินแซงผมที่กำลังทรุดนั่งกับพื้นด้วยความรู้สึกโคตรประหลาด หัวผมโขกกับท่อเหล็กแต่ผมปวดที่ฟัน ฟันซี่ที่ถัดมาจากฟันล่างซ้ายด้านในสุด
ผมได้รู้จักผู้หญิงกรุงเทพฯ ที่มาเที่ยวเชียงใหม่คืนนั้นหลายคน มีอยู่คนหนึ่งที่อยากคุยด้วยจรืงๆ ตั้งใจว่ากลับกรุงเทพฯก็ต้องคุยด้วยให้ได้ ผมจะถามเธอเรื่องฟัน ฟันซี่ล่างที่มันปวดขึ้นมาเพราะเอาหัวโขกกับท่อเหล็กเนี่ยนะ มันจะเป็นไปได้ไง ผมอยากเดินเข้าไปหาหมอฟันเดี๋ยวนั้นเลยด้วยซ้ำ แต่กว่าจะให้ช่วยอาการปวดฟันของผมได้ ก็ต้องรอไปอีก 2 อาทิตย์

What if ?

2009-09-29T03:41:00.009+07:00

District 9 ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากครั้งแรกที่ได้อ่าน Joe the Secret Agent นักสืบหัวปลาหมึกใน Katch ไม่เกี่ยวกับมนุษย์ต่างดาวที่หน้าตาเป็น กุ้งเหมือนตัวละครบางตัวใน Joe ที่ผมอยากจะบอกคือ พลังการคิดภายใต้คำถาม "What if..." ของทั้งสองเรื่องทำได้อย่างเหนือชั้น ใน District 9 ใช้คำถามที่ว่า จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีสิ่งมีชีวิตจากนอกโลกมาเยือน - และไม่ยอมกลับ มาทีมาเป็นล้านตัว และไม่รู้ด้วยว่าทำไมพวกมันไม่ยอมกลับ ยานแม่ลำเบ้อเริ่มจอดอยู่เฉยๆเหนือน่านฟ้าของ Johannesburg เมืองหลวงของอาฟริกาใต้ มนุษย์โลกจะจัดการกับสถานการณ์นี้ยังไง ความน่าสนใจของ District 9 ไม่ได้อยู่แค่ประเด็นเรื่อง immigrant สลัม แก๊งสเตอร์ การหลอกแดรกกระทั่งมนุษย์ต่างดาว การดูถูกสายพันธุ์และเหยีดหยามระหว่างสปีชี่
สำหรับผม ความเพลิดเพลินไปกับสถานการณ์ What if ... ในเหตุการณ์สมมตินี้ต่างหากที่ทำให้รู้ว่าตลอด 112 นาที ผู้กำกับตอบคำถาม แทบทุกคำถามที่ว่า ถ้าหากมนุษย์ต้องอยู่กับมนุษย์ต่างดาวจำนวนล้านกว่าตัวนาน 20 ปี จะเกิดสถานการณ์แบบไหนขึ้นบ้่าง ได้เกือบหมด เหตุการณ์อย่าง การผสมอาหารแมวให้เข้มข้นขึ้น ก็เพราะจริงๆแล้วอาหารที่ไว้เลี้ยงกุ้งทุกวันนี้ ก็ส่วนผสมอาหารแมวดีๆนี่เอง ป้ายประท้วงจากพวก NGO เรียกร้องสิทธิมนุษย์ต่างดาวอย่าง "We Love Alien" องค์กรเกิดใหม่อย่าง MNU (Multi-Nation United) การชนกุ้ง การตัดต่อภาพและการสร้างข่าวว่า มนุษย์เอากับกุ้ง แก็งไนจีเรียนที่บ้าเลือด / อวัยวะกุ้ง การทดลองที่ไม่ต่างจากนาซีทำกับยิวสมัยสงครามโลก ...เอาเข้าไป...
มีอย่างหนึ่งที่สงสัยมากๆคือ พวกกุ้ง (Prawn) มันพูดออกมาเป็นเสียงแบบนั้น เหตุการณ์ในหนังน่ะไม่มี sub ภาษาอังกฤษเหมือนที่คนดูเห็นบนจอแน่ๆ แล้วกุ้งมันคุยกับคนรู้เรื่องได้ยังไง ไม่ใช่ ต้องถามใหม่ ... แล้วคนมันคุยกับกุ้งรู้เรืองได้ยังไง ตั้งแต่แรกที่เข้าไป District 9 ตั้งแต่เริ่มช่วงแรกๆ แล้วพวกแก๊งไนจีเรียนคุยกับกุ้งรู้เรื่องหรือเปล่าและคุยด้วยภาษาอะไร ไม่ทันสังเกต สถานการณ์แบบนี้ อาจไม่ต่างจากเวลาเราเห็นยิวคุยกับเยอรมันด้วยภาษาของตัวเองทั้งคู่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า คุยกันรู้เรื่องแค่ไหนและคุยกันคนละภาษา...

Live and Let Die.

2009-09-10T19:02:00.006+07:00

ขอแสดงความยินดีกับผู้ป่วยระยะสุดท้ายทุกท่าน ที่ได้ทางเลือกใหม่ตามมาตรา 12 พ.ร.บ.สุขภาพแห่งชาติ พ.ศ.2550 ที่อนุญาตให้ผู้ป่วยระยะสุดท้ายสามารถทำ "พินัยกรรมชีวิต" หรือ "หนังสือแสดงสิทธิปฎิเสธการรักษา" (Living Will) ที่แปลว่า การไม่ขอรับการรักษาที่ทำไปเพื่อยืดการตายหรือยื้อชีวิตที่ไม่อาจฟื้นกลับมาเหมือนเดิมได้ อย่างเช่น การขอให้หมอไม่ต้องเจาะคอใช้เครื่องช่วยหายใจ ไม่เอาสายยางให้อาหาร ไม่ต้องการการกระตุ้นหัวใจ ข้อความในมาตรา 12 ระบุว่า "บุคคลมีสิทธิทำหนังสือแสดงเจตนาไม่ประสงค์จะรับบริการสาธารณสุข ที่เป็นไปเพียงเพื่อยืดการตายในวาระสุดท้่ายของชีวิตตน หรือเพื่อยุติการทรมานจากการเจ็บป่วยได้ เมื่อผู้ประกอบวิชาชีพด้านสาธารณสุขได้ปฎิบัติตามเจตนาของบุคคลตามวรรคหนึ่งแล้ว มิให้ถือว่าการกระทำนั้นเป็นความผิด และให้พ้นจากความผิดทั้งปวงๆ" อ่านแล้วงงไหม ไม่เป็นไร เอาเป็นว่า การใช้สิทธิตามเจตนาที่ว่านี่ทำได้ 2 วิธี คือ 1. ผู้ป่วยเขียนหรือพิมพ์หนังสือแสดงเจตนาด้วยตัวเอง 2.ถ้าเจ็บหนักขนาดที่เขียนเองไม่ไหว ให้แสดงเจตนาเป็นคำพูดต่อหน้าหมอ-พยาบาลที่รักษา แล้วค่อยให้คนอื่นช่วยพิมพ์ให้แล้วค่อยเซ็นชื่อ (ถ้าไหวนะ) พร้อมพยาน
กฎหมายนี้น่าสนใจมากตรงนี้ครับ ในกรณีที่ผู้ป่วยทำพินัยกรรมปฎิเสธการยื้อชีวิต แต่ญาติไม่ยอมหรือไม่เห็นด้วย หมอต้องทำตามความต้องการของผู้ป่วยเป็นหลัก ตรงนี้แหละ ที่ความรู้สึกขัดแย้งอย่างรุนแรงระหว่างลูก-หลานที่อยากทำทุกวิถีทางเพื่อยื้อชีวิตคนที่รัก นานขึ้นสักชั่วโมงหรือสักวินาทีก็ยังดี แต่ความรู้สึกของคนที่ไม่อยากอยู่แล้วล่ะ กรณีนี้ จะเรียกว่า ใครเห็นแก่ตัวกว่ากัน คนที่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป หรือคนที่อยากไปให้พ้นจากภาระของคนที่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป บอกตามตรงว่า รู้สีกดีที่ประเทศไทยยอมใช้กฎหมายมาตรานี้เจงๆ เราจะเป็นอิสระกันถ้วนหน้า สุดท้ายเวลาที่ต้องตาย คนเราก็ต้องตายไปคนเดียว ไม่ใช่หรือ - ว่าแล้ว subtitled ภาษาไทยในหนัง Kairo ก็ผุดขึ้นมาอีกจนได้ - ความตายคือความเงียบเหงาชั่วนิรันดร์ .... ความตายคือความโดดเดี่ยวชั่วนิรันดร์

All great artists go solo eventually. Not Pentagram.

2009-09-02T01:17:00.005+07:00

Guitar Hero 5 แผ่นที่กำลังเล่นกันอยู่ ออกก่อนของจริงไม่รู้กี่วัน แต่เพลงที่อัดแน่นอยู่ 85 เพลง จากศิลปินอย่าง Bon Jovi ( You Give Love A Bad Name) , Coldplay (In My Place), Queen & David Bowie (Under Pressure), Nirvana (Smell Like Teen Spirit, Lithium), Blur (Song2) และอีกเพียบ ก็ฟันธงได้เลยว่า มันคงจะฮิตอีกตามเคย หลังจากเกิดขึ้นประมาณเกือบ 5 ปีที่แล้ว และกลายเป็นเกมระดับท็อปของอเมริกา พร้อมรายรับกว่า $2.9 billion และขายไปได้กว่า 25 ล้านแผ่น (คงไม่ได้นับยอดขายในไทย) Guitar Hero 5 ก้าวไปอีกขั้น ด้วยการแตกไลน์โปรดักท์ออกมาอีก 2 เกม คือ Band Hero กับ DJ Hero และหน้าที่ re-design brand identity เพื่อรับกับโปรดักท์ไลน์ตัวใหม่ที่ว่า ก็ตกเป็นหน้าที่ของ Pentagram ในความดูแลของ Michael Bierut
ไม่เข้าใจ ว่าอะไรๆก็ Pentagram ตั้งแต่หนังสือ Obama จนถึง FIFA World cup ที่อเมริกาจะขอเป็นเจ้าภาพ กลับมาที่ Guitar Hero เริ่มจาก logotype ตัวเก่า อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกแบบ heavy metal จริงจัง แต่เกมใหม่อีก 2 ตัว Band Hero จะเป็นวงที่เล่น pop music ส่วน DJ Hero ก็ว่าด้วยการสปินแผ่น Pentagram เลยจัดการกับ logotype ทั้งหมด โดยลดความ heavy ให้เหลือแค่ประมาณลอยสักสติ๊กเกอร์เท่านั้นพอ
ว่าแล้วก็จัดการออกแบบ custom font ชื่อ Hero Bold ออกมาซะเลย ฟอนต์ sans-serif น้ำหนัก heavy-weight ตัวนี้ก็ based on logotype ที่ออกแบบขึ้นมาใหม่ ที่สำคัญคือ font ตัวนี้พอเอาไปใช้กับทั้ง 3 แบรนด์แล้ว ไปด้วยกันได้สบายๆ ทั้งที่เพลงมันคนละเรื่องกันเลย ก็พอเข้าใจแหละว่าทำไมถึงมาจ้าง Pentagram.

What I Talk About When I Talk About Drawing.

2009-08-26T12:04:00.006+07:00

เจองานเก่าๆตอนล้างเครื่อง เป็นงานที่วาดตอนทำ subhuman และตอนทำเสื้อยีดขาย ประมาณช่วงปี 2001 แล้วกระโดดไปปี 2005 เลยมั๊ง ไม่แน่ใจ จริงๆตั้งใจว่าจะหา สมเสร็จที่เคยวาดไว้นั่นแหละ ไหนๆก็เจอภาพอื่นแล้วก็เก็บไว้ด้วยกันเลยแล้วกัน

It's too late to stop panda attack.

2009-08-26T03:00:00.003+07:00

ก่อนเห็นช้างแพนด้า(ตัวจริง) จำได้ว่าเคยเห็นในการ์ตูนช่องเดียวจบในมติชนสุดสัปดาห์ก่อน ประมาณว่าคนวาดประชดมนุษย์ชาวไทยอย่างเรานี่แหละ ตอนนั้นมีช้างบาดเจ็บหนัก แต่ใครๆก็ไปเห่อแพนด้า ไปๆมาๆ ดันมีคนทำช้างแพนด้าออกมาจริงๆ ไม่ใช่แค่ช้าง ถึงตอนนี้ เรามีทั้งหมาแพนด้า ควายแพนด้า หมูแพนด้า และที่เด็ดสุด ก็นี่เลย จระเข้แพนด้า ครีเอทีฟไทยแลนด์ แอนด์เวรี่ไทยดีจริงๆ ใครกำลังหาอัตลักษณ์งานออกแบบไทย กรุณาศึกษาเคสนี้ ชาติอื่นไม่มีทางคิดได้แน่นอน

Killer King

2009-08-14T03:49:00.003+07:00

คำโปรยบนปกหน้าของหนังสือ "การเมืองไทยสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี" ของ นิธิ เอียวศรีวงศ์ (ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 8) เขียนเอาไว้ว่า "เขาตายแต่ชื่อยัง แต่ตายอย่างไร ยังบอกไม่ได้" ส่วนในหน้าคำนำ (สำหรับการพิมพ์ครั้งที่ 2) นิธิ เขียนเอาไว้ว่า "หนังสือเล่มนี้ไม่มีผลกระทบกับอะไรแก่ใครเลย มีผู้เขียนบทความหรือหนังสือที่เกี่ยวพันไปถึงเรื่องในสมัยพระจ้าตากสินอีกมากหลังจากที่หนังสือเล่มนี้ได้พิมพ์ออกมาแล้ว แต่ไม่มีงานของผู้ใดอ้างถึงหนังสือเล่มนี้ ไม่ว่าจะเพื่อปฎิเสธหรือยืนยันข้อมูลการตีความ ของหนังสือเล่มนี้เลย อะไรที่เคยพูดกันมาในรอบ 100 ปีที่ผ่านมาอย่างไร ทุกคนก็ยังพูดเหมือนเก่าทุกอย่าง ประหนึ่งว่าหนังสือเล่มนี้ไม่เคยปรากฎขึ้นในโลกนี้" อาจจะจริงอย่างที่นิธิว่า หลายครั้งที่เห็นหนังสือว่าด้วยเรื่องของพระเจ้าตากสินปกใหม่ๆบนแผง รวมทั้งนิตยสารอย่างศิลปวัฒนธรรมที่หลายเล่มว่าด้วยเรื่องกษัตริย์องค์นี้ อย่างเล่มล่าสุด "คำบอกเล่าของผู้เห็นเหตุการณ์วันประหารพระเจ้าตากสิน" ไม่เคยเห็นใครพูดถึงจริงๆ ที่สงสัยมากกว่าเรื่องใครฆ่าและฆ่ายังไงคือช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา พ็อกเก็ตบุ๊คที่เห็นบนแผงอย่างในร้านเซเว่น (รวมทั้งร้านหนังสือใหญ่ๆมากสาขาร้านอื่นด้วย) กลับเต็มไปด้วยหนังสือเนื้อหาประมาณ "พระเจ้าตากสินไม่ได้โดนประหาร" "เรื่องของพระเจ้าตากสิน" "ใครฆ่าพระเจ้าตากสิน" และแน่นอนว่ามีอีกเรื่องที่ช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมาขยันพิมพ์กันออกมาจริงๆก็คือเรื่อง "กรณีสวรรคตรัชกาลที่ 8" นั่นเอง มีใครรู้บ้างว่า ใครอยู่เบื้องหลังปรากฎการณ์ที่ว่ามานี้ มันน่าสงสัยกว่าคำถามยอดฮิตที่ว่า ใครฆ่าและฆ่ายังไง มากกว่าเยอะ

Nice to meet you again.

2009-08-11T18:58:00.005+07:00

ได้อีเมล์จาก Rachel Katstaller เป็นใครซักคนหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับ project COLORS NOTEBOOK Rachel ส่งภาพพวกนี้มาให้ ภาพที่ไปถ่ายงาน FABRICA For the People From the People ที่ Mak Design Space ที่เวียนนา ออสเตรีย งานนี้มีตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน - 16 สิงหาคม 2009
Rachel เก็บภาพ exhibition ส่วนที่เป็นงานโชว์ COLORS NOTEBOOK มาให้ดู ... เหลือบไปเห็น Notebook ของผมแขวนอยู่ด้วย รู้สึกดีแฮะ ที่ได้เห็นหน้าค่าตากันอีก เพราะตอนนั้น รีบส่งมากไป เลยไม่ได้ถ่ายรูปเก็บไว้เลย ยังดีที่จำหน้าปกที่ทำได้ ... หน้า่ปกที่ทำใช้สติ๊กเกอร์ที่ซื้อจากพวกรถเข็นขายสติ๊กเกอร์ข้างทางนี่แหละ จำได้ว่า ปกคือหน้าสุดท้ายที่ทำและขี้เกียจวาดด้วยมือแล้ว.. Nice to meet you again.

Do not talk about AUNG SAN SUU KYI.

2009-07-31T05:42:00.010+07:00

นานแล้ว ที่หยิบ คม-ชัด-ลึก weekly วันพุธ ท่องเที่ยว&เดินทาง ฉบับปกกัมพูชามาเขียนถึง ศัพท์ภาษาเขมร จากคอลัมน์ พจนานุกรมทัวร์ (หน้า 4) การอ่านออกเสียงและความหมายที่ขัดหูและขัดความรู้สึก ทำให้บ่อยครั้ง ... (ด้วยความเคารพ) มักใช้เวลาด้วยความหนุกหนานนานๆกับเว็บไซต์สอนออกเสียงภาษาเขมร แน่นอน ที่ต้องหัวเราะ เพราะคำที่นึกว่าจะออกเสียงแบบนึง แต่พับผ่า ดันออกเสียงอะไรออกมาเนี่ย ?
ต้องหยุดพล่ามถึงเขมร และมาติดตามฉบับประจำวันที่ 29 กรกฎา - 4 สิงหา ว่าด้วยพม่า เป็นหน้าปก
เลยไม่ยอมพลาดแน่นอน หยิบมาไว้ในมือแล้วรีบพลิกไปหน้า 4 ก็พบกับ พจนานุกรมทัวร์ ภาษาพม่า จนได้ (พอใจมาก) เรามาเริ่มอ่านออกเสียงตามที่เขียนไว่้กันเลยนะครับ

คำทักทาย:
สวัสดี มิงกะบาลาฃ
ขอบคุณมาก เจซูติน บาแด
ขอโทษ (excuse me) ควินโละ บ่าหน่อ
ขอโทษ (sorry) กระเด็าะบ่า / ซอร์รี่หนอ
ไม่เป็นไร กิจซะมะชิบ่าบู
สบายดีไหม เหน่กองลา
สบายดี เหน่กองบ่าแด่
ไม่ค่อยสบาย เหน่ามะกองบู
ลาก่อน ตาตา

คำศัพท์น่ารู้
เด็กผู้ชาย / คนหนุ่มโสด หม่อง
เด็กผู้หญิง / สาวโสด ม่ะ
หญิงมีการศึกษาแล้ว ดอว์
ผู้ชาย ผู้หญิง เย่าจา เหมมะ
แฟน คนรัก ยีซา
สวยมาก น่ารักมาก ล่ะเด่ ช้อเด่
หล่อมาก ค้านเด่
หิว ไบซ้าเดะ
อร่อยมาก อะยาต่าชิเดะ

ด้วยความเคารพอย่างสุดจะหาที่กล่าวมิได้ พวกเรื่องลิขสิทธิ์ / นักเขียน / นักออกแบบ หรือว่า สถาปนิก ไม่รู้สึกว่ามีอะไรแบลกๆเกิดขึ้นบ้างเลยเหรอ ผมได้่ความรู้ใหม่มาว่า ถ้าหากทำงานให้กับออฟฟิศในสถานะ ลูกจ้าง (รับเงินเดือนประจำ) งานที่เราออกแบบขึ้นมา ถือว่าเป็นลิขสิทธิ์ของคนออกแบบไม่ใช่ของออฟฟิศนะ แต่ถ้าเกิดว่ารับ job ทำแบบฟรีแลนซ์ ผลงานที่ออกแบบมานั้นจะกลายเป็นลิขสิทธิ์ของบริษัท / ห้างร้านที่จ่ายเงินจ้างคนมาออกแบบ ชักจะไม่เกี่ยวกับศัพท์พม่าด้านบนไกลขึ้นทุกที
แค่อยากบอกว่า อย่าลืมนะ ห้ามเอ่ยชื่อ ออง ซาน ซูจี เวลาอยู่พม่าเป็นอันขาด!! เพราะรัฐบาลทหารของที่นี่กลัวชื่อผู้หญิงคนนี้แบบขึ้ขึ้นสมองจริงๆ

Bangkok on the Move! So tomorrow where shall we live?

2009-07-24T01:11:00.005+07:00

ตอนที่คุยกัน เขาบอกผมว่า Norman Foster คิดค่าแบบแพงจริงๆ สถาปนิกที่เขาเล็งไว้คนต่อไปคือ Ole Scheeren ในใจผม คิดว่าที่เขาพูดไม่น่าจะทำจริง จนได้เห็น news release ของโครงการ MahaNakhon วันนี้นี่แหละ ที่คุยกันเกือบๆสองปีที่แล้ว ทำจริงนี่หว่า
MahaNakhon โปรเจ็คต์ร่วมกันระหว่าง PACE Development กับ Industrial Buildings Corporation (IBC) ออกแบบโดย Ole Scheeren พาร์ทเนอร์ของ OMA สร้างเสร็จเมื่อไหร่จะกลายเป็นตึกที่สูงที่สุดในประเทศไทย และแน่นอนว่าคงกลายเป็น landmark แบบเมืองอื่นของโลกอย่างไม่ต้องสงสัย หน้าตาอย่างที่เห็น pixel สามมิติที่ค่อยๆหมุนเกลียวรอบตึกจะมี function มากกว่าแค่ภาพติดตาอย่างที่่ Ole บอกหรือเปล่า ... ไม่รู้ อยากรู้รายละเอียดมากกว่านี้ก็นี่เลย http://www.pacedev.com/site

The Piano Teacher

2009-07-21T06:48:00.002+07:00

ทั้งที่คิดว่าเริ่มชินกับหนังของ Michael Haneke เพราะดูมาแล้ว 3 เรื่อง เริ่มจาก Hidden (2005) ต่อด้วย Funny Games (1997) และ Time of the Wolf (2003) แต่พอดู The Piano Teacher (2002) จนจบ ที่ว่าเริ่มชินกับหนังของ Haneke ... มันคือการคิดไปเองทั้งนั้น ผมแค่รู้จัก มุมกล้อง การตัดต่อห้วนๆ บทพูดไม่สมประกอบ และฉากจบแบบของเขาเท่านั้น
The Piano Teacher ดัดแปลงมาจาก Die Klavierspielerin นวิยายของ Elfriede Jelinek ว่าด้วยเรื่องของ Erika (Isabelle Huppert) โปรเฟสเซอร์สอนเปียโนที่ Vienna Music Conservatory กับลูกศิษย์หนุ่มอายุ 17 ที่ชื่อ Walter ความสัมพันธ์เชิงชู้สาวของครูสอนเปียโนโสดอายุ 40 กับนักเรียนตัวเองคงเป็นพล็อตธรรมดาๆ แต่ถ้าครูคนนั้นเป็นพวกเก็บกดทางเพศและมีรสนิยมทางเพศสุดพิลึกพิสดารเข้าขั้นล่ะ?
เพลงของ Schumann และ Schubert ถูกบรรเลงออกมาตัดสลับกับหัวข้อสนทนาเรื่อง Schumann และ Schubert ความวิตถารตัดสลับกับความเว้าแหว่งระหว่างแม่กับลูกสาว ต้องยอมรับว่า Haneke กำกับการแสดงเรื่องนี้ได้เยี่ยมกว่าทุกเรื่องที่เคยดูมา ไม่มีนักแสดงคนไหนที่เล่นไม่ดีเลยแม้แต่นเดียว โดยเฉพาะ Huppert ที่สำคัญคือไม่รู้ว่าทำยังไงถึงทำให้เธอค่อยๆสวยขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายกลายเป็นซากไปเลย อีกอย่างที่ไม่อยากพูดถึงแต่คงต้องเชิญชวนทุกท่านให้เลือกซับไตเติ้ลภาษาไทยดู ท่านจะได้พบประสบการณ์ที่ไม่เคยพบมาก่อนในการดูหนังเป็นของแถมที่ถือเป็นไฮไลต์ที่ไม่ควรพลาดจริงๆ

The Medium is the Massage

2009-07-21T06:14:00.002+07:00

คอลัมน์คุยกับพี่บูมี่ในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ของ Boom เป็นคอลัมน์ที่อ่านประจำ นอกจากคำถามพิมพ์นิยมที่น้องๆให้พี่บูมี่ช่วยตั้งชื่อภาษาไทยของตัวเองให้เป็นชื่อญี่ปุ่นแล้ว (ตัวอย่างเช่น ชื่อว่า ตรัย พอเปลี่ยนเป็นชื่อญี่ปุ่นก็จะกลายเป็น มิตสึอิ หลายศิริ เป็น ซาคิจิ ไม่ได้มั่วขึ้นมาลอยๆแค่มี logic และวิธีแปลงชื่อที่ชัดเจนมาก ) ความเพลิดเพลินประการสำคัญสำหรับผมก็คือพวก ศัพท์ประหลาด ด้วยความสงสัยความหมายของศัพท์พวกนี้ เพราะเจอเยอะเหลือเกินและพี่บูมี่ก็ไม่ยอมใส่ footnote ว่าแต่ละคำมันแปลว่าอะไร แถมขี้เกียจ search เอง เลยอาศัยถามผู้ที่รู้มากกว่าอย่างเน็ตและสอช่วยไขความกระจ่างได้คำตอบ (ที่ไม่การันตีว่าถูกต้อง 100% ) ประมาณนี้ คำตอบช่วงแรกเป็นของเทพเน็ตส่วนย่อหน้าที่เริ่มต้นประโยคว่า ต้นตอของภาษานรก เป็นคำตอบของเมพสอ อ่านไปอ่านมาทำเอานึกถึง pocketbook เล่มนึงที่เคยซื้อได้ที่ 7-11 ชื่อ "พจนานุแนว" จริงๆ

"เมพ" - จุดเริ่มต้นมาจากเว็บบอร์ดชื่อประมูล (http://bbs.pramool.com) มาจากพฤติกรรมการพิมพ์คําผิดของพวกเกรียน
สังเกต ได้ว่าบนคีย์บอร์ด ท.ทหาร กับ ม.ม้า จะติด กันทําให้พิมพ์ผิดได้ง่าย
"เมพเกรียน" - อันนี้มาจากเกรียนเทพครับ หมายถึงเด็กหัวเกรียนที่แม้นิสัยจะเกรียนแต่มีความเก่งด้านใดด้านหนึ่งเข้าขั้นเทพ
"ขิงขิง" หรือ "ขริงขริง" - ขิงขิงผิดมาจากคําว่า จิงจิง ส่วน ขริงขริง ผิดมาจากคําว่า จริงจริง จะเห็นได้ว่า ข.ไข่ กับ จ.จาน มันอยู่ติดกัน
"ติแตก" - มาจากติสแตก
"จิ้น" - มาจากอิมเมจิ้น

ต้นตอขอภาษานรกทั้งหลาย ส่วนมากเกิดจากสังคมของโลกเกมออนไลน์(โดยเฉพาะแรคนรก) ซึ่งสัมพันธ์กับ บอร์ดประมูล ครับ
อาจเปรียบได้กับเมื่ออยู่ในเกมก็เหมือนเราเสียบปลั๊กเข้าโลก matrix และพอถอดปลั๊กออกจากโปรแกรมก็ต้องมาคุยต่อเรื่องด่าคนต่างๆที่มันเทพๆหรือซื้อของแลกเงินจริงกันในประมูลครับ
ขอแบ่งเรื่องที่มาของคำนรกต่างๆเป็น 3 หัวข้อใหญ่ๆนะครับ

ข้อ1 ก็คนมันรีบอะ
เนื่องจากเด็กสมัยใหม่ มือไวใจไว พิมผิดแต่ก็เห็นอ่านรู้เรื่องกันนิ จะเสียเวลาแก้ทำไม คำพวก เมพ ขิงขิง จึงกำเนิดขึ้นครับ
ส่วนอีกพวกเป็นการจงใจย่อคำเนื่องจากต้องพิมไว พิมคุยไปตีบอสไปจะยาวไม่ได้เสียเวลา เลยเกิดการย่อคำขึ้น เช่น กำ = กรรม หรือ เวรกรรม , เด๋ว , เพ่ง , เส็ด หรือสัญญานต่างๆเช่น 111111111111111111111111 (แปลว่า เจอบอสแล้วมาเร็วๆๆๆ) เป็นต้น

ข้อ2 ก็คนมันอยากเท่ง่ะ
เนื่องจากการตั้งชื่อในโลกไซเบอร์แบบดาดๆจะไม่เท่พอสำหรับเด็กเพิ่งหัดเกรียนทั้งหลาย ภาษาภาพจึงเป็นที่นิยม การเล่น font ต้องไม่ธรรมดาในการตั้งชื่อ ถ้าใช้ภาษาอังกฤษ จะ Run ธรรมดาๆไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องเป็น l2un เป็นต้น ดังนั้นเมื่อถึงจุดนึง ชื่อที่ขึ้นต้นด้วย เทพ+.... จะเป็นที่นิยมมาก ไม่รู้ว่าเพราะ font เรียงกันแล้วสวย หรืออะไรอย่างใด หลังๆจึงมีการพิมคำนี้ลอยๆอย่างพร่ำเพื่อ และน่าจะเป็นที่มาของการชมหรือประชดคนเก่งๆกันว่าเทพส่วนนึงครับ
ตัวอย่าง
InwIuต แม่มโคตรInwเลยว่ะมรึง

ข้อ3 ก็คนมันน่ารักอะ คริคริ
เนื่องจากเด็กเรียนทั้งหลายเมื่อ login เข้าสู่ แรคนรก หรือ เกมใดๆที่ตัวละครของเราโคตรจะน่ารัก ดังนั้นเราต้องสวมบทบาทกันครับพี่น้อง อันนี้สัญชาตญาณจะพาไปเอง ถ้าเล่นเคาน์เตอร์ยิงหัวกันก็จะสบถกันเต็มที่แบบเด็กชาย แต่พอเข้าแรคปุ๊ปเราจะฝืนมากครับถ้าพิม เย็ดแม่ง หรือ เหี้ย ลงไปเพราะไม่เข้ากับหน้าตาเราในเกมครับ ดังนั้นจิงเกิดการสร้างคำแทนเสียงพูดที่น่ารักเกิดขึ้น เช่น ชิมิ แทน ใช่มั๊ย งิงงิง แทน จริงจริง

ต่อมาเป็นการสร้างเสียงครางต่างๆ ไว้คุยกันครับ เช่น
ง่าาาา หรือ แง่วววว อาจแทนได้กับอารมณ์ - -" เหงื่อตก
แง่มๆ เวลาที่ไม่รู้จะพูดไรกัน

และจุดไคลแมกซ์อยู่ตรงนี้ครับ การที่ผู้ชายเล่นตัวผู้หญิงแล้วต้องการฉอเลาะเด็กเกรียน จึงต้องสร้างสรรค์เสียงคราง เสียงหัวเราะที่มันน่ารักๆขึ้นมา เช่น
มุมิมุมิ เทอๆ ชื่อไรอะ
ชื่อ InwIuต เหรอ แปลว่าเนตที่บ้านแรงอะดิ ช่ะป่ะ คริคริ
ล้อเล่นๆ อย่าโกรดเรานะ อิ_อิ
กำกำำกำกำ หนีไปเรยอะ แง่วววว... > <
ถ้าขำมากๆ ให้ใช้คำว่า ก๊าก

She's the one.

2009-07-17T07:21:00.004+07:00

ตอนแรกที่เห็นบทความนี้ใน โพสต์ทูเดย์ สุดสัปดาห์ ฉบับวันเสาร์ที่ 11 กรกฎาคม 2552 (คริ คริ ราชบัณฑิต ขำขำ) ก็พาลนิสัยเสียเดาเอาก่อนว่าเนื้อหาคงไม่หนีเรื่องเดิมๆ ประมาณภาษาไทยวิบัติวายป่วงจากการใช้ศัพท์ประมาณ "คริ คริ" นี่แหละ แต่พออ่านจนจบ ผมกลับรู้สึกว่า ผู้หญิงคนนี้เจ๋งจริงๆ
"ภาษาแชต" ที่ผู้ใหญ่หลายคนคงต้องเบือนหน้าหนี แต่รศ.ดร.นิตยา กาญจนะวรรณ ภาคิสมาชิกสำนักศิลปกรรม ราชบัณฑิตสถาน มีความเห็นที่ทำเอาทึ่งไม่น้อย "ภาษาแชต เป็นความสะดวกในการสื่อสารกันระหว่างกลุ่มคน เป็นภาษาที่ใช้ตามเสียงที่พูด แทนความรู้สึกหรืออาการแสดงออก วัยรุ่นยุคนี้ใช้ภาษาที่ว่า เพราะสะดวกในการใช้คีย์บอร์ดพิมพ์ โดยไม่ต้องคอยกดชิฟต์ อย่ากังวลเรื่องนี้เกินไป เร็วเกินกว่าที่นักภาษาศาสตร์คนไหนจะตอบได้ว่ามีผลต่อมาตรฐานการใช้ภาษาไทย"
"ธรรมชาติของภาษาคือความเปลี่ยนแปลง คนสมัยก่อนเคยพูดว่า ไปหา "ชิ้น" คนสมัยนี้ต้องพูดว่าไปหา "แฟน" ปัจจุบันก็พูดกันว่าไปหา "กิ๊ก" แน่นอนว่าในอนาคตจะต้องมีคำอื่นมาใช้เรียกแทน "กิ๊ก" อีก นี่คือธรรมชาติของภาษา ในยุคสมัยหนึ่งคำบางคำเป็นคำร้ายแรง พูดไม่ได้เลย เช่น คำว่า โกหก เมื่อก่อนจะว่าใครโกหก ถือว่าคนพูดไม่มีมารยาท เป็นข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงมาก หรือคำว่า อ้วนหรือผอม ในสมัยรัชกาลที่ 4 ประกาศห้ามพูดหรือใช้คำคำนี้กับคน เพราะเป็นคำที่ใช้กับสัตว์เท่านั้น
ภาษามีช่วงเปลี่ยนกับช่วงแปร ในสังคมออกเสียงหรือใช้คำคำหนึ่งสองสามแบบใช้สลับกัน กระทั้งวันหนึ่งแบบหนึ่งเป็นที่ยอมรับมากกว่า อีกแบบก็จะเลิกใช้หรือตายไปเอง ปัญหาของภาษาไม่ใช่เรื่องของการสื่อสารเฉพาะกลุ่ม แต่เป็นเรื่องของการใช้ผิดกาลเทศะ ในกรณีวัยรุ่นใช้ภาษาแชตนั้นไม่ผิด เว้นแต่ไปอยู่ผิดที่ ในมุมมองของนักภาษาศาสตร์การใช้ภาษาไม่มีวันผิดเลย ตราบใดที่มันถูกใช้อย่่างถูกกาลเทศะ ผู้ปกครองไม่ต้องกังวลเรื่องภาษาที่เด็กใช้ จะให้เด็กอายุ 14 ปี คิดเหมือนคนอายุ 40 ปีไม่ได้ - นี่คือความเห็นของอาจารย์นิตยาคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช้ข้อสรุปจากราชบัณฑิตยสถาน - แถมท้ายอีกว่า พูดอังกฤษคำไทยคำไม่แปลก ที่กลัวว่าจะถูกกลืนเป็นการกังวลที่เกินเหตุ เมื่อใดก็ตามที่เลือกใช้คำอื่นมาพูดในภาษาเรา หมายความว่า คำคำนั้นกำลังถูกเรากลืน เพราะเวลาใช้ เราไม่ได้ออกเสียงตามต้นแบบเดิม แต่เราออกเสียงตามแบบไทย ใครที่คิดว่าภาษาไทยเปลี่ยนไม่ได้ ก็ดท่ากับการพยายามแช่แข็งภาษา ผิดธรรมชาติของมนุษย์
อ่านถึงตรงนี้ ไม่รู้ว่าทำไมไม่ค่อยมีผู้ใหญ่ที่ใจกว้างและมองอะไรเรียลริสติกแบบนี้อีกหลายๆคน คำถามคือ ผู้ใหญ่แบบนี้มีน้อยจริงๆหรือสื่อรู้ดีว่าความเห็นประมาณนี้ไม่ขาย... ?

Playing with Face

2009-07-09T07:06:00.007+07:00

ของฝากชิ้นนี้อาจารย์ดนัยพันธ์บรรจงซื้อมาจาก design museum เมื่อคราวที่แกไปฮันนีมูนที่ลอนดอน หน้ากล่องพิมพ์ว่า Type Trumps ลิขสิทธิ์และออกแบบโดย Rick Banks กราฟิกดีไซเนอร์อังกฤษ หรือ AKA ว่า FACE37 ที่บอกว่า เล่น ก็เพราะ Type Trumps ก็การ์ดเกมดีๆนี่เอง คนที่เคยเล่นพวกการ์ดเกมอย่างดราก้อนบอลหรือยูกิ น่าจะเข้าใจวิธีเล่นได้ไม่ยาก แต่คนที่ไม่เคยก็คงต้องอ่านวิธีเล่นที่บอกไว้หลายรอบหน่อย
กติกาไม่ยาก เริ่มจากแจกการ์ดให้ครบคน แล้วแต่ละคนก็เลือกการ์ดในมือของตัวเองมาประชัน "พลัง" กับคู่ต่อสู้ในวง ไอ้พลังที่ว่านี่ มันมีหลายพลังให้เลือกใช้ซะด้วย สมมติหยิบขึ้นมาใบหนึ่งในมือแล้วกะว่าการ์ดที่ตัวเองถืออยู๋ "Rank" มากกว่าของคนอื่นแน่ๆก็มาวัดกันที่ "Rank" หรือจะวัดกันที่ "Cut" "Price" "Weights" "Legibility" " อันนี้ตัวเลขใครมากกว่า คนนั้นชนะได้การ์ดของอีกฝ่ายไป แต่ถ้าเป็น "Year" ตัวเลขใครน้อยกว่าคนนั้นก็ชนะ หรือ ในกรณีพิเศษ ที่แต้มดันมาเท่ากันแบบช่วยไม่ได้ ให้เลือกใช้ special power ได้ ไอ้ special power นี่ คงต้องเป็นคนทำกราฟิกที่รู้เรื่องฟอนต์ดีประมาณหนึ่ง ถึงจะ get แต่อย่างน้อย Type Trumps ให้ความรู้เรื่อง font ได้แบบสบายสมองจริงๆ ตัวอย่างง่ายๆ American Typewriter มี cuts = 3, Price = 139 ปอนด์ , Year = 1974 , Rank = 9 , Weight = 06 , Legibility = 05 , Foundry = Adobe , Designer = J.Kaden & T.Stan, Special power = I love NY ถ้าเอาไปสู้กับ Johnston Underground ที่มี Cuts = 03, Price = 39 ปอนด์ (ถูกจัง), Ranks = 20 , Legibility = 08 , Special power = London Underground ลองวัดกันดูว่าอันไหนใครชนะ พอดูค่าพลังครบหมดทุกใบ เลยอยากรู้เหมือนกันว่า ทำไมดีไซเนอร์ถึงจงเกลียดจงชัง Comic Sans กับ Arial กันนัก ที Helvetica ปรับมาจาก Akzidenz ไม่เห็นมีใครว่าอะไรเท่าไหร่เลย หรือ Arial เนี่ยคนทำมันไม่ยอมบอกว่า กูเอามาจาก Helvetica นะจ๊ะ ถ้าตอนนั้น R.Nicholas คนออกแบบ Arial จงใจบอกว่าผมดัดแปลงมาจาก Akzidenz เนี่ย จะมีใครว่าอะไรไหม? อ่า ชักนอกเรื่องแฮะ ลองไปหามาเล่นกันเองแล้วกัน ได้ความรู้ที่ไม่จำเป็นต้องรู้ แถมได้เก็บของหน้าตาดีๆ ก็ถือว่าคุ้มครับคุ้ม

Director of the Year - 2022

2009-05-22T01:56:00.004+07:00

ไม่เคยอ่านบทสัมภาษณ์ของทรนง ศรีเชื้อ แบบเต็มพิกัดมาก่อน เคยเห็นแว๊บๆบนจอโทรทัศน์ตอนโปรโมทหนัง กลกามแห่งความรัก ไม่ก็ สวรรค์ชั้น 7 แล้วก็มาเห็นในเอ็นเตอร์เทนสักฉบับ ที่พูดถึงเรื่องที่ลงทุนสร้างโรงถ่ายหนังที่กะให้ใหญ่โตและเพียบพร้อมที่สุดในเอเชีย (...คงฝันไป) มาเห็นอีกทีก็เป็นข่าวว่าโดนสังคมทวงถามถึงความเหมาะสมในการใช้ภาพศพที่ตายเกลื่อนหาดช่วงที่เกิดสึนามิมาเป็นภาพคัทเอาท์โปรโมทหนังใหม่ของตัวเอง ครับ เรื่อง 2022 สึนามิ วันโลกสังหาร... ตอนที่ลงข่าวเรื่องนี้ ถ้าจำไม่ผิด ทรนง พูดประมาณว่า นี่เป็นภาพที่เขาเอามาจากอินเตอร์เน็ต ตามฟอร์เวิร์ด เมล์ ไม่คิดว่าจะทำให้สังคมเกิดตวามระคายเคืองขนาดนี้ ... ที่พูดมานั่นยังไม่สลักสำคัญเท่ากับบทสัมภาษณ์เต็มเหยียดในนิตยสาร FILMAX ฉบับที่ 22 เมษายน 2552... เอาแค่ตัวโปรยตรงหน้าเปิดก็เพิ่มดีกรีความน่าอ่านเข้าไปไม่รู้เท่าไหร่ "2022 สึนามิ วันโลกสังหาร" เสียงเตือนจากผู้กำกับหนังที่ถูกตราหน้าว่า บ้า ที่สุดในวงการหนังไทย .. ขนาดไหน โปรดติดตาม..

ขอตัดเรื่องที่พูดโปรโมทหนังใหม่ของตัวเองและเข้าเรื่องของ ความคิดและทรรศนะในการ.. เอ่อ ในการอะไรดี ? ไม่รู้จริงๆว่าจะใช้คำไหนอธิบาย เอาเป็นว่าลองอ่านที่่คัดมา แบบไม่มีการรีเมคเพิ่ม ตัดมาเฉพาะคำพูดที่น่าสนใจว่าจริงๆแล้ว ทรนง ศรีเชื้อ ต้องการจะบอกอะไรถึงคนอ่านบทสัมภาษณ์ของเขากันแน่ ... ขออภัยทาง FILMAX ที่นำบทสัมภาษณ์นี้มาโดยไม่ขออนุญาตก่อน ที่เอามาลงก็เพื่อเป็นกรณีศึกษาและเพื่อการศึกษาพฤติกรรมของมนุษย์ประเภทหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาทางด้านการแสวงหาผลทางธุรกิจใดๆทั้งสิ้น

ทรนง : คนเมื่อก่อนสามารถทนความหนาวจัด ร้อนจัดได้ เพราะเมื่ออากาศร้อนจัด เค๊าไม่เคยอยู่ห้องแอร์ เวลาหนาวจัดก็ไม่ได้มีเครื่องทำความร้อน นั่นคือระบบที่มนุษย์อยู่กับธรรมชาติ แต่ทุกวันนี้ เด็กรุ่นใหม่อยู่กับห้องแอร์ ห้องปรับอากาศ เมื่อเค้าไปเจออุณหภูมิที่แตกต่างเพียง 2-3 องศา เค้าจะรู้สึกผิดปกติทันที เค้าจะรับไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่ผมเรียนรู้มา

ทรนง : "... น้ำ CG เข้ามา มันจะไม่มีน้ำหนักเหมือน จูราสสิกพาร์ก หรือไดโนเสาร์ทั้งหลายแหล่ที่เราดูน่ะ คุณเห็นไหม ไดโนเสาร์แม่งตัวใหญ่ฉิบหาย ทำไมมันวิ่งเบาหวิว นั่นคือ คอมพิวเตอร์กราฟิก ผมดูแล้วมันไม่ได้ ..."

ทรนง : จริงๆผมมี 3 แนว เวอร์ชั่นแรก ผมทำหนังสงคราม ก็ทราบกันดีใช่ไหม ผมทำหนังสงครามมากที่สุดในโลก สัตว์สงคราม - ไทยรบในลาว มหาราชดำ - ไทยรบกับพม่า จางซีฟู - ไทยรบกับขุนส่า แหกนรกเวียดนาม - ไทยรบเวียดนาม กัมพูชา - ไทยรบกัมพูชา เวอร์ชั่นที่ 2 ก็คือ อุบัติโหด - คือ มือปืน กลกาม - คือ โสเภณี เป็นอาชีพที่เน้นๆ ผมทำกลกามฯ ทำ มาม่าซัง ทำ สวรรค์ชั้น 7 เป็นเรื่องของผู้กำกับคนนึงทำหนังสงครามมาตลอดแล้วล้มเหลว คนไม่อยากดู ผลสุดท้ายพอไปทำหนังเรตอาร์แล้วคนแห่มาดู ซึ่งก็คือเรื่องของผมเอง เสร็จแล้วทิ้ง จะไปสร้างโรงถ่าย พอไปเจอ IMF ก็กลับมาทำหนังอีกแนว ก็เริ่มจาก อมนุษย์ ก็คิดแบบคนแก่แล้วล่ะ คือ ทุกอย่างต้องลุ่มลึก แต่ก็ล้มเหลว ก็เลยมาจับสึนามิ

ทรนง : ทุกวันนี้ไม่ใช่ ทุกวันนี้ผู้กำกับนั่งหน้ามอนิเตอร์ เท่ฉิบหายเลย (หัวเราะ) ดื่มโค้ก ดื่มเบียร์ คนละอารมณ์ .. ผู้กำกับรุ่นใหม่ ผู้กำกับเมืองไทย มือดีๆหลายคน ขาดอย่างเดียว เค๊าขาดประสบการณ์ ไม่ใช่ประสบการณ์ทำหนังนะ ประสบการณ์ชีวิต อย่างผมนี่เคยเดินจากนี่ไปเชียงราย เดินเท้าเปล่า ผมเคยไปหมกตัวอยู่ในป่าอยู่เป็นปี ... รุ่นผมนี่ 14 ตุลาเดินแถวหน้า ตีหัวหมา ด่าแม่คน สูบกัญชาชักดิ้นกระแด่วๆ นี่ทำมาหมดแล้ว ...

ทรนง : พอได้เงินมาเสร็จปุ๊ป เคีาก็มานั่งหน้ามอนิเตอร์ เค้าไม่เคยรู้ว่า ล่องแก่งมันเป็นยังไง ความตายมันเป็นยังไง เค้าไม่เคยเห็นคนตายมันเป็นยังไง คนโดนยิงมันเป็นยังไง คนเจ็บปวดมันเป็นยังไง เค้าไม่เคยมีหนี้เป็น 100 ล้าน เค้าไม่เคยนอนกับผู้หญิงมา 100 คน เค้าไม่เคยอดจนไม่มีข้าวกินมา 7 วัน พอเป็นอย่างงี้ปุ๊บ มันจะทำอะไรล่ะ ก็ต้องทำหนังผี เพราะหนังผีเป็นเรื่องเดียวที่คิดเอาเองได้หมด ถูกต้องไหม คุณจะทำหนังผียังไงก็ได้ ผีหกหัว เจ็ดขาก็ได้ ทำได้หมด เพราะฉะนั้นคนรุ่นใหม่จะรู้เรื่องเทคโนโลยีหมดเลย แต่ไม่รู้อะไรเลย
พอพูดประโยคนี้จบ คนสัมภาษณ์ถามกลับเลยว่า : พูดแรงไปหรื่อเปล่าครับ

ทรนง : ไม่ได้แรง ตรง! เอ้า ลูกผมอายุ 37 เนี่ย มันก็เรียนหนังมาโดยตรง แต่ผมไม่ให้ลูกผมเข้ามาในวงการเลย เพราะเค้ายังไม่รู้จักชีวิต

ทรนง : ไอ้นั่นเค้าเรียกของปลอม นั่นคือ เฟค คุณไม่ต้องเอาเรื่องความเป็นความตายหรอก คนรุ่นใหม่ เอาแค่ความเหงา เฮ้ย มึงลองมานั่งอยู่คนเดียว 3 วัน 3 คืนแล้วไม่มีคนมาเยี่ยมมึง แฟนมึงไม่มา พ่อแม่มึงไม่มา แค่นั้นก็ตายแล้ว เหงาจริงๆมันต้องเหงาที่ชายแดน เหงาจริงๆแม่งต้องเหงาแล้วงูจะกัดกูหรือเปล่า เสือจะแดกกูหรือเปล่า คอมมิวนิสต์จะยิงกูหรือเปล่า

ทรนง : วันนี้คุณนั่่งเล่นเกมตั้งแต่ 10 โมงเช้าจนถึงตีหนึ่ง คุณยิงไป 200 ศพ คุณออกไปที่ถนนแล้วคุณเจอมือปืนเดินมาเอาปืนจ่อหัวคุณโดยไม่มีลูกนะ แช๊ะเดียว เยี่ยวคุณราดเดี๋ยวนั้นเลยนะ

ทรนง : อย่าง เจ้ย (อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล) เนี่ย ชอบ แต่เค้าก็ยังต้องสั่งสมประสบการณ์ให้่มากขึ้นอีก เค้ายังปรับตัวเข้ากับโลกไม่ได้ เหมือนผม ตอนนี้ผมก็ยังปรับตัวเข้ากับโลกไม่ได้ (หัวเราะ)

ทรนง : ผมไม่กลัว เพราะว่าตอนนี้ผมทำโรงถ่ายเป็นพันล้าน หนักกว่านั้นเยอะ

ทรนง : ผมก็สู้ดิ ผมเคยสู้ ผมเคยตัดนิ้วตัวเองมาแล้ว แต่ตอนนี้ไม่ตัดนิ้วตัวเองแล้ว สาบาน ตัดนิ้วคนอื่น (หัวเราะ) คนทำหนังสมัยนี้มันไม่สู้กันไง อย่าให้พูดเลย ผมอยากให้ผู้กำกับหนังแม่งมา เฮ้ย! อยากทำหนังมาคุยกับทรนง จบ ดีจริงได้ทำแน่นอน ผมอนุมัติ คุณก็สร้างเลย แต่ไม่มีใครกล้ามาเลย มันกลัวผมหมดไง (ห้วเราะ)

ตัดสินกันได้เอง ผู้กำกับหนังไทยวัย 58 ผู้ซึ่งเคยผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านคาวชีวิตมาเจ็ดย่านนำ้ เต็มเปี่ยมด้วยประสบการณ์ที่ไม่สามารถหาเอาได่้จากการ surf net วิธีการพูดการคิดทั้งในแง่ของการทำงานหรือชีวิตส่วนตัว-การทำหนังหรือว่าการเลี้ยงลูก ทรนงตัวเองเพราะรู้ตัวว่าไม่ได้ทรนง โลกแคบและยึดติดหรือไม่ - ไม่ทราบจริงๆ เพียงแต่นึกย้อนไปถึงทฤษฎีการปรับตัวของสิ่งมีชีวิตของ ชาร์ลส ดาวิน พวกที่ไม่รู้จักการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมจะค่อยๆตายและสูญพันธุ์ไปเอง ใช่แล้ว มันไม่มีอะไรมากเพราะพวกมันเอาแต่ทรนง.

This is not Helvetica.

2009-05-21T05:59:00.005+07:00

ซื้อรองเท้าแตะคู่นี้มาตั้งแต่ตอนไปงาน Creative Cities ที่บริติช เคานซิล อินโดนีเซียเชิญเมื่อปีที่แล้ว เมืองบันดุง อยู่ห่างจาร์กาตาประมาณ 3 ชั่วโมง เป็นเมืองที่อยู่ในแอ่งภูเขาไฟเก่า อากาศดี คนก็อัธยาศัยดี มีร้านรวงให้เลือกซื้อของสำหรับพวกใจที่ใจรัก โดยเฉพาะสินค้าในหมวดแฟชั่น รองเท้าแตะคู่นี้ได้มาจาก retail shop ที่ขึ้นป้ายแบรนด์ของตัวเอง ยี่ห้อ Wadezig! (ไม่รู้เหมือนกันว่าแปลว่าอะไร) ให้นึกถึงร้านหน้าตาคล้ายๆเวลาเดินเจอ Quicksilver หรือไม่ก็พวก Billabong ที่ออสเตรเลีย ตอนซื้อผมถูกใจมาก! ไม่ใช่เพราะเป็นรองเท้าแตะสกรีนลายเป็นชื่อฟอนต์ บอกนำ้หนัก (ฟอนต์) และขนาด (ก็ของฟอนต์) ข้างซ้ายสกรีนว่า arial bold 75 pt ส่วนข้างขวาสกรีนว่า helvetica bold 75 pt เช่นกัน ถ้าแค่นี้แล้วจบคงไม่เสียเงินซื้อมาแน่ๆ เพราะคู่นี้ตั้ง 60,000 รูเปียส !! แต่ความยอกย้อนมันอยู่ตรงที่ไอ้ที่สกรีนทั้งสองข้างซ้ายขวา มันเล่นใช้ arial ทั้งคู่เลยนี่หว่า นี่แหละคือเหตุผลที่เต็มใจซื้อมา ตอนแรกคิดว่า คนทำคงพลาดและไม่ได้ตั้งใจแหงๆ สงสัยว่าในเครื่องจะมีแต่ arial แต่พอกลับมาดูดีๆแล้ว ที่ป้าย tag ราคา ผมกลับต้องเขินนิดๆ ก็ป้ายมันพิมพ์ไว้เลยว่า ARIALVETICA เบอร์ 42 สีเทา !! ท่าทางจะดูถูกดีไซเนอร์รองเท้าแตะผู้ยอกย้อนท่านนี้ไม่ได้เสียแล้ว สมกับเป็น Creative City จริงๆ

CHANGE - Oh - Ba - Marks

2009-04-29T06:51:00.011+07:00

ผมเห็น Marks ครั้งแรกตอนที่เข้าไปอ่าน blog ของ pentagram เมือต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ภาพหนังสือปกแดงทั้งเล่ม เดาขนาดไม่ถูกเพราะไม่ได้ตั้งใจจะจำว่าเล่มประมาณไหน แต่ที่น่าสนใจตรง product detail ว่า หนังสือเล่มนี้ หนาตั้ง 800 หน้า อัดแน่นด้วยเครื่องหมายการค้าหลากหลายองค์กร ตั้งแต่ระดับใหญ่คับฟ้าคับแผ่นดิน ไปยันธุรกิจและบริการขนาดย่อมจำนวน 400 เครื่องหมาย ที่ Pentagram รวบรวมออกมาตั้งแต่ปี 1972 จนถึงป้จจุบัน ไอ้ตัวงาน Pentagram ก็น่าสนดีหรอก แต่ที่น่าสนใจมากกว่าสำหรับผมคือ Pentagram: Marks 400 Symbols and Logotypes พิมพ์จำนวนจำกัดอีกต่างหาก ยอดแค่ 1,000 เล่ม จัดพิมพ์โดย Laurence King ด้านล่างของบทความใน blog สามารถ link ต่อไปโผล่หน้า amazon.co.uk ได้ ถ้าคุณเกิดความใคร่อยากได้มาเป็นเจ้่าของ

ผมไม่รอช้า คลิกต่อเข้าไปถึง Amazon.co.uk ก็เกิดไอเดียบรรเจิดขึ้นมาเต็มๆว่า ช่วงที่อยากจะสั่ง Amazon เนี่ย ค่าเงินปอนด์รูดลงกระจุยกระจาย ผมแทบลืมไปแล้วว่า เงินปอนด์เคยมีค่า ปอนด์ละ 40 บาท (สมัยนั้นดอลล่าร์ US เท่ากับ 25 บาท) แล้วมันก็พุ่งทะยานไปสูงสุดในชีวิตคือ ปอนด์ละ 90 บาท แต่ว่าความไม่ยั่งยืนนี่แหละทีมันแสนยั่งยืนยง วันนี้ เงินปอนด์ตกลงมาเหลือเพียงแค่ปอนด์ละ 50 - 51 บาทเท่านั้น ปีที่แล้วผมยังจำได้ว่า เงิน 1 ยูโรยังเท่ากับ 55 บาทและปอนด็นึงเฉลี่ยประมาณเกือบจะ 70 บาทอยู่เลย

ลากมาซะยาว สรุปก็คือ สั่งซื้อ Marks ผ่าน Amazon.co.uk แถมด้วย list อื่นอีก 3-4 เล่ม ที่ต่้องการแค่ให้คุ้มค่าส่ง ด้วยความอยากได้จัดๆ ตอนที่ click order สั่งซื่อ Marks นั้นมันยังขึ้นมาว่า Pre-Order เพราะหนังสือตัวจริงนั้นยังมาไม่ถึง ไม่เป็นไร สั่ง Amazon มีการ trace back ได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว เพียงแต่ว่า ตอย check ดูก็พอ ว่าวันนัดหมายจัดส่งนั้น หนังสือถูกส่งมากองหน้าบ้านหรือยัง นี่คือเนื้อหาอีเมล์เรื่องรายละเอียดการสั้งซื้อของผม

Order #: 202-0115641-6935537
Delivery Method: Air Mail
Delivery Preference: Group my items into as few deliveries as possible
Subtotal of Items: £62.14
Postage & Packing: £16.95
------
Total before VAT: £79.09
VAT: £0.00
------
Total: £79.09
Promotional Gift Certificates: -£0.00
------
Total for this order: £79.09

ทั้งหมด 4 เล่มตามนี้ - "The River Cafe Cook Book" Rose Gray; Paperback; ราคา £11.38
- "Design as Art (Penguin Modern Classics)" Bruno Munari; Paperback; ราคา £6.69
- "The Art of Looking Sideways" Alan Fletcher; Hardcover; ราคา £17.47 ( น่าอิจฉารุ่นพี่ที่สั่งพร้่อมผมมาก เพราะ The Art of Looking Sideways ตอนนี้ถือว่าถูกอย่างกับให้เปล่า ทั้งที่คนเขียนเองก็ตายไปแล้วด้วย - ทำไมมือหนฃึ่งถึงราคาไม่ถึงพัน )
ส่วน "Pentagram: Marks: 400 Symbols and Logotypes" Pentagram; Paperback; ราคา £26.60 (เท่ากับเล่มละประมาณ 1,350 บาทเท่านั้น) ทั้งสี่เล่มกินค่าส่งประมาณ 16.95 ปอนด์ (ประมาณ 850 บาท)

ผมรอด้วยความรู้สึกก็ไม่ถึงกับจดจ่อ ... บางทีก็ลืมไปเลย ผ่านเป็นเดือนถึงนึกขึ้นมาได้ว่า หนังสือพวกนั้นมันไปส่งที่ไหนแน่? สุดท้่่าย ผมก็อีเมลไปถาม Amazon.co.uk ได้รับคำขออภัยอย่างสุดซึ้งกับความผิดพลาด พร้อมกับการป้ายความผิดให้กับระบบ logistics ที่หนังสือที่ชื่อ Marks นั้น เค๊าหาให้ผมไม่ได้จริงๆ ความรู้สึกตอนนนั้น ยอมแพ้แล้ว ... รู้สึกว่า ไม่ต้องซื้อก็ได้่วะ จนผมมาเห็น Marks อีกทีที่ ASIABOOKS ที่เอ็มโพเรียม ราคา 1,895 บาท พิมพ์สีดำสีเดียวลงบนกระดาษแบบกระดาษที่ใช้พิมพ์ไบเบิล และความหนาที่ใน web เขียนบอกไว้ว่า 800 หน้านั้น ก็เพราะว่า จริงๆแล้วหนังสือเล่มนี้เก็บเล่มแบบที่เรียกว่าพับแบบ french fold คือพับเก็บเล่มแล้วไม่ต้องตัดให้หน้ากระดาษขาดจากกันเป็นแผ่นๆหนังสือปกติ ส่วนที่พิมพ์ก็ต้องพิมพ์ลงกระดาษเพียงหน้าเดียว ขนาดแค่ 280 mm x 240 mm หนาประมาณเกือบ 40 mm กับราคาเกือบๆ 1,900 บาทนั้น ก็ถือว่าแพง

.... แต่ผมก็สั่งซื้อและเป็นเจ้าของไปเรียบร้อย (แน่นอนว่าสั้งทางโทรศัพท์กับ ASIABOOKS ) เลยมาลอง search หา Marks อีกทีใน Amazon.co.uk และแล้ว ผมก็ต้องตะลึงเกินคาด Pentagram: Marks: 400 Symbols and Logotypes ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 600 ปอนด์ถ้วน หรือประมาณ 30,000 กว่าบาท - เหมือนโกหก แต่เป็นเรื่องจริง ... ทำไมราคาขึ้นจาก £26.60 เป็น £600.00 ในเวลาแค่เดือนกว่าๆเท่านั้น คนที่สงสัยเวลาเจอหนังสือหน้าตาเสื้อแดงๆ ประมาณในรูป อย่ารอช้าจงรีบคว้าโดยไว แค่เก็บไว้ลุ้นเก็งกำไร ก็อยู่ตัวสบาย เฉิบ เฉิบ

Action = Reaction

2009-04-22T03:05:00.007+07:00

ทุกครั้งถ้ามีโอกาสอ่าน ไทยรัฐ ส่วนที่ชอบที่สุดคือ หน้าสุดท้ายของส่วนแรก ( ประมาณหน้า 19) ใช่แล้ว ผมกำลังพูดถึง ข่าวสั้นทันโลก นั่นเอง เรียกว่าชื่นชอบตั้งแต่ ชื่อ ข่าวสั้นทันโลก แล้วล่ะ เพราะข่าวที่เอามาลงน่ะ ไม่อ่านก็ทันโลกได้ อย่างที่ลงฉบับที่ 18719 ประจำวันพุธที่ 22 เมษายน 2522 ชื่อข่าวว่า กรรมทันตา

วันที่ 20 เม.ย. ตำรวจแถลงข่าวจับนายอัทธพล แมนกระโทก อายุ 42 ปี พร้อมทรัพย์สินมีค่าต่างๆ 216 รายการ ตำรวจแถลงว่า เมื่อคืนวันที่ 17 เม.ย. นางรัตนาวดี คลังวิเชียร ผู้เสียหาย เดินทางมากับขบวนรถไฟด่วนพิเศษที่ 13 วิ่งจากกรุงเทพฯ ไปเชียงใหม่ แจ้งว่า ขณะหลับอยู่ในตู้นอน ถูกคนร้ายลักทรัพย์ ประกอบด้วย เงินสด 1,400 บาท โทรศัพท์มือถือ 1 เครื่อง สร้่อยคอทองคำหนัก 3 บาท 1 เส้น สลากกินแบ่งรัฐบาลงวดประจำวันที่ 16 เม.ย. 3 คู่ จากการสอบสวนเชื่อว่าขณะเกิดเหตุขบวนรถไฟวิ่งอยู่ระหว่างสถานีไร่อ้อยกับสถานีบ้านดารา จังหวัด อุตรดิตถ์ เมื่อตรวจสอบตามรางรถไฟระหว่าง 2 สถานี พบชิ้นส่วนนิ้วเท้ามนุษย์ 5 นิ้วตกอยู่ และมีทรัพย์สินผู้เสียหายตกอยู่ใกล้กัน นอกจากนี้ยังพบสำเนาบัตรประชาชนของนายอัทธพลอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย เชื่อว่า นายอัทธพลเป็นคนร้าย จนไปพบตัวอยู่ในโรงพยาบาลจังหวัด อุตรดิตถ์ ขณะรักษาบาดแผล ก่อนขยายผลได้ของกลางเพิ่มเตืมจากบ้านผู้ต้องหา นายอัทธพลรับว่าได้ก่อเหตุดังกล่าวจริง ทำมาแล้วไม่ต่ำกว่า 50 ครั้ง ตั้งแต่เดือนม.ค.-มี.ค. 2552 ใช้วิธีซ่อนตัวอยู่ในตู้รถนอน จนกระทั้งกลางดึก ผู้เสียหายหลับจึงเข้าไปขโมยทรัพย์สิน ก่อนจะกระโดดลงกลางทาง แต่ครั้งนี้พลาด ถูกล้อรถไฟทับนิ้วเท้าขวาทั้ง 5 นิ้วขาด จึงนำทรัพย์สินผู้เสียหายซ่อนไว้ข้่างทาง ก่อนไปขอความช่วยเหลือจากชาวบ้านส่งโรงพยาบาล กระทั่งถูกจับกุมได้

โปรดสังเกต:
- ภาษาและวิํธีที่ใช้เขียนข่าว
- เนื้อหาของข่าว
- จุดเล็กๆน้อยๆที่น่าสนใจในเนื้อข่าวอย่างเช่น พบชิ้นส่วนนิ้วเท้ามนุษย์ 5 นิ้วตกอยู่ หรือ นอกจากนี้ยังพบสำเนาบัตรประชาชนของนายอัทธพลในที่เกิดเหตุด้วย

สรุปแล้ว คนตั้งชือว่า ข่าวสั้นทันโลก (แถมมีโลโก้ลูกโลกด้วย) ช่าง ironic และมีอารมณ์ขันร้ายเหลือ ... คราวหน้าเวลาเปิดอ่านไทยรัฐ นอกจากหน้าบันเทิงและโปรแกรมหนังแล้ว อย่าลืม ข่าวสั้นทันโลก นะครับ

I love this feelings! I love this city! I love this country!

2009-04-16T01:23:00.009+07:00

ผมถ่ายภาพพวกนี้ด้วยกล้องมือถือจากสถานี BTS ศาลาแดง บ่ายวันพุธที่ 15 เมษายน 2552 ภาพฝูงชนปริมาณมหาศาลอัดแน่นตั้งแต่แยกศาลาแดงตัดกับพระราม 4 เลยไกลไปถึงหน้าซีพีเป็นอย่างน้อย อาจจะถึงธนาคารกรุงเทพ สำนักงานใหญ่ ที่เกือบจะโดนวางเพลิงด้วยค่าจ้างวานราคา 5,000 บาทนั่นแหละ แทบทุกตารางนิ้วของถนนสีลมถูกฝูงชนปิดล้อมอย่างบ้าคลั่ง พื้นถนนนองไปด้วยแอ่งน้ำและความข้นคลั่กของแป้งดินสอพอง เอาเลยครับ ฉลองกันให้เต็มคราบ ไม่ว่าจะเสื้อสีไหน ชายหรือหญิง ผู้ใหญ่หรือเด็ก เกย์หรือเลสเบี้ยน รัฐบาลหรือม็อบ พธม นปก หรือ นกป มท 1 หรือ ผบ ทบ ออกมาเล่นกันให้เต็มคราบ ปลดปล่อยความรู้สึกบีบคั้นตลอดสงกรานต์จัญไร ที่ผ่านมา สวัสดีปีใหม่ครับ มาช้ายังดีกว่าไม่มา ..
(ขอบคุณพิเศษ ภาพถ่าย 2 ภาพแรกจาก thingsblog ครับ)

Anatomy of Japanese

2009-04-15T05:54:00.006+07:00

ติดตามอ่านงานของ Kaiji Kawaguchi เรื่อยมา ตั้งแต่ ยุทธการใต้สมุทร ( Silence Service) Da vin ci, Eagle, Zipang จนเรื่องล่าสุด Spirit of the Sun หรือชื่อภาษาไทย ยุทธการจุดตะวัน พร้อมตัว logotype ที่ลอกแบบยุทธการใต้สมุทร ของวิบูลย์กิจมาเป๊ะๆ คนที่คิดจะตามอ่านของ Kawaguchi คงต้องทำใจเรื่องการออกแบบตัวละคร โดยเฉพาะตัวละครผู้หญิง ช่วยไม่ได้จริงๆที่เนื้อหาที่น่าทึ่งของแต่ละเรื่องกลบจุดอ่อนที่ว่าซะมิด ตามอ่านมานาน ก็พึ่งจะเคยอ่านบทสัมภาษณ์แบบเป็นเรื่องเป็นราวของเขาก็ตรงส่วนท้ายของ Zipang เล่ม 22 นี่เอง นี่คือบทสัมภาษณ์เล็กๆที่ทำให้เข้าใจความยิ่งใหญ่ของ mangaka ผู้พิสมัยการนำเสนอประเด็นหนักๆอย่างเรื่อง สงครามและการเมืองระหว่างประเทศเป็นที่สุด

จากประเด็นสำคัญในเรื่อง "ยุทธการใต้สมุทร" กลายเป็นประเด็นใหญ่โตที่ว่า จากนี้เราจะทำอย่างไรกับสิ่งที่เรียกว่า "ประเทศ" เลยอยากจับประเด็นให้แคบลงมาอีกนิดในผลงานที่กำลังตีพิมพ์อยู่อย่าง "Zipang" และ "Spirit of the Sun" ต่อเนื่องมาจาก "ยุทธการใต้สมุทร" ในมุมมองที่แตกต่าง และพูดถึงประเด็น "คนญี่ปุ่นคืออะไร" ให้เข้มข้นขี้น

จริงๆแล้วเวลาที่จะเริ่มเขียนเรื่องใหม่ เขาจะคิดพล็อตที่สนุกและชวนตื่นเต้นให้ได้ก่อน อย่างเรื่อง Zipang ก็คือเรื่องราวของเรือและลูกเรือของกองกำลังป้องกันตนเองหลงมิติเวลาเข้าไปอยู่กลางสงครามแปซิฟิก จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามองคนญี่ปุ่นที่เกี่ยวข้องกับสงครามแปซิฟิกหรือสงครามมหาเอเชียบูรพาด้วยมาตรฐานของคนปัจจุบัน ส่วนใน Spirit of the Sun นั้น ญี่ปุ่นแตกออกเป็นสองส่วนเพราะแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ เมื่อเกิดสถานการณ์ที่เหมือนกับในคาบสมุทรเกาหลีขี้นที่ญี่ปุ่นจะเป็นอย่างไร น่าจะเป็นโอกาสให้มองประเทศญี่ปุ่นและคนญี่ปุ่นด้วยสายตาของคนนอกได้ เมือประเทศเกาะแยกเป็นสองส่วน นี่ก็ญี่ปุ่น นั่นก็ญี่ปุ่น และถ้า 2 ญี่ปุ่นที่แยกออกไปมีการเมืองและเศรษฐกิจที่แตกต่างกันก็น่าจะยิ่งมองกันด้วยสายตาของคนนอกได้มากขึ้น

Kawaguchi บอกว่าตอนที่เขียน "ยุทธการใต้สมุทร" เคยสนใจมากว่า สงครามคืออะไร และในสงครามทั้งหมดที่สนใจมากเป็นพิเศษก็ สงครามแปซิฟิก แต่ถ้าจะเขียนเชิงประวัติศาสตร์คงไม่ได้อะไรขึ้นมา เขาบอกว่า สิ่งที่เขาอยากถ่ายทอดใน Zipang นั้น ไม่ใช่ประวัติศาสตร์แต่เป็นการถ่ายทอดความรู้สึกในเหตุการณ์ให้ผู้อ่านต่างหาก

เพราะการ์ตูนโดยพื้นฐานแล้วคือเรื่องโกหกที่แต่งขึ้นมา เวลาที่คิดจะนำความสมจริงมาสู่เรื่องแต่งก็ต้องใช้เอกสารหรือความรู้เฉพาะทาง เมื่อเทียบกับตัวหนังสือแล้ว การ์ตูนสื่อสารได้ตรงไปตรงมามากกว่าส่วนที่ตัวหนังสือทำไม่ได้ การ์ตูนสามารถสร้างความรู้สึกสมจริงได้ด้วยพลังของภาพ เขาคิดว่าที่การ์ตูนญี่ปุ่นก้าวหน้าขนาดนี้น่าจะเป็นเพราะคนญี่ปุ่นมีความสามารถในการเข้าใจภาพเป็นพิเศษ คนพูดกันบ่อยว่า Tezuka Ozamu เป็นผู้วางรากฐานให้วงการการ์ตูนญี่ปุ่น แต่จริงๆแล้วในประวัติศาสตร์ คนญี่ปุ่นชื่นชอบภาพเขียน และมีความเข้าใจมาก่อนหน้านั้นนานแล้ว ตั้งแต่สมัยภาพม้วน การที่อ่านการ์ตูนได้สนุกขนาดนี้เป็นความรู้สึกพิเศษเฉพาะคนญี่ปุ่น ในยุโรปเองการมองการ์ตูนก็แตกต่างไปจากญี่ปุ่น

ในความคิดของเขามีทั้งความรู้สึกอยากปฎิเสธและความภูมิใจในคนญี่ปุ่น ทำไมถึงทำสงครามแบบนั้นลงไปได้ คิดว่าจะต้องขุดคุ้ยความใช้ไม่ได้ของคนญี่ปุ่นมาเขียนให้หมด แต่อีกด้านก็มีความภูมิใจในคนญี่ปุ่น อย่างเรื่อง ยุทธการใต้สมุทร ที่ใช้เวลาเขียนทั้งหมด 7 ปีครึ่ง เขาบอกว่ายิ่งเขียนไปเรื่อยๆเนื้อหาก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ นั่นคือการทำสงครามเต็มรูปแบบจริงๆระหว่างอเมริกากับญี่ปุ่น เขายกเครดิตให้ผู้อ่านที่ช่วงเวลานั้นคงต้องการพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างอเมริกากับญี่ปุ่นอย่างเข้มข้นพอดี

อ่านบทสัมภาษณ์ของ Kawaguchi จนจบแล้ว ได้แต่บอกกับตัวเองว่า ความคิดของผู้ชายคนนี้สุดยอดไปเลย และไม่แปลกถ้าจะต้องตามอ่านผลงานของเขาต่อไป ถึงแม้ตัวคาแร็กเตอร์ที่ส่วนมากเป็น คนเพศชาย จะวาดออกมาได้ห่วยแตกขนาดไหนก็ตาม

Meetings with Remarkable People

2009-04-06T20:10:00.005+07:00

สำหรับคนที่เรียนในโรงเรียนโปรแตสแตนท์มาตลอด 12 ปีอย่างผม เนื้อหาที่ได้อ่านเรื่องเกี่ยวกับ พระเยซู ในหนังสือ OSHO คุรุวิพากษ์คุรุ ของ GMBooks ที่แปลมาจาก Meetings with Remarkable People โดย โตมร ศุขปรีชา นับว่าน่าสนใจเกินคาด
ผมรู้จักชื่อ OSHO ครั้งแรกๆตอนที่ ภิญโญ เขียนถึงคำสอนของเขาลงในมติชน รายวัน ปีไหนจำไม่ได้แล้ว จำได้ว่าตอนนั้นไม่ได้สนใจอะไรมาก เพราะรู้สึกเฉยๆกับวิธีคิดแบบนั้น เหมือนเคยได้ยินจากที่อื่นมาแล้ว พอมาช่วง 2 ปีหลังตอนเดินตาม Kino หรือ Asia Books ก็เห็นปกหนังสือที่เขียนโดย OSHO เรียงเต็มแผงจนเอียนไปเหมือนกัน แต่พอเห็นเล่มนี้ที่ว่าด้วยการวิพากษ์คำสอนของเหล่าศาสดาและปราชญ์ที่สำคัญของโลก ก็เลยอยากรู้เหมือนกันว่า ผู้นำทางจิตวิญญาณที่ชาวตะวันตกศรัทธามากอย่างเขาจะวิพากษ์ศาสดาหรือนักคิดอย่าง พระพุทธเจ้า พระเยซู คาริล ยิบราน หรือว่า นีทเช่ ได้น่าสนใจแค่ไหนกัน
OSHO เปิดเรื่องด้วยประโยคคำถามว่า ใครคือพระเยซู เขาคิดว่า ผู้ตั้งคำถามนี้ผิด ผู้ตอบจึงผิดไปด้วย คำถามนั้นมาจากคนที่สงสัยในความเป็นพระเจ้าของพระเยซู และคำตอบก็มาจากคนที่ไม่พร้อมจะเชื่อในความเป็นมนุษย์ของพระองค์ ชาวยิวพร้อมจะเชื่อว่าพระองค์เป็นมนุษย์ ส่วนชาวครืสต์พร้อมจะเชื่อว่าพระองค์เป็นพระเจ้า ทุกคำถามที่ถามนั้นผิด คำตอบก็เช่นกัน เพราะอะไร ก็เพราะคำตอบนั้นมาจากความรู้ของชาวยิว หรือความรู้แบบมุสลิม หรือ ฮินดู ส่วนคำตอบมาจากความรู้แบบคริสต์ และความรู้นั้นก็ไม่อาจให้คำตอบได้
ในทรรศนะของ OSHO นั้น พระเยซูไม่เคยสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน เพราะต้องใช้เวลาอย่างน้อย 48 ชั่วโมงกว่าคนจะตายบนไม้กางเขนของชาวยิว พระเยซูถูกนำลงจากไม้กางเขนหลังเวลาผ่านไปแค่ 6 ชั่วโมง เป็นการสมรู้ร่วมคิดกันระหว่างเศรษฐีที่เห็นใจพระเยซูกับปอนทิอัส ปิลาส พวกเขาตั้งใจตรึงกางเขนให้ช้าที่สุดของวันศุกร์ เพราะวันเสาร์เป็นวันซับบาธ ชาวยิวจะหยุดทำทุกอย่าง
ทีนี้เราก็พอจะเดาได้ถึงเรื่องการฟื้นคืนชีพของพระเยซู - จริงๆแล้วพระองค์ถูกพาไปจากแคว้นจูเดีย พอหายดีแล้วก็ย้ายไปอินเดียและมีชีวิตยืนยาถึง 112 ปีที่แคว้นแคชเมียร์
OSHO บอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญ ที่พระเยซูสิ้นพระชนม์ที่แคชเมียร์เช่นเดียวกับโมเสส OSHO ยืนยันว่าตัวเองเคยไปหลุทศพของทั้วคู่มาแล้ว ที่กล้ายืนยันว่าเป็นหลุมศพของทั้งคู่ เพราะหลุมศพสองแห่งนี้เท่านั้นที่ไม่ได้หันไปยังกรุงเมกกะ ทั้งที่ชาวมุสลิมจะฝังศพโดยให้ศีรษะหันไปทางกรุงเมกกะ ที่สำคัญคือ คำจารึกบนหลุมศพเป็น ภาษาฮีบรูว์ ที่เขียนเอาไว้ว่า โจชัว
ก็อย่างที่บอกแต่แรกคือ ผมไม่เคยได้ยินทฤษฎืนี้มาก่อนจริงๆ และถ้าอยากรู้รายละเอียดยิบย่อย ลองหาอ่านกันได้่ครับ สนุกมาก ไม่เฉพาะเรื่องพระเยซู แม้แต่นีทเช่ OSHO ยังกล้าพูดเลยว่า จริงๆแล้วเค๊าอาจจะเจ๋งกว่า พระพุทธเจ้า ด้วยซำ้ ถ้าเกิดทางตะวันออก

He so hot right now!

2009-03-20T05:46:00.006+07:00

ได้ link ของเว็บนี้มาจากพี่นุ ที่ได้ต่อมาจาก Carlos Segura จาก Segura Inc. www.iwearyourshirt.com คือเว็บไซต์ของ Jason Sadler ผู้ชายหน้าตาดาดๆ ที่ความคิดไม่ธรรมดา
ท่ามกลางวิกฤตเศรษฐกิจที่หนักหน่วงสุดตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองของอเมริกา คนที่จะคิดแบบนี้ได้ต้องเชื่อว่า ทุกอย่างสามารถขายได้ในอินเตอร์เน็ต หลายคนคิดไม่ต่างจากนี้แน่ๆ ที่ยากที่สุดคือ จะขายอะไรและจะขายได้หรือไม่ ต้องขอบคุณ web 2.0 ที่ทำให้ทุกอย่างยิ่งง่ายขึ้นไปอีก สิ่งที่ Jason ทำคือ การขายตัวเอง แน่นอนว่าหน้าตาแบบนี้คงไม่ได้มาเร่ขายบริการทางเพศ
เขาจัดการให้ตัวเองเป็นนายแบบตลอดปี 2009 ไม่ได้ผ่านโมเดลลิ่ง แค็ตวอล์คไหนทั้งนั้น ที่่เขาทำคือการรับเป็นนายแบบเสื้อยืดให้กับคุณ องค์กร ห้างร้านของคุณเท่านั้น เสื้อยืดที่่ว่าเรียกว่า namely t-shirt เสื้อยืดที่มีรายละเอียดแค่ โลโก้ ชื่อแบรนด์ ชื่อบริษัทหรือสโลแกนเท่านั้น Jason รับจ้างใส่เสื้อยืดวันละ 1 ตัว เปลี่ยนไปเรื่อยตามแต่คุณจะติดต่อว่าจ้าง พอใส่แต่ละวันก็จัดการถ่ายรูปลง blog ของตัวเอง อัพโหลดคลิป vdo ลง Youtube แล้วกระจายทางเว็บตัวเอง ไม่ก็ facebook, flickr หรือไม่ก็ twitter ราคาขาย (ค่าตัว) เริ่มตั้งแต่ 1 เหรียญ คือวันที่ 1 มกราคม 2009 แล้วค่อยๆเพิ่มราคาขึ้นวันละเหรียญจนถึงวันสุดท้ายคือ 31 ธันวาคม 2009 ในราคา 365 เหรียญ
แล้วเรื่องไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้นจนได้ เมื่อเว็บเขาและตัวเขาได้รับความสนใจจากหลายบริษัทในอเมริกา จนถึงตอนนี้คิวใส่เสื้อของ Jason ลากยาวไปถึงเดือนเมษายนเข้าไปแล้ว จนถึงตอนนี้วันที่เหลืออยู่ในเดือนเมษาก็ราคาปาเข้าไป 126 เหรียญเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่รู้จริงๆว่าที่จองๆกันมาเป็นพวกหน้าม้าหรือเปล่า บริษัทส่วนมากที่ส่งเสื้อให้ Jason ใส่ก็ระดับสเกลขนาดย่อมเท่านั้น
ถ้าสนใจ วิธีโปรโมทแบรนด์ตัวเองแบบใหม่ก็ลองเข้า web ของ Jason เอาเอง ถ้าเกิดสนใจให้เขาเป็นนายแบบ โปรดอย่าลืม Jason ใส่ XL เท่านั้นครับ

Where do we go from here?

2009-03-20T00:51:00.003+07:00

จริงๆอยาก post บทความนี้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว แต่ไม่มีเวลาจริงๆ ตอนนี้พอหายใจได้สะดวกขึ้นบ้างแล้ว เลยอยากเอาข้อเขียนของ เควิน รัดด์ นายกรัฐมนตรีออสเตรเลีย เขียนเรื่อง วิกฤตการณ์การเงินโลก ที่ตีพิมพ์ลงในมติชนรายวัน ฉบับที่ 11325 วันที่ 13 มีนาคม 2552 ต้นฉบับเดิมของบทความฉบับนี้ เควิน รัดด์ นายกรัฐมนตรีออสเตรเลีย เขียนขึ้นเพื่อตีพิมพ์เผยแพร่ในนิตยสาร The Monthly ของออสเตรเลีย บทความภาษาไทยนี้ตัดตอนและถ่ายทอดเป็นภาษาไทย เพื่อนำลงตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ มติชน โดยเฉพาะ เป็นกรณีพิเศษ ลองอ่านดูแล้วกันว่า สิ่งที่นายกของออสเตรเลียคนนี้เขียนถึงโลกเป็นเช่นไร อ่านจนถึงบรรทัดสุดท้าย นอกจากชั้นเชิงในงานเขียนจะไม่เป็นรองนักหนังสือพิมพ์หน้าไหนแล้ว คงไม่มีคำตอบสำหรับคำถาม "where do we go from now?" เราจะเดินต่อไปเช่นไรในอนาคตอันใกล้ ไม่มีใครรู้จริงๆ

วิกฤตการณ์การเงินโลก
โดย เควิน รัดด์ นายกรัฐมนตรีออสเตรเลีย

ในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ นานๆ ครั้งจะมีเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นแล้วก่อให้เกิดผลกระทบอย่างรุนแรงและมีนัยสำคัญ จนทำให้ความเชื่อแต่ดั้งเดิมถูกล้มล้างไป แล้วมีแนวคิดใหม่เข้ามาแทนที่ ทุกวันนี้ ระดับความรุนแรงของวิกฤตการณ์การเงินโลกทำให้พวกเราต้องทบทวนนโยบายและปรัชญาทางด้านเศรษฐกิจที่นำพาพวกเรามาจนถึงจุดนี้อีกครั้ง

จอร์จ โซรอส ได้กล่าวไว้ว่า "สาระสำคัญที่สุดของวิกฤตการณ์การเงินในขณะนี้ก็คือ มันไม่ได้เกิดขึ้นจากแรงสั่นสะเทือนจากภายนอก...แต่เป็นวิกฤตที่เกิดขึ้นจากตัวระบบของมันเอง"

โซรอสพูดถูก วิกฤตการณ์ในขณะนี้เป็นผลพวงจากการครอบงำจากนโยบายเศรษฐกิจที่ยึดถืออุดมการณ์การตลาดเสรีมานานถึง 30 ปี โดยได้รับการขนานนามต่างกันไป ไม่ว่าจะเป็น เสรีนิยมใหม่ (neo-liberalism), เศรษฐกิจเสรีนิยม (economic liberalism) หรือ ลัทธิคลั่งเศรษฐกิจ (economic fundamentalism) โดยหลักความคิดที่ผลักดันอุดมการณ์ดังกล่าวก็คือ กิจกรรมของภาครัฐควรถูกจำกัดไว้ และแทนที่ด้วยพลังตลาดในที่สุด ซึ่งในปีที่ผ่านมา เราก็ได้เห็นแล้วว่า พลังตลาดที่ไร้การตรวจสอบได้นำทุนนิยมไปสู่หุบเหวอย่างไรแทนที่จะกระจายความเสี่ยงไปทั่วโลก ระบบการเงินของโลกกลับเพิ่มความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่เลวร้ายยิ่งขึ้น

แนวคิดเสรีนิยมใหม่เชื่อว่าตลาดการเงินโลกจะแก้ไขตัวมันเองได้ในที่สุด ด้วยว่ามือที่มองไม่เห็นของพลังตลาดซึ่งปราศจากการควบคุมใดๆ นั้นจะหาจุดสมดุลของมันได้เอง แต่นักเศรษฐศาสตร์อย่างโจเซฟ สติกลิตซ์ ได้แสดงทรรศนะวิพากษ์ไว้ว่า "เหตุผลที่มือที่มองไม่เห็นนั้นดูเหมือนจะมองไม่เห็น ก็เป็นเพราะว่ามือนั้นไม่มีอยู่จริงต่างหาก"

ดังนั้น จึงเป็นแฟรงคลิน เดลาโน รูสเวลต์ ที่เข้ามาสร้างทุนนิยมแบบอเมริกันขึ้นมาใหม่หลังจากช่วงเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ในขณะที่พรรคเดโมแครตแห่งอเมริกา ซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างมากจากจอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ ก็ต้องเข้ามาสร้างอุปสงค์ในประเทศให้เกิดขึ้นอีกครั้งหลังยุคสงคราม มีการขับเคลื่อนแผนการมาร์แชล (Marshall Plan) เพื่อฟื้นฟูยุโรปและจัดตั้งระบบเบรตตัน วูดส์ (Bretton Woods system-ระบบอัตราแลกเปลี่ยนแบบคงที่) ขึ้นมาเพื่อกำกับกิจกรรมทางเศรษฐกิจในระดับนานาชาติ

เช่นเดียวกันกับที่คนรุ่นใหม่จะต้องทบทวนและสร้างระบบเศรษฐกิจระดับชาติและนานาชาติของเราขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

ถ้ารัฐบาลกลางของประเทศต่างๆ จะปกป้องทุนนิยมเอาไว้ พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายสามประการ

ประการแรกคือ การใช้หน่วยงานของรัฐในการฟื้นฟูตลาดในกำกับอย่างเหมาะสม และการสร้างอุปสงค์ในประเทศและในโลกขึ้นมาอีกครั้ง จากความล่มสลายของเสรีนิยมใหม่ บทบาทของรัฐได้รับการยอมรับอีกครั้งว่าเป็นรากฐานที่สำคัญ โดยที่รัฐได้เป็นผู้ที่แสดงบทบาทหลักในการรับมือกับวิกฤตการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในสามด้านที่ชัดเจน คือการเข้าช่วยเหลือระบบการเงินเอกชนไม่ให้ล้มลง ด้วยการออกมาตรการกระตุ้นโดยตรงต่อภาคเศรษฐกิจที่แท้จริงอันเนื่องมาจากความล่มสลายในอุปสงค์ของเอกชน และการออกแบบระบบกำกับในระดับประเทศและระดับโลก ซึ่งรัฐบาลจะต้องมีความรับผิดชอบในการตัดสินใจและบังคับใช้ระบบระเบียบดังกล่าว

ความท้าทาย ประการที่สอง สำหรับนักสังคมประชาธิปไตยก็คือการพยายามแก้ปัญหาโดยไม่ทำให้สิ่งที่ดีอยู่แล้วกลับแย่ลงไปอีก เมื่อวิกฤตการณ์การเงินเกิดขึ้นและส่งผลกระทบต่อการจ้างงานของครอบครัวต่างๆ ทั่วโลก ย่อมก่อให้เกิดแรงกดดันให้ถอยกลับไปใช้รูปแบบที่รัฐเป็นผู้จัดหาทุกสิ่งทุกอย่างให้ และละทิ้งหลักการทั้งหมดของตลาดแบบเปิดกว้างและแข่งขันได้ทั้งในและต่างประเทศ การปกป้องทางการค้าเริ่มจะเกิดขึ้นและรู้สึกได้บ้างแล้ว แม้จะเป็นในรูปแบบที่นุ่มนวลและแนบเนียนมากกว่าการบังคับใช้กฎหมายขึ้นภาษีนำเข้าอย่าง Smoot-Hawley Tariff Act ในปี 1930 ซึ่งไม่ว่าจะเป็นอย่างนุ่มนวลหรือแข็งกร้าว การปกป้องทางการค้านั้นเป็นวิธีการที่จะทำให้ภาวะชะลอตัวทางเศรษฐกิจถลำลึกสู่ภาวะเศรษฐกิจถดถอยอย่างแน่นอน เพราะนั่นจะยิ่งทำให้เกิดความล่มสลายของอุปสงค์ระดับโลก ข้อกล่าวอ้างโดยดุษณีเรื่องความชอบธรรมทางการเมืองที่มีมาตลอดของสังคมประชาธิปไตยก็คือความสามารถในการรักษาสมดุลระหว่างเอกชนกับภาครัฐ กำไรและค่าจ้าง ตลาดและรัฐ ปรัชญาดังกล่าวส่งเสียงดังขึ้นอย่างแจ่มชัดและมีน้ำหนักขึ้นอีกครั้งเพื่อประจันหน้าท้าทายพวกเราในขณะนี้

ความท้าทาย อีกประการหนึ่ง สำหรับรัฐบาลต่างๆ ที่กำลังรับมือวิกฤตการณ์ในขณะนี้ก็คือมิติของโลกที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน รัฐบาลต่างๆ ต้องออกกฎระเบียบการเงินต่างๆ ของโลกให้สอดคล้องกันเพื่อป้องกันการวิ่งแข่งกันไปสู่จุดต่ำสุด นั่นคือการที่เงินทุนไหลออกสู่อาณาเขตเศรษฐกิจของโลกที่มีข้อบังคับอันอ่อนด้อย เราต้องจัดสร้างมาตรฐานแห่งการเปิดเผยต่อกันระดับโลกอย่างเป็นระบบสำหรับสถาบันการเงินที่สำคัญ เรายังต้องสร้างกรอบการกำกับดูแลที่เข้มแข็งขึ้นกว่าเดิมเพื่อสร้างแรงจูงใจให้เกิดความรับผิดชอบมากขึ้นในการบริหารองค์กร ซึ่งรวมถึงเรื่องการให้ค่าตอบแทนแก่ผู้บริหารระดับสูงด้วย

โลกได้หันหน้าเข้าหากันด้วยการให้ความร่วมมือกันต่อรัฐผ่านกลุ่มประเทศ G20 เพื่อช่วยเสริมสภาพคล่องในทันทีให้แก่ระบบการเงินโลก; เพื่อประสานให้เกิดการกระตุ้นทางการคลังอย่างเพียงพอต่อการรับมือกับช่องว่างทางเศรษฐกิจที่สูงขึ้นจากภาวะชะลอตัวทั่วโลก; เพื่อออกแบบกฎระเบียบระดับโลกเสียใหม่สำหรับอนาคต; เพื่อปฏิรูปสถาบันรัฐระดับโลกที่มีอยู่แล้ว โดยเฉพาะไอเอ็มเอฟ ทั้งนี้ เพื่อให้สถาบันเหล่านั้นมีอำนาจและทรัพยากรเพียงพอต่อความต้องการในศตวรรษที่ 21

การจัดการกำกับดูแลไอเอ็มเอฟจะต้องได้รับการปฏิรูป มีเหตุผลเพียงพอทีเดียวที่ว่าหากเราคาดหวังจะให้ประเทศต่างๆ ที่มีเศรษฐกิจเติบโตอย่างรวดเร็ว เช่น จีน มีส่วนร่วมมากขึ้นในสถาบันระดับพหุภาคีอย่างไอเอ็มเอฟแล้ว พวกเขาก็ควรจะได้รับเสียงที่ดังขึ้นในการร่วมตัดสินใจในเวทีเหล่านี้

ความท้าทายระยะยาวสำหรับรัฐบาลต่างๆ คือการจัดการกับความไม่สมดุลต่างๆ ที่ทำให้เศรษฐกิจของโลกสั่นคลอนในทศวรรษที่ผ่านมาโดยเฉพาะความไม่สมดุลระหว่างเศรษฐกิจที่ได้ดุลสูงอย่างจีน ญี่ปุ่น และประเทศผู้ส่งออกน้ำมัน กับประเทศลูกหนี้รายใหญ่หลายราย เช่น สหรัฐอเมริกา

ความร้ายแรงของวิกฤตและผลกระทบทั่วโลกหมายความว่าการปรับเปลี่ยนวิธีคิดที่เชื่อกันมายาวนานเพียงเล็กน้อยจะไม่ช่วยอะไรได้ ความจริงสองประการที่ไม่อาจโต้แย้งได้เกิดขึ้นแล้ว นั่นก็คือตลาดการเงินไม่สามารถแก้ไขตัวเองหรือกำกับตัวเองได้ตลอดเวลา และอีกข้อหนึ่งก็คือรัฐบาล (ระดับชาติหรือระดับนานาชาติ) ไม่เคยสามารถหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบในการรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจได้เลย

สำหรับรัฐบาลต่างๆ นั้น มีความจำเป็นอย่างยิ่งที่เราจะต้องเข้าใจให้ถูกต้องว่า ไม่ใช่เพียงแค่รักษาระบบตลาดเปิดไม่ให้ถูกทำลายลงด้วยตัวมันเองเท่านั้น แต่ยังต้องสร้างความเชื่อมั่นอีกครั้งให้กับตลาดที่ได้รับการกำกับดูแลอย่างเหมาะสม เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้เกิดปฏิกิริยาสุดขั้วจากกลุ่มซ้ายจัดหรือขวาจัด

รัฐบาลต่างๆ ต้องเข้าใจให้ถูกต้องเพราะมีเดิมพันที่สูงยิ่ง นั่นก็คือ มูลค่าทางเศรษฐกิจและสังคมที่จะสูญเสียจากการว่างงานระยะยาว ความยากจนที่จะแผ่ขยายความน่าประหวั่นพรั่นพรึงไปยังประเทศกำลังพัฒนาอีกครั้ง และผลกระทบในระยะยาวต่อโครงสร้างทางอำนาจภายในระเบียบทางการเมืองและทางยุทธศาสตร์ระดับนานาชาติที่ดำรงอยู่ ความสำเร็จจึงไม่ใช่เป็นเพียงแค่ทางเลือก เพราะมีสิ่งต่างๆ มากมายที่จะต้องอาศัยความสามารถของพวกเราเพื่อที่จะไปให้ถึงจุดนั้นให้ได้

The best-known fallen angel is Lucifer.

2009-03-14T01:21:00.009+07:00

ลงรูปกันให้ดูอีกเพื่อเข้าใจ เข้าถึง และพัฒนา จาก Angel นิตยสารมีชีวิต เอาให้่ดูทั้งเนื้อในและหน้าโฆษณา อย่าง KA cream และ A&W ไม่ลืมหน้าของคณะนักร้อง แรพเตอร์, เจสัน ยัง, มอส (ตอนนั้นออกชุด 2), วิลลี่ แมคอินทอช, ฟลุ๊ค มีเนื้อในอยู่คอลัมน์หนึ่งที่ดูแล้วหน้าตาดีที่สุด คือ หน้าที่พูดถึงแม็กกาซีนของเมืองนอก ไม่รู้ทำไมหน้านี้ถึงทำออกมาได้ดีเกินหน้าเกินตาหน้าอื่นอย่างเห็นได้ชัด แล้วก็ซูมให้ดูว่า ไอ้ที่เขียนเรื่องจังหวัดไว้ใต้หัวหนังสือน่ะ ของจริง ไม่ได้โม้ บอกแล้วว่านี่คือ หน้าตานึงของยุคสมัย

Fallen Angel

2009-03-13T04:45:00.005+07:00

เพราะต้องมารักษารากฟันที่ฟิวเจอร์พาร์ค บางแค เป็นประจำทุกอาทิตย์ เลยได้เจอกับ ANGEL นิตยสารแฟชั่นที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันเคยมีอยู่ในโลกนี้ด้วย เลยค่อยๆ หยิบมาพลิกๆ ดู ไล่ไปตั้งแต่ปกหน้าจนถึงหน้าสุดท้าย เลยทำให้รู้ "รสนิยม" ในการทำหนังสือของยุคสมัยนั้น
ANGEL ฉบับที่ 10 เอ่อ โทษที ต้องเขียนตามอย่างที่พิมพ์ดีกว่า ... ข้างใต้หัว ANGEL เขียนฉบับที่และราคาเอาไว้ว่า No.10 SEPTEMBER 1994 45 Baht ต่อด้วยชื่อเมืองเป็นภาษาอังกฤษดังนี้ Bangkok Sukhothai Had Yai Ubon Lobburi Rayong Nakornsrithammarat เกิดคำถามแล้วใช่ไหม? ตอนที่เห็นแวบแรกเลยคือ ทำไมถึงต้องเป็นชื่อจังหวัดพวกนี้ด้วย ทำไมต่อจาก บางกอก ถึงเป็น สุโขทัย หาดใหญ่ (นี่ไม่ใช่จังหวัดแต่เป็นอำเภอ) อุบล (ใช้ตัวย่ออย่างงี้เลย) ต่อด้วย ลพบุรี (ทำไมวะ) ระยอง และ นครศรีธรรมราช ... เดาว่า อยากใส่ชือเมืองโปรยลงไปให้ละม้ายนิตยสารหัวนอกทั้งหลายที่ใส่พวก London Paris Milan New York Tokyo แล้วก็ดูไม่เคอะเขิน แต่นี่ ... นอกจากการเลือกที่จะใส่ลงไปแล้ว ทำไมถึงต้องเป็นจังหวัดพวกนี้หว่า ? สมัยนั้น ( ปี 1994 หรือกว่า 15 ปีมาแล้ว ) วงการแฟชั่น คนฮิปๆ เค๊านิยมไป หาดใหญ่ ลพบุรี สุโขทัย หรือระยอง กันใช่หรือไม่ ... ผมไม่ทราบจริงๆ พอเห็นหัวหนังสือและหน้ามอสที่ลงปกแล้ว ทำให้อยากรู้เหลือเกินว่า ใครคือทีมงานผู้ผลิต ANGEL ตามไปดูกัน...
เปิดไปที่หน้าเครดิต หรือที่เขาเรียกว่าหน้าเปิดใจ ก็พบกับ slogan ของนิตยสารเล่มนี้จนได้ ANGEL นิตยสารมีชีวิต ... ผมสาบานได้ว่าข้อความทั้งหมดนี้ไม่ได้แต่งเติมใดๆทั้งสิ้น คราวนี้แหละยิ่งอยากรู้หนักเข้าไปอีกว่าใครเป็นคนทำ มองหาเครดิตจนพบว่า (เขาใช้คำดังต่อไปนี้ - โปรดอ่าน) พี่เลี้ยงด้านบริหารและผู้พิมพ์ผู้โฆษณา - พี่แอ คำรณ ปราโมช ณ อยุธยา คือ ทุกตำแหน่งจะขึ้นต้นด้วยคำว่า พี่เลี้ยง เสมอ (คล้่ายๆกับหน้าเครดิตของ a day บางเล่ม) อีกคนที่จดมา คือ พี่เลี้ยงด้านทำหล่อทำสวย (ไม่แน่ใจจริงๆว่ามันคือหน้าที่อะไรในกองบรรณาธิการ) โค้ชทีมโดย พี่ใหญ่ อมาตย์ นิมิตภาคย์ จนมาถึงบรรทัดท้ายๆของเครดิตก็มีเขียนเอาไว้ว่า เป็นน้องแท้ๆของนิตยสาร IMAGE ห่างกัน 5 ปีกับ 11 เดือน

ตรงหน้าเปิดใจ ก็คงคล้ายๆกับหน้า บรรณาธิการ เขียนทักทายผู้อ่านทั่วๆไป แต่หน้านี้เป็นบันทึกของยุคสมัยก็ตรงประโยคนี้ "ถ้าขี้เกียจเขียนจดหมายหาเรา ก็โทรหากันได้ที่เบอร์ ... (ยังไม่มี 02 นำหน้า) ไฮเทคหน่อยก็ขอเชิญหมุน 162 ฝากข้อความหมายเลข 134422..." ใช่ครับ นี่คือช่องทางติดต่อกันสมัยนั้น สมัยที่ยังไม่รู้จักโลกของ worldwideweb ข้อสังเกตคือการเลือกใช้ ฮัทชิสัน อาจจะดูแล้วมีระดับกว่าเจ้าอื่นที่ดาษๆอย่่าง packlink (1144) phonelink (152) หรือว่า easycall (1500) นี่อาจเป็นการบ่งบอกรสนิยมของแฟชั่นกูรูสมัยนั้นก็เป็นได้

เห็น ANGEL เล่มบางๆแต่พลิกไปดูหน้าสุดท้ายทำเอางงไปเลยที่นิตยสารเล่มนี้หนาตั้ง 200 หน้า! ตัวเลขหน้าเขียนกำกับเอาไว้ว่า "ส่วนที่" หมายความว่า หน้าแรกก็จะเป็น "ส่วนที่ 1" ไล่ไปจนหน้าสุดท้ายคือ ส่วนที่ 200 ANGEL ไม่ได้พิมพ์ 4 สีทั้งเล่ม แต่เป็นกระดาษอาร์ตที่พิมพ์ 4 สีสลับกับกระดาษปอนด์ที่พิมพ์สีเดียว เปิดไปแต่ละหน้าพร้อมความรู้สึกที่บีบคั้นมากมาย ลองดูภาพตามไปแล้วคงเข้าใจ

นายแบบ set หนึ่งคือ ฟลุ๊ค เกริกพล สมัยตอนอายุ 16 ปี ฟลุ๊คให้สัมภาษณ์ด้วยว่า ถ่ายแบบครั้งแรกลงนิตยสาร อานนท์ เล่มที่ เจ มณฑล จิรา ขึ้นปก (ถ้าจำไม่ผิด รู้สึกว่า อานนท์คือนิตยสารของพจน์ อานนท์ หลังจากแยกตัวออกมาจาก เธอกับฉัน) ภาพแฟชั่นในเล่มส่วนมากคืองานของ อมาตย์ นิมิตภาคย์ ผมพอจะยอมรับได้ว่า สมัยนั้นยังไม่มี photoshop การจัดแสงถ่ายแฟชั่นคงต้องใช้ความสามารถและทักษะชั้นสูงอยู๋มากทีเดียว แต่ถ้าให้พูดตามตรงก็คือ แฟชั่นเซ็ตที่อมาตย์ถ่ายออกมาหน้าตาเหมือน ภาพในหนังสือโป๊ไทยสมัยก่อนจริงๆ มี set นึงชื่อว่า girl & boy ก็จับเอานายแบบ นางแบบ หลายๆคนมาถ่ายรวมกัน มี เรย์ แมคโดนัล แอนท์ ธรัญญา และ เบิร์ด (Byrd) พิทยา ณ ระนอง ในหน้าเครดิตนายแบบ-นางแบบบอกไว้ว่า พิทยาอายุมากสุดในเซ็ตนี้ -ตอนที่ถ่่ายเขาอายุ 24-
พลิกต่อไปเรื่อยๆ เจอกับคอลัมน์ NEW ANGEL หนุ่มหน้าใส วัยละอ่อน นายแบบหน้าใหม่สุดๆที่เป็น NEW ANGEL เล่มนี้คือ เจสัน ยัง!! แถมด้วยหน้าที่ว่าด้วยเรื่องเสื้อผ้าของดารา ก็เลือกสัมภาษณ์การแต่งตัวของ Raptor !! จอนนี่ แอนด์ หลุยส์ !! หน้าดวงใช้ชื่อประมาณว่า ดาราดูดารา เป็นการจับเอาดารามาแฉเรื่องดวงชะตาราศรี เล่มนี้คือ ดวงชะตาของ วีนัส มีวรรณ์ !! พอถึงหน้า MUSIC CHART ก็มีทั้ง chart เพลงไทยและเพลงฝรั่ง ของไทยเป็นอัลบั้มส่วนของฝรั่งเป็น single ณ เวลานั้นอัลบั้มอันดับ 1 คืออัลบั้ม ทีของเสือ ของ เสือ ธนพล ส่วนอันดับ 6 คืออัลบั้มนี้ครับ ยังไงก็ไม่เรียบ ของยู่ยี่ ลืมไปเลยว่า ยู่ยี่เคยออกเทป เพลงฝรั้งก็อย่างของ TakeThat หรือ Love is All Around ของ wet wet wet

นอกจากเนื้อหาที่เล่าให้ฟังแล้ว โฆษณา ที่ลงใน ANGEL ก็ถือเป็นไฮไลท์ที่สนุกมากมาย Ad ของอะไรก็ไม่รู้ เอาลูกเกด เมทินี ตอนที่ยังดูอ้วนๆอยู่มาเป็นพรีเซ็นเตอร์ Ad ของ KA Cream หรือแม้แต่ Ad ของ A&W ก็ตลกเกินคาด ที่ประทับใจสุดๆก็คือ Ad ที่ลงปกหลังใน เป็น "รูปถ่าย"ของหนุ่มสาวคู่หนึ่งกำลังโอ้โลมกันอยู่ มี Head Copy เขียนไว้ว่า ยับยั้ง... ชั่งใจ รักกันไม่เห็นผิด แต่ถ้าคิดจะเกินเลยไป ชั่งใจไว้ก่อน... เรารักวัฒนธรรมไทย ต่อด้วยคำบรรยายด้านล่างว่า ปี 2537 ปีรณรงค์วัฒนธรรมของไทย ด้วยความปรารถนาดีจาก สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ

นี่คือยุคสมัยหนึ่งของ style magazine ไทย ตัวโปรยบนปกที่เล่นมันทั้งไทยและอังกฤษ (ใช้ helvetica Regular เคาะ space เยอะๆ และใส่ stroke เข้าไปด้วย ส่วนภาษาไทยลืมดู) เสื้อผ้า หน้า ผมและสไตล์ลิ่ง เอ่อ ลืมบอกไปว่า ตั้งแต่ครั้งกระโน้น เค๊าก็ใช้ชื่อช่างภาพตีคู่ไปกับชื่อสไตลลิสต์เหมือนสมัยนี้แหละ การพยายามเล่นกับคำด้วยมุขและกิมมิคแบบนี้ น่าจะเป็นเทรนด์หนึ่งของยุคสมัยนั้น ยุคที่ยังไม่มีเครื่องทุ่นแรงใดๆทั้งสิ้น การแต่งภาพอาจจะใช้วิธีการแต่งฟิลม์เลยด้วยซำ้ หน้าโฆษณาที่ไม่ได้มีปริมาณมหาศาลเหมือนอย่างทุกวันนี้ การรู็จักประหยัดงบด้วยการเลือกพิมพ์ 4 สีเป็นยกๆไป ที่เลือกมาพูดถึงไม่ได้จะเอาตลกโปกฮาหรือเหยียดหยามรสนิยมคนทำใดๆทั้งสิ้น แค่อยากบันทึกเอาไว้หน่อยว่า ครั้งหนึ่ง คำรน และ อมาตย์ เคยทำนิตยสารมีชีวิตเล่มนี้ที่ชื่อว่่า ANGEL (ราคา 45 บาทขาดตัวครับ)

Hello stranger, are you the "friend"?

2009-03-04T00:16:00.008+07:00

Naoki Urasawa เคยให้สัมภาษณ์ถึงไอเดียที่เขียน 20th Century Boys ขึ้นมาว่า มันมาจากตอนที่เขาไปงานเลี้ยงกับเพื่อนสมัยชั้นประถมของตัวเอง ตลอดทั้งงานเขาเกิดความรู้สึกประมาณว่า หมอนั่นใครวะ นั่นใช่เพื่อนที่เคยเรียนสมัยประถมด้วยกันจริงเหรอเนี่ย หลายคนไม่เหลือเค้าสมัยเด็กเมื่อเวลาที่ชีวิตเดินทางมาถึงวัยกลางคน ความรู้สึกนี้เลยกลายเป็นที่มาของเรื่องราวใน 20th Century Boys สมาชิกขบวนการเคนจิ บันทึกคำทำนาย วิกฤติชีวิตวัยกลางคน แล้วก็... หมอนั่น ... คนที่เราไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่า "เพื่อน"

พวกผมหยิบหนังสือรุ่นของตัวเองมาดูกันไม่รู้ต่อกี่รอบ ส่วนมากก็เปิดดูหน้า profile เดี่ยวๆของแต่ละคน รูปห้องก็ดูๆอยู่บ้างว่าตัวเองอยู่ตรงไหนของรูป ตั้งแต่เรียนจบมาจนถึงเมือวันก่อน รวมๆแล้วประมาณ 13 ปีได้ อยู่ๆผมก็ชี้ไปที่แถวหน้าของภาพถ่ายห้องตัวเอง ห้อง 64 เฮ้ย... ไอ้นี่ใครวะ ? ถามเพื่อนที่ดูอยู่ด้วยก็เจอคำตอบที่กลายเป็นคำถามเดียวกันว่า นี่ใครวะ ไอ้คนที่นั่งอยู่หน้าสุด ดูจากท่านั่งแล้ว เป็นคนสูง นั่งชันเข่าแขนซ้ายพาดอยู่กับเข่าซ้าย ผิวดำแดง ทรงผมแบบที่ชอบไว้ให้พองสุดเท่าที่จะทำได้ นั่งอยู่ตรงกลางระหว่าง อัครพล เค้าอุท้ย ( เลขประจำตัว 21842) กับ สว่างพงศ์ ลุมพิกานนท์ (เลขประจำตัว 21905) ด้านหลังมี พงศธร หอมศิริกมล (เลขประจำตัว 21727) ปิยบุตร หล่อไกรเลิศ (21809) และสุพจน์ เจนกิจงาม (21658)

ทำไมในสมองของผมและเพื่อนที่นั่งดูอยู่ด้วยกันถึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเพื่อนคนนี้แม้แต่เศษเสี้ยว พยายามนั่งนึก-คิดแบบวิทยาศาสตร์ที่สุด ถ้าไม่เคยเรียนห้องเดียวกันแล้วทำไมถึงมานั่งถ่ายได้เนียนขนาดนี้ ลองนับคนในห้องจากหน้าโปรไฟล์ภาพเดี่ยวนับได้ 52 คน ภาพหมู่ที่ถ่ายครงสนามบอลมัธยมนับรวมได้ 51 คน ไม่รวมอาจารย์โกสุม สรุปแล้ว... นี่มันใครวะ ? เพื่อน ? เด็กเข้าใหม่ ? เด็กเข้าใหม่ตอน ม.4 ม. 5 น่ะ เรื่องปกติ แต่ถ้าเด็กเข้าใหม่ตอน ม.6 นึกยังไงก็นึกไม่ออก

มีใครรู้จักเด็กนักเรียนที่ใส่ชุดนักเรียนกรุงเทพคริสเตียน แล้วมาถ่ายภาพหมู่รวมคนในห้อง 64 สำหรับหนังสือรุ่นของศิษย์เก่ากรุงเทพคริสเตียนรุ่น 143 คนนี้บ้าง พวกผมไม่มีใครรู้จักเขาจริงๆ

Psychological thriller -Unbreakable-

2009-02-26T06:07:00.005+07:00

เพราะตอนเด็กๆเคยดูละครหลังข่าวช่อง 7 เรื่อง คนเหนือดวง ที่พระเอกคือ บิณฑ์ บันลือฤิทธิ๋ (ขอโทษถ้าสะกดชื่อและนามสกุลผิด) เนื้อเรื่องพูดถึงผู้ชายคนหนึ่งที่สามารถหยั่งรู้อนาคตได้ ประมาณว่าเป็นนักทำนาย แต่ไม่ใช่หมอดูแบบพวกคอนเฟิร์ม ฟันธง หรือ โหรนู่นโน่นนี่นั่น เป็นแค่คนที่สามารถหยั่งรู้เรื่องสำคัญๆอย่างเรื่อง เลขท้ายหวยงวดนี้จะออกเบอร์อะไร หรือการลงทุนในกิจการแบบไหนจะรุ่งเรืองต่อตัวเอง เคยสงสัยพวกหมอดูบ้างไหม ว่าทำไมไม่รู้จักดูดวงตัวเองให้แน่ใจว่ามันดีพอซะก่อนที่จะไปทำนายดวงชะตาคนอื่น หรือว่า จริงๆแล้วมันมีกฎหรือเงื่อนไขการใช้ของมันอยู่ อย่างเช่น ไม่สามารถดูดวงตัวเองได้ อันนี้ทำให้นึกไปถึงพลังอย่างสแตนด์ของโจสุเกะที่ไม่สามารถใช้ Crazy Diamond รักษาตัวเองได้ หรือเงื่อนไขการใช้เน็นของลูกสาวบอสใน Hunter x Hunter ที่มีเน็นสายพิเศษสามารถทำนายอนาคตคนอื่นออกมาเป็นโคลงกลอน แต่ไม่สามารถทำนายชะตาชีวิตของตัวเองได้ วกกลับมาที่เนื่อเรื่องของละครคนเหนือดวง ความสนุกมันอยู่ที่ผ่านไปเกินครึ่งเรื่อง ความสามารถของพระเอกก็หมดลง จำไม่ได้ว่าทำไมอยู่ๆถึงทำนายอนาคตอีกไม่ได้ นึกว่าชีวิตจะล้มเหลว แต่สุดท้ายก็ใช้ความสามารถของตัวเองนี่แหละผลักดันตัวเองให้อยู่รอดต่อไปในสังคมได้ โดยไม่ต้องพึ่งพาความสามารถทำนายดวงอีกต่อไป มีคำพูดกินใจจากปากพระเอกบ่อยๆว่า ชีวิตเราเรากำหนดดวงได้เอง ต้่องเป็นคนที่อยู่เหนือดวงให้ได้!!! คนความรู้น้อยอย่างผมเลยพอสรุปเอาจากละครเรื่องนั้นได้ว่า ชีวิตเราเรากำหนดเองได้นี่หว่า ไม่เห็นต้องพึ่งพาการทำนายดวงชะตา ราศีสักหน่อย แล้วตั้งแต่ตอนนั้นเลยทำให้ผมรู้ตัวเองเลยว่า เป็นคนไม่ได้สนใจเรื่องดวงชะตาใดๆ เลย

แต่กลับเป็นว่า ตั้งแต่ปีใหม่ปีนี้มีเรื่องโถมเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัวอยู่ได้ ตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่พอบ่อยเข้าชักเริ่มรู้สึกตะหงิด ที่ว่ามาก็คือเรื่องเจ็บตัวและเสียเงินโดยไม่ค่อยจะสมเหตุสมผลซะเท่าไหร่ วันจันทร์เพิ่งไปทำฟันมาอีกครั้ง หาหมอฟันรอบที่ 6 หรือ 7 ภายในเวลา 2 เดือน เสียเงินค่าหมอและอุปกรณ์รอบล่าสุดไปประมาณ 7 พัน ต่อด้วยคิวรักษาต่อไปคือ รักษารากฟัน ที่ซี่ที่ร้่าวแล้วไปอุดมาเกิดอาการเป็นหนองที่ปลายรากฟันข้างซ้าย

เมื่อวาน ... ที่ habitat มี sale ปิดกิจการ พาแม่และตัวเองไปเลือกซื้อของหลายอย่าง แล้วก็เอาเข้าจนได้ เกิดมาผมไม่เคยมีประวัติว่าเคยไปทำข้าวของเสียหายในร้านค้าจนต้องจ่ายเงินชดใช้มาก่อน แต่คราวนี้ถือเป็นอะไรดี คราวซวย ความโง่หรือประมาท ผมเลือกซื้อกรอบรูปไม้ขนาดประมาณ 20 x 30 cm แล้วเกิดเปลี่ยนใจอยากหาชิ้นที่เนื้อไม้มันเนียนๆกว่าอันอื่น เลือกไปเลือกมาก็พลันไปโดนกรอบขนาดใหญ่สุด (ประมาณ A1) แตะนิดเดียวมันก็ค่อยๆโน้มลงตามแรงโน้่มถ่วงโลก เชื่อไหมว่า ผมเห็นเป็นภาพสโลว์โมชั่นชัดเจน แล้วก็ตามด้วยเสียงกระจกแตก ต่อด้วยสายตาอีกหลายคู่ที่พุ่งมาไม่ที่ผมก็ที่กรอบรูปที่แตก ต่อด้วยพนักงานประจำร้านชุดดำที่สเต็ปเท้าเข้ามาอย่างเร็วพร้อมคำพูดประมาณว่า เชิญทางนี้ค่ะ ... ใช่ครับ จริงๆก็มารยาทดีแล้วล่ะ ผมแปลความหมายในหัวได้ว่า เชิญมาจ่ายเงินทางนี้ค่ะและอย่าเสือกเดินหนีไปไหนนะคะ

เยี่ยม ... ได้กรอบรูปไซส์ใหญ่สุดที่มีเศษกระจกแตกยังคงอยู่ในห่อพลาสติก ต้่องขนเอาไปขึ้นรถเองและขนลงจากรถเอง สุดท้ายก็นิ้วนางข้างขวาก็เจอเศษกระจกปักเข้าไปอีก ตอนที่ผมพิมพ์อยู่นี่ก็ไม่ค่อยจะถนัดเลย เพราะระแวงเจ็บ

แวบแรกที่ผมเห็นกรอบรูปค่อยๆล้มลงพร้อมเสียงกระจกแตก ภาพฉากไคลแมกซ์พร้อมเสียงในฟิลม์ของหนังเรื่อง Unbreakable ก็แวบเข้ามาในหัวเฉยเลย ถ้าเคยดูหนังเรื่องนี้ไม่น่าจะลืมฉากที่ Mr. Glass (Samuel L. Jackson) ค่อยๆกลิ้งล้มตกบันไดลงไปทีละขั้นทีละขั้น พร้อมเสียงกระดูกแตกละเอียดแบบเสียงกระจกแตกนั่นแหละ ไม่รู้ทำไมแต่ผมชอบ Unbreakable มากกว่า Six Sense หลายช่วงตัว หนังเรื่องที่สองของ M. Night Shyamalan เรื่องนี้ถือเป็นหนัง Superhero ที่มีวิธีเล่าเรื่องแบบหน้าด้านๆ เฉยเลย ถึงแม้ Bruce Willis จะเป็นพระเอกง่อยๆที่ค่อยๆค้นพบว่าจริงๆแล้วตัวเองเกิดมาเป็น Superhero ในโลกชีวิตจริงก็ตาม แต่เสน่ห์ของทั้งเรื่องกลับไปตกอยู่กับ Samuel L. Jackson ในบทของ Elijah Price ชายที่เกิดมาพร้อมกับโรคประจำตัวสุดพิลึกพิสดารอย่าง Osteogenesis Imperfecta หรือก็คืออาการที่กระดูกทั่วทั้งร่างล้วนเปราะและแตกได้ง่ายดายสุดๆ ตั้งแต่เด็กเลยถูกเพือนล้อและตั้งชื่อให้ใหม่เสร็จสรรพว่า Mr. Glass เพราะอาการทางกายและสภาพหน้าตาแบบนั้นทำให้กลายเป็นคนเก็บตัว เข้ากับคนอื่นก็ลำบาก วันๆต้องนอนแต่ที่โรงพยาบาล ยังดีที่ยังวาดรูปได้ เขาวาดทุกอย่างที่อ่านมาจาก Comics จนกลายเป็นกิจวัตร

ไม่รู้ว่าอินหนักกับโลกของ Comics ชนิดถอนตัวไม่ขึ้นหรือเปล่่า ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ทฤษฎีของมิสเตอร์กลาสก็น่าสนใจเอามากๆ เขาเชื่อว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่ตัวเองรู้สึกว่าจิตอ่อนแอพร้อมจะแตกกระจุยมากที่สุด ช่วงเวลาเดียวกันนั้นมันอาจจะมีอีกคน ใครสักคนก็ไม่รู้ล่ะที่กลับเข้มแข็งและแข็งแกร่งมากขึ้น มากขึ้นอยู่แน่ๆ อย่าเพิ่งแปลกใจถ้ารู้สึกว่า มิสเตอร์กลาส มีวิธีคิดแบบนี้ นี่คือเสน่ห์ที่ทำให้หลายคนต่างยกให้หนังเรื่องนี้เป็นหนัง Superhero จากโลก Comics ที่สุดแสนพิลึกพิสดารแบบที่ผู้กำกับไม่ได้สนเลยมั๊งว่าตัวเองเพิ่งดังสุดๆมาจาก เด็กชายที่เห็นคนตายตลอดเวลา

ผมนึกถึง Mr. Glass ใน Unbreakable ก่อนแล้วค่อยนึกถึง บิณฑ์ บันลือฤทธิ์ ในเรื่อง คนเหนือดวง แล้วค่อยกลับมานึกถึงความเขลาของตัวเอง ไม่ควรใช้คำว่า ซวย แม้แต่น้อยสำหรับที่เจอมาวันนี้

There's no other way than to say good-bye

2009-02-24T05:10:00.004+07:00

ถ้าจำไม่ผิด ต้องไม่ใช่ตอนอยู่ปี 1 แน่ๆที่เพื่อนผมคนนั้นไปโผล่หน้าอยู่ในแค็ตตาล็อก habitat thailand สมัยนั้น ถ้าพ่อแม่ไม่รวยและตัวลูกไม่ได้บ้าแบรนด์ขนาดนั้น คงไม่มีเด็กมหาวิทยาลัยคนไหนเป็นเจ้าของเฟอร์นิเจอร์ habitat ทั้งห้อง ตอนปิดเทอมใหญ่ปีหนึ่งที่ไปลอนดอนกับที่คณะ เข้าไป habitat ก็ไม่ได้รู้สึกว่า ราคาจะแพงเหมือนตอนที่มาเปิดที่ดิสคัฟเวอรี่ใหม่ๆ
ผมยังจำได้ว่า habitat เคยแจกของรางวัลเป็นกรอบรูป ลงเป็น flipper ใน art4d (ถ้้าจำไม่ผิด) ตอนนั้นไปโกยมาได้หลายชิ้นเลยล่ะ ตอนที่ทำงานที่ art4d ใหม่ๆ ตอนนั้น british council + habitat + art4d จัด exhibition ที่ชื่อ Sphere ลากเอา Tom Dixon มาเมืองไทย ตอนนั้น Tom เป็น design director ให้ habitat งานนั้นเป็นงานกราฟิกชิ้นแรกที่ผมทำให้กับ british council
ผ่านไปสักพัก พอเห็นราคาของ habitat กลับไม่ได้รู้สึกว่าแพงอะไรมาก โดยเฉพาะพวก item ชิ้นเล็กๆ ไม่รู้ว่าเพราะทำงานหาเงินได้เองแล้ว หรือว่าเรื่มเข้าใจว่าราคาสินค้าที่รวมค่าลิขสิทธิ์ ค่าการตลาดและค่านู่นค่านี่ มันก็ไม่ได้แพงเกินความเป็นจริงสักเท่าไหร่
ตอนหลังๆที่เพื่อนสนิทคนหนึ่งทำงานที่ CHM และคอย update ข้อมูลคอลเลคชั่นใหม่ ทั้งของ Herman Miller และ habitat อย่างเสมอต้นเสมอปลาย น่าประหลาดที่มี Sale หลายต่อหลายหน ผมแทบไม่เคยมีโอกาสได้ซื้อสักที เพราะไปทีไรของที่อยากได้ก็หมดอีกแล้ว
คราวนี้ คงเป็นโอกาสสุดท้าย ที่จะได้หาซื้อของ habitat ในกรุงเทพฯ ผมคงไม่บ้าขนาดถ่อไปซื้อถึงลอนดอนแน่นอน แต่แค่คิดว่าต่อไปจะไม่มี habitat อีกแล้วก็รู้สึกพูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน ...

and the whole world has to answer right now... who's bad?

2009-02-11T05:16:00.005+07:00

โฮเนะกาว่า ซึเนะโอะ คือตัวละครที่ออกแบบมาได้อย่างสุดยอดที่สุดของ Fujiko F Fujio ตอนเด็กๆที่อ่านโดเรมอน ผมยังไม่รู้สึกอะไรกับซึเนะโอะมากขนาดนี้ ก็แค่รู้สึกว่า ไอ้หมอนี่เป็นเพื่อนที่น่ารังเกียจชมัด แต่พอกลับมาได้อ่านแล้วคิดตามไปเรื่อยๆ กลับรู้สึกว่า ไอ้เด็ก ป. 4 คนนี้ไม่ใช่คน มันไม่ใช่มนุษย์ นี่คือตัวละครที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงตั้งใจให้ออกมาเละได้ขนาดนี้ ซึเนะโอะเรียนห้องเดียวกับโนบิตะ บ้านรวย ขี้อวด ขี้คุย ขี้โม้ หลงตัวเองแน่นอน ปากหวาน หน้าด้าน ไหลไปเรื่อย แถมเข้าหาผู้ใหญ่เก่งชะมัด ดีเข้าตัว ชั่วเข้าโนบิตะ ความฝันคือ อยากเป็นดีไซเนอร์ ... เอาเข้าไป หน้าอย่างงี้ อยากเป็นดีไซเนอร์
Fujiko F Fujio ตั้งใจตั้งชื่อให้ไอ้เด็กคนนี้ว่า ซึเนะโอะ นามสกุลว่า โฮเนะกาว่า ถ้าเป็นคนญี่ปุ่นได้ยินชื่อจะคิดว่า เด็กคนนี้คงยากจนข้นแค้นมากๆ (เดาว่า ชื่อและนามสกุลน่าจะแปลได้ว่า ยากจนแสนเข็ญ) ขนาดโดเรมอนยังพูดถึงซึเนะโอะไว้ว่า เป็นคนที่นิสัยไม่ดีจริงๆ แต่ผมล่ะชอบบทพูดและจังหวะในการเลือกพูดของซึเนะโอะจริงๆ อย่าง ประโยคที่จะขอยืมของวิเศษจากโดเรมอนแล้วไม่ได้ "ฉันนะ หัวก็ดี หน้าก็หล่อ ที่เหลือก็กลุ้มใจ แค่เรื่องเตี้ย ... ไม่มีเลย ไม่ให้ใช่มั๊ยล่ะ คุยว่าในกระเป๋ามีทุกอย่าง ขี้โม้ชัดๆ" หรืออย่างตอนที่เล่นหมากรุกแข่งกะโนบิตะ "อืมม เก่งเกินคาด ทั้งๆที่เป็นโนบิตะ" แล้วพอเล่นชนะแล้วมีคนชมว่า "ซึเนะโอะซังเนี่ย เก่งจังเลย" ก็ดันตอบว่า "ไม่หรอกโนบิตะอ่อนเกินไปตังหาก ไม่ว่าให้ทำอะไร" ฉากทุเรศๆก็มีอีกตอนที่มายืนรอโนบิตะหน้าบ้าน เพื่อรอจะพูดกับโนบิตะที่กำลังป่วยอยู่ว่า "เป็นหวัดงอมเชียวนะ ถ้าอย่างนั้นก็น่าเสียดายจัง เพราะฉันจะไปบ้านพักตากอากาศที่เกาะโยโจฮัน อุตส่าห์ตั้งใจมาชวนนายไปด้วย" หรือไอ้ประโยคประเภท "เสียใจด้วยนะ โนบิตะ เกมนี้เล่นได้แค่ 3 คน" ส่วนข้ออ้างพอตอนประกาศผลสอบ ซึเนะโอะตอบครูว่า ที่จริง.. เพราะว่าแม่ผมไม่สบาย .. กลางคืนก็ไม่ได้นอน เฝ้าพยาบาล จนไม่ได้ดูหนังสือ" ดูความหน้าด้านและวิธีโกหกของซึเนะโอะจะทำให้รู้ว่า ตัวละครตัวนี้โคตรฉลาดและอำมหิต! อำมหิตกับทั้งโนบิตะ โดเรมอนและแม้แต่ไจแอนท์ ! มันไม่ใช่คนจรืงๆ แต่ก็แปลกดี เพราะสุดท้ายพวกโนบิตะก็ยังคบเป็นเพื่อนอยู่ตลอดทั้งเรื่องน่ะแหละ

ตอนสุดท้ายที่เซอร์ไพรส์ผมสุดๆ เพราะลืมไปเกลี้ยงแล้ว จะบอกว่าลืมก็คงไม่ถูกสักทีเดียว เรียกว่าไม่รู้เลยดีกว่า ว่า ซึเนะโอะมีน้องชายแท้ๆ !! ขื่อว่า ซึเนะซึงุ ที่ย้ายไปเป็นลูกบุญธรรมของลุงที่นิวยอร์ค หน้่าตาเหมือนซึเนะโอะ ตัวเล็กกว่า ผมไม่ชี้เท่า แถมพูดภาษาอังกฤษเป็นไฟซะด้วย โชคดีที่น้องชายของซึเนะโอะไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เลวสุดๆแบบพี่ชาย ...

Miracle Drug?

2009-02-10T13:09:00.006+07:00

Thailand Business Week ฉบับล่าสุด (กุมภาพันธ์ 2552) มีบทความที่ทำผมต้องสะดุดอย่างแรงเรื่อง "ยาเสริมสร้างความฉลาดกำลังจะบูม" บทความของ Ellen Gibson ผมไม่แน่ใจว่าบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษจะใช้คำว่าอะไร แต่ที่แปลมาเลือกใช้คำว่า "ยาเสริมสร้างความฉลาด" และ subhead ก็ต่อด้วยคำว่า "ยาเสริมการรับรู้" ผู้เขียนเกริ่นนำด้วย เรื่องของบัณฑิตจบใหม่ที่มีนัดสัมภาษณ์งานครั้งสำคัญ นอกจากการเลือกชุดที่เหมาะที่สุดแล้ว ยาเสริมความจำและการทำงานของสมองที่เข้ากับสถานการณ์ถือเป็นสิ่งจำเป็๋นอีกอย่าง Adderall ช่วยให้สมาธิดีขึ้น หรือ Provigil เพื่อกระตุ้นความตื่นตัว หรือ ยาต้านเบต้า เพื่อช่วยลดความตื่นเต้น

ในอเมริกา นักศึกษามหาวิทยาลัยที่ใช้ยาที่ต้องมีใบสั่งแพทย์เป็นตัวช่วยระหว่างเรียนและพอเข้าสู้ตลาดแรงงาน มืออาชีพที่ประสบความสำเร็จจำนวนมากแอบใช้ยาพวกนี้ ส่วนกลุ่ม baby boomer เห็นว่าการใช้ยา "บำรุงสมอง" เพื่อยับยั้งโรคความจำเสื่อมชั่วคราว ไม่ใช่เรื่องเสียหาย ผู้เขียนยกงานเขียนของ Henry T. Greely ศาสตราจารย์จาก Stanford Law School ที่เขียนเอาไว้ว่า ถึงเวลาแล้วที่คนเราจะสามารถเอาชนะความตื่นกลัว "ผู้ใหญ่ที่มีความพร้อมด้านจิตใจน่าจะสามารถพัฒนาการรับรู้ด้วยการใช้ยา"

ว่ากันว่า ยาเสริมการรับรู้ที่ชื่อ Adderall XR เป็นยาที่พัฒนามาจากยารักษาโรคสมาธิสั้น ช่วงท้ายบทความชิ้นนี้ยังเขียนเอาไว้อีกว่า ในบางสถานการณ์ มันเป็นเรื่องที่ยอมรับได้อย่างเต็มที่สำหรับผู้บริหารที่จะสนับสนุนพนักงานในการเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานด้วยการใช้ยา ... ผมอ่านบทความนี้ด้วยความสนใจใคร่รู้ถึงยาวิเศษตัวนี้ -ยาเสริมการรับรู้ - ยาลดความตื่นเต้น - ยาเสริมสร้างความฉลาด - ยาเสริมความจำ มันคืออะไรกันแน่ .. แล้วก็ได้รับคำตอบจาก Wiki

Adderall is a brand-name pharmaceutical psychostimulant composed of mixed amphetamine salts, which is thought to work by increasing the amount of norepinephrine and dopamine in the brain.[1] It is available in two formulations: immediate release and extended release (XR). The immediate release formulation is indicated for use in Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) and narcolepsy,[2] while the XR formulation is only approved for use in ADHD.[1]

Shire Pharmaceuticals introduced the Adderall brand in 1996 in the form of a multi-dose, instant-release tablet derived from an original formula of the weight management drug Obetrol. In 2006, Shire agreed to sell rights to the Adderall name for this instant-release medication to Duramed Pharmaceuticals[3] and this instant-release medication has since become available in a generic formulation of "mixed amphetamine salts"[4]. The active ingredients of Adderall XR include a combination of dextroamphetamine and racemic DL-amphetamine salts.[4] In 2001, Shire Pharmaceuticals introduced an extended-release preparation of these ingredients in a variety of dosages under the brand name "Adderall XR", on which Shire retains exclusive patent rights until the patent expires, expected in 2018.[5]

นี่แค่ตัวอย่างเล็กๆน้อยๆ ของยาที่ว่า แค่ Adderall ตัวเดียวเท่านั้น ถ้าอยากรู้มากกว่านี้ลอง search จาก google กันเอาเอง แล้วจะให้ยอมรับสิ่งที่บทความนี้เขียนถึงได้อย่างไร - เปล่า - ผมไม่ได้ไม่ยอมรับ ข้อเท็จจริงที่นำเสนอใน business week แม้แต่น้อย แต่ข้อเขียนนี้ละเลยสิ่งที่ควรรับผิดชอบกับสังคมหรือเปล่า ทำไมเนื่้อหาหลายย่อหน้า หรือการยกคำพูดของใครหลายๆคนถึงดูเหมือนว่า นี่คือ การสนับสนุนให้เรา-ท่าน ยอมรับความเป็นจริงที่คนรุ่นใหม่ๆต่างต้องพึ่งพาการใช้ยา -- นี่ไม่ใช่ ยาวิเศษ ไม่เข้าใจว่าผู้เขียนและผู้แปลทำไมถึงจงใจที่จะสร้างสรรค์คำเรียกให้ดูสวยหรู -ยาเสริมการรับรู้ - ยาลดความตื่นเต้น - ยาเสริมสร้างความฉลาด - ยาเสริมความจำ นี่คือ ยาบ้า ยาไอซ์ และสารกระตุ้นดีๆนี่เอง เพียงแต่ว่ามันมีแบรนด์และซื้อหากันได้ตามใบสั้งแพทย์และทางอินเตอร์เน็ต ขอแสดงความยินดีที่ต่อไปเราจะมีตัวช่วยทุกๆอย่างๆแม้แต่ตัวช่วยสร้างความมั่นใจให้ตัวเอง - ผมไม่เห็นว่ามันจะต่างจากการดมโค้ก - เคี้ยวใบกระท่อม = เสพยาบ้า ตรงไหน ถ้าอยากเสพยา เพื่อการทำงานที่มีประสิทธิภาพ กรุณาอย่า เอาคำว่า เสริมสร้างความฉลาดและการรับรู้มาอ้างกันเลย

Don't Let Me be Misunderstood.

2009-02-05T04:53:00.012+07:00

อันเนื่องมาจากบทความที่ลงในมติชนรายวัน ฉบับเมื่อวันที่ 3 กุมภา 2552 หน้า 7 ใน section กระแสทรรศน์ (หน้าขวา) ปกติแล้วถ้าเป็นข้อเขียนที่พิมพ์อยู่หน้าขวามักจะถูกผมปฎิเสธอย่างไม่ไยดี ไม่มีเหตุผลพิเศษอะไรทั้งนั้น แค่รู้สึกว่าพื้นที่ในหน้าขวา (หน้า 7) จะถูกจัดสรรให้ขาจรมากกว่าขาประจำ แต่หน้า 7 ของเล่มนี้กลับลากให้ผมต้องอ่านบทความนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ

บทความนี้ชื่อ จะริ่งค่งม จะรญชึน เจินรพอน เขียนโดย พิศศรี กมลเวชช ข้างใต้ชื่อตนเขียนพิมพ์กำกับไว้ด้วยชื่อสถาบันที่สังกัด - มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ -
ผมคงต้องยอมซูฮกให้กับ วิธีเรียกความสนใจของผู้เขียน ที่ทำได้ประสบความสำเร็จแบบไร้ข้อกังขา ด้วยการตั้งชื่อเรื่องแบบนี้ แน่นอนว่าเป็นใครก็คงต้องสงสัยและอยากรู้แน่ๆว่า ไอ้ชุดคำที่เรียงกัน 3 บรรทัดนี่ คืออะไรกันแน่ แน่ใจหรือว่าเป็น ภาษาไทย เพราะครั้งแรกที่ผมเห็นชื่อบทความชิ้นนี้ ผมก็ไม่สามารถอ่านออกเสียงได้่แล้วตั้งแต่บรรทัดแรก

แต่ที่น่าสนและดูเหมือนจะติดกับผู้เขียนเข้าจังเบ้อเร่อ ก็คือย่อหน้าแรกของบทความนี้แหละ ย่อหน้าที่ช่วยให้ปริศนทุกอย่่างไขกระจ่างจนได้ ผู้เขียนเรื่มเรื่องด้วย ... ถ้าท่านพบคำเหล่านี้ " จะริ่งค่งม จะรญชึน เจินรพอน จะรงพ๊อง จันร่นพ่น ... " แล้วผู้เขียนบอกท่านว่า ทั้งหมดนี้เป็นการเขียนตามคำบอกคำเดียวกัน และเป็นคำไทยที่ท่านรู้จักดี ไม่ใช่ภาษาเขมรแน่นอน " ท่านอาจจะคิดว่าผู้เขียนล้อเล่น นอกจากไม่ได้ล้อเล่นแล้ว ถ้าบอกว่าคนเขียนคำแปลกๆเหล่านี้เป็นนักเรียนที่อยู่ถึงระดับมัธยมศึกษาโดยจบจากชั้นประถมปีที่ 6 จากหลายโรงเรียน และต่างก็เรียนภาษาไทยมาแล้วไม่ต่ำกว่า 6 ปี แล้วเขียนคำว่า "เจรืญพร" ได่อย่างที่เห็น ซึ่งผู้เขียนเสนอเพียง 4-5 แบบ

เชื่อไหมว่า เฉพาะคำนี้เมื่อให้่นักเรียนกลุ่มนี้ประมาณ 30 คนเขียน มีถึง 34 แบบ ผิดเกินจำนวนคนเขียน เพราะบางคนเมื่อให้เขียน 2 ครั้งก็เขียนผิดมา 2 แบบ สำหรับคำว่า "เจริญพร" ที่เขียนมาสารพัดแบบนั้น เหลือเค้าให้สังเกตได้ก็มีเพียงขึ้นต้นด้วยตัว จ หรือที่ใกล้เคียงคำเดิมมากกว่านั้น ก็ตรงมีเสียง จะ นำหน้า

แล้วผู้เขียนก็เน้นย้ำในบรรทัดต่อมาว่า ... ทำให้เห็นได้ชัดว่า นักเรียนพยายามอย่างหนักที่จะเรียกความจำขึ้นมาใช้ โดยไม่มีหลักการผสมคำ การสะกดคำเข้าไปช่วย ฉะนั้น เด็กที่ออกเสียงได้ จึงไม่ใช่ อ่านได้่ แค่ จำเสียงของรูปเขียนได้ เท่านั้น (ยืนยัน! เพราะแม้จบขั้นปริญญาแล้วก็ยังมีอาการนี้อยู่ไม่น้อย)

ผมไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่ พิศศรี กมลเวชช เขียนในย่อหน้าที่แล้วได้ทั้งหมด ที่บอกว่า นักเรียนพยายามอย่างหนักที่จะเรียกความจำขึ้นมาใช้ โดยไม่มีหลักการผสมคำ การสะกดคำเข้าไปช่วยนั้น ไม่อยู่ในกรณีที่จะสามารถรับได้ว่า เด็กคนที่ได้ยินคำว่า เจริญพรและเขียนออกมาเป็นคำว่า จะริ่งค่งม นั้นใช้ข้อมูลความจำจากไหน ? นี่ไม่ใช่คำหรือรูปแบบคำที่จะยอมรับได้ว่า เด็กคนนี้ได้พยายามอย่างหนักในการเรียกความจำ ความจำของอะไร ? ความจำว่าคำๆนี้น่าจะเขียนออกมาเป็นเช่นนี้หรือ ? ที่ผมสงสัยมากกว่าก็คือ การเลือกใส่ วรรณยุกต์ เข้าไปในคำๆนี้มากกว่า ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใด แต่ผมคิดว่า เด็กคนนี้ไม่ได้ใช้ความพยายามในการเรียกข้อมูลที่เคยจำได้ว่าตัวนี้หน้าตาเป็นเช่นไร เขียนหรือสะกดอย่างไร แต่เป็นการมั่วแบบโคตรมั่วมากกว่า ในสถานการณ์ที่ตอบไม่ได้ในการทดสอบ หนทางรอดเอาดาบหน้าก็คือ รู้แล้วล่ะว่า เจริญพร ต้องมีตัว จ แน่ๆ ส่วนที่เหลือตอบไม่ได้จริงๆก็ยัดมันลงไปให้เด็มที่ที่สุด ยิ่งเขียนมากเปอร์๋เซ็นต์ที่อาจจะถูกก็๋จะมีมากขึ้นตามไปด้วย นั่นเลยพอจะอนุมานเอาได้ว่าทำไมถึงเลือกใส่วรรณยุกต์เข้าไปด้วย

ผู้เขียนยังบรรยายต่อไปว่า ไม่ว่าคำนั้นจะสั้นๆแค่พยางค์เดียวหรือหลายพยางค์ก็ยังเกิดอาการเดียวกัน อย่างดีที่สุดที่เรียกความจำได้คือเรียกได้ครบ ชนิดครบแต่ตัว เช่นคำว่า บาตร ก็เขียนมาเป็น ตรบา ใยบัว เป็น ใยวับ กล้าหาญ เป็น ก้าลหาญ รางวัล เป็น ลางวัร อาหาร เป็น อาหรา เป็นต้น
ผู้เขียนกล่าวถึงกระบวนการสอน การใช้ภาษา ที่ไม่สร้างภาระการจำให้เกิดกับเด็กจนเกินกำลัง ผู้เขียนกล่าวถึงวิธีการเรียน-การสอนในปัจจุบันที่มักจะนิยมให้เด็กอ่านคำ มากกว่า การสอนแบบแจกลูก ไล่ทุกเสียง ผลปรากฎก็คือ เด็กจะอ่านได้เฉพาะคำที่เคยเห็นและจำได้ และจะเรียกว่าเด็กพวกนี้อ่านได้ก็ไม่ถูกซะทีเดียวนัก น่าจะเรียกว่า จำได้ มากกว่า อ่านได้

จริงๆแล้วในบทความชิ้นนี้ ผู้เขียนยังพูดเปรียบเทียบให้เห็นความแตกต่างระหว่างธรรมชาติและลักษณะของภาษาไทยกับภาษาอังกฤษ แนะนำว่าครูที่จะสอนไม่ควรใช้วิธีการสอนที่เหมือนๆกันสอนระหว่างภาษาไทยกับอังกฤษ ถึงแม้ช่วงเริ่มต้นจะโอเคอยู่บ้างถ้าสอนการพูด - การฟัง และจะไม่เข้าท่าเลยถ้าใช้วิธีการสอนอ่าน - เขียนด้วยวิธีการแบบสอนเป็นคำ

ผมไม่มีความรู้เรื่องการเรียน-การสอนภาษาไทยหรือแม้แต่การเรียน -การสอนภาษาอังกฤษ อย่างจริงจัง ไม่ว่าจะสอนฟัง สอนพูด สอนอ่าน หรือว่าสอนเขียน จะให้เอามาพูดเป็นฉากๆ แบบที่ พิศศรี ยกขึ้นมาเขียนสนับสนุนเนื้อหาในบทความก็คงไม่ไหว และนั่นเลยเป็นเหตุผลที่ผมจะจบข้อเขียนของผมไว้ตรงนี้จะดีกับทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง
คำเตือน - หากอ่านบทความนี้ไม่รู้เรื่อง ไม่ว่าใครเป็นคนเขียน คุณสามารถสอบถาม / และหาข้อมูลเพิ่มเติมได้ทั้งจากผมและจากหนังสือพิมพ์มติชน ฉบับ วันอังคารที่ 3 กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2552

dead man talking

2009-02-04T09:01:00.004+07:00

เอามาจากด้านหลังของสมุดเล่มเดิม ดูเหมือนว่าช่วงนั้นจะหมกมุ่นแต่กับเรื่องความตาย แม้แต่คำพูดของ andy warhol ที่จดไว้ก็หนีไม่พ้น ...
warhol เคยพูดเอาไว้ได้น่าสนใจไม่น้อยเกี่ยวกับ ความตาย เพียงแต่แค่สงสัยว่า ตอนที่พูดยังมีชีวิตอยู่ ยังพูดให้ดูเท่ได้ แต่พอเวลาที่ต้องตายจริงๆแล้ว อยากรู้เหมือนกันว่า จะระลึกได้หรือเปล่า ว่าตอนยังไม่ตาย เคยพูดเอาไว้ว่ายังไง และตอนที่ต้องตายจริงๆจะคิดได้อย่างที่พูดหรือเปล่า ไม่มีใครรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ทำให้นึกถึง dialogue หนึ่งของหนังเรื่อง kairo ที่ว่า "ความตายคือ ความโดดเดี่ยวชั่วนิรันดร์ ความตายคือ ความเงียบเหงาชั่วนิรันดร์" ...

I never understand why when you died, you didn't just vanish, and everything could just keep going the way it was only you just wouldn't be there. I always thought I'd like my own tombstone to be blank. No epitaph, and no name well, actually, I'd like to say "figment".

อ่านจนจบแล้ว รู้สึก ironic กันบ้างไหม มีใครเคยเห็นหลุมศพและป้ายหน้าหลุมศพของ andy warhol กันบ้าง อยากรู้ว่าจะมีหลุมศพไม่ติดป้ายหน้าหลุมไปทำไมถ้าคิดว่า ตายแล้วก็แค่ vanish ต้องไม่มีแม้แต่หลุมศพเลยไม่ใช่หรือ ไม่ใช่แค่ไม่มีชื่อสลักไว้ที่ป้ายหน้าหลุม

dead man walking

2009-02-04T08:05:00.004+07:00

หยิบสมุด sketch ที่ด้านหน้าเซ็นเอาไว้ว่า เริ่มใช้เมื่อปี 2005 แถมมี brochure หนัง always ยังอยู่เหมือนเดิม ช่วงหน้าแรกๆที่เปิดๆดูคือ ตอนคิดงาน stone ตอนกลางๆมี ladder lounge ในงานสถาปนิก ช่วงท้ายๆเป็นเล่ม skin แต่หน้าหลังนี่น่าสนใจกว่ามาก พยายามจะนึกให้ออกให้ได้ ว่าทำไมถึงมีแต่ข้อเขียนที่เกี่ยวพันกับความตาย

ย่อหน้าต่อๆไปอ่านแล้วคงรู้สึกหดหู่สำหรับคนที่ไม่ชินกับความตาย ถ้ารู้สึกไม่ค่อยดี ก็อย่าอ่านเลยก็แล้วกัน ผมแค่อยากระลึกถึงข้อเขียนด้านหลังสมุดเล่มนี้ไว้ ระลึกว่า เวลานั้น เขียนขึ้นด้วยความรู้สึกแบบไหน

050106
ความตายอยู่กับเราเสมอ เวลาที่คนใกล้ตาย ความจำอะไรจะโดดออกมาในช่วงเวลาสุดท้าย พ่อกับแม่ ครอบครัวหรือคนรัก

150206
ผมชอบเสียงพระสวดที่นี่ การสวดพระอภิธรรมศพ คือการสวดเพื่อคนที่อยู่ คนที่มาฟัง ไม่ค่อยได้อะไร ภาษาบาลีนอกจากเพราะแล้ว ผมแปลไม่ออกจริงๆ
- เพราะว่าบุญย่อมเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายในโลกเบื้องหน้า
- วันและคืน ล่วงไป ล่วงไป คนทั้งหลายหาความตายด้วยกันทุกคน ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ทั้งคน .... และคนชรา ทั้งคนมั่งมีและคนเข็ญใจ ล้วนมีความตายอยู่ต่อหน้าด้วยกันทุกคน
- คนเป็นจำนวนมาก บางคนเห็นหน้ากันอยู่เมื่อตอนเช้า ครั้นตกเย็นตายเสียแล้วไม่เห็นกัน บางคนเห็นหน้าเมื่อตอนเย็น ครั้นรุ่งเช้าตายเสียแล้ว ไม่เห็นกัน
- สัตว์ทั้งหลายล้วนตายมาด้วยกัน เพราะว่าชีวิตมีความตายเป็นที่สุด สัตว์ทั้งหลายจะเป็นผู้รับผลแห่งบุญและบาปไปตามกรรมที่ตนทำไว้ ผู้เจริญทั้งหลาย ร่างกายของเรานี้ มืได้มีแก่นสารมั่นคง คือไม่ปรากฎนานเท่านาน อุปมาดังสายฟ้าที่แลบออกมาแล้วหายไปกับท้องฟ้า

ตัวหนาคือที่ผมเขียนขึ้นมาใหม่ ไม่ได้อยู่ในบันทึก - คิดว่าน่าจะเป็นบทสวดที่ผมเขียนตามที่พระสวด พอลองนึกดูแล้ว มีไม่กี่วัดที่สวดเป็นภาษาบาลีและภาษาไทยเป็นคำแปล - วัดเทพศิรินทร์ -

150306
ศาลา 7 วัดธาตุทอง
- ผมกลับมาที่นี่อีกครั้ง สถานีเอกมัย ลงมาแล้วเดินไปทางซ้าย มองลงไปเป็นเวิ้งที่เงียบเหงา แดดตอนเย็นแบบนี้ ชัดเจนเหลือเกินว่าชีวิตมันก็เท่านี้ ผ่านมา 1 เดือน ศพเพิ่มขึ้นมาอีก 2 ศพ นำ้ตาไม่ช่วยอะไร นอกจาก ...
- ผมไม่เคยเห็นพ่อร้องไห้ในงานศพแม้แต่ครั้งเดียว วันนี้ ตอนนี้ ที่นี่ แผ่นหลังของพ่อ ผมมองเห็น เสื้อกล้ามที่อยู่ใต้เสื้อเชิ้ตขาวตัวนั้น แผ่นหลังเดิม นำ้ตาของพ่อ ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเป็นของจริง นอกจากเรื่องของผมแล้ว นี่เป็นอีกเรื่องที่พ่อเผยความบอบบางออกมา
- ความจริงที่ผมเลือกที่จะลืมไปนานแล้วก็คือ ปู่ภาพเป็นคนเลี้ยงพ่อผมตั้งแต่เล็ก ปู่ภาพเป็นน้องชายของย่า ที่เป็นแม่ของพ่อที่เสียไปตั้งแต่พ่อไม่ถึง 2 ขวบ
- สิ่งที่ผมเกลียดคือกลิ่นดอกไม้อบอวลในศาลา เหมือนผู้หญิงฉีดนำ้หอมไร้รสนิยมและความพอดี แต่ตอนนี้สิ่งที่เกลียดยิ่งกว่าคือ ภาพติดตา
- ฉากกั้นสีนำ้เงินออกไปแล้ว โลงถูกยกวางบนที่ของมัน คนตายจะมีนำ้หนักเพิ่มแค่ไหนไม่รู้ ทำไมถึงยอมรับกับความตายไม่ได้ มนุษย์ไม่ชาชินกับความพลัดพราก ทุกอย่างไม่ใช่ของเรา ไม่ใช่ของเราแม้แต่เราเอง
- ถ้าอยากเห็นสิ่งที่ไม่ตาย ก็จงเห็นความเกิดและความตายเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงของสังขาร ... พุทธทาสภิกขุ ...
- แค่การเปลี่ยนสถานะจากของแข็งเป็นก๊าซ

- เลือกเกิดมาแล้ว ก็มีแต่จะต้องตาย เมื่อมีชีวิตอยู่ ก็ต้องเผชิญกับทุกข์ภัยต่างๆ ชีวิตความเป็นอยู่ กับทั้งสมบัติมากมายประดามี เป็นสิ่งไม่เที่ยงแท้ ไม่แน่นอน
- ความตายที่ใกล้เข้ามาเสมอ ทุกๆระยะลมหายใจเข้าออก จึงควรที่จะรวบรวมกุศลธรรมที่ได้ไว้ในใจ กุศล อกุศล ที่บุคคลทำไว้เท่านั้น ย่อมติดตามไปด้วย เหมือนเงาติดตามตัวไปฉันนั้น

แค่พิมพ์ตามที่เขียนไว้ ยังรู้สึกหดหู่ขนาดนี้ ตอนนั้นผมจะรู้สึกขนาดไหน สมองเลือกที่จะ delete memory ความรู้สึกช่วงนั้นทิ้งไปแน่ๆ แต่ที่เขียนไว้ด้านหลังสมุดเล่มนั้นยังอยู่ ...

thai people are alright ?

2009-01-27T21:33:00.005+07:00

เราไม่ได้ไปจัตุจักรกันนานหลายปี สภาพหลายอย่างเปลี่ยนไปจนทำเอาเดินหลง พอเริ่มเปลี่ยนจากโซนเฟอร์นิเจอร์เป็นโซนเสื้อผ้าและระดมซื้อของกันหนักข้อมากขึ้น ทำให้ได้ข้อสังเกตบางอย่างที่รู้สึกว่า ไม่ใครก็ใครล่ะที่ดูงี่เง่า เราสองคนพกถุงผ้า-ขอโทษ-ไม่ใช่ถุงผ้าหรอก จริงๆมันทำจากพลาสติก หลังจากเดินซื้อของแต่ละร้านและปฎิเสธถุงพลาสติกจากคนขายแต่ละร้าน ให้แม่ค้าใส่ของลงในถุงที่เราถือมาด้วยทุกร้าน ถ้าร้านไหนคนขายเหมือนเป็นเด็กที่ถูกจ้างมาเฝ้าร้าน ก็จะไม่พูดอะไร แต่ถ้าร้านไหนที่ดูเหมือนเจ้าของร้านเป็นคนขายเองแล้วล่ะก็ เราจะได้ยินคำพูดประเภทนี้ แทบจะทุกครั้งที่ปฎิเสธถุงพลาสติก สายตาที่มองเหมือนพวกเราเป็นตัวประหลาดพร้อมคำพูดประมาณ -พวกนี้เค๊าช่วยโลกร้อน- -ช่วยโลกร้อนซะด้วย--ไม่เอาถุงด้วย ช่วยโลกร้อนนะเนี่ย--
นี่คือความงี่เง่าอะไร ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า การไม่ขอรับถุงที่ดูเหมือนเป็นธรรมเนียมที่ทุกร้านต้องไว้ใส่ของแล้วยื่นให้ลูกค้า มันเกี่ยวอะไรกับแค่โลกร้อน พวกเราแค่ไม่อยากเปลืองถุงของพวกคุณ ไม่รู้ว่าจะเอามาทำไมเยอะแยะ ที่แปลกใจคือ ที่พูดออกมามีแต่เจ้าของร้านที่ดูเหมือนจะรู้จักเรื่องของโลกร้อนอยู่บ้าง เลิกมองด้วยสายตาประหลาด เรารู้ว่า หลายคนหิ้วถุงผ้าที่ข้างในใส่ถุงพลาสติกที่ใส่ของที่ซื้อมาเยอะแยะในนั้น ประเทศไทยน่าจะเก็บเงินค่าถุงได้แล้ว ประเทศนี้อุดมสมบูรณ์จนคนมันสบายเกินไปนะ

Fantastic Plastic Machine ++ Livin' On a Prayer

2009-01-13T08:20:00.010+07:00

เพราะหัวกระแทกตอนเดินข้างถนนที่เชียงใหม่ทำเอาปวดฟัน ตอนแรกปวดฟันบนด้านซ้าย แต่พอมากลับมากรุงเทพฯ มันดันปวดฟันล่างด้านซ้ายแฮะ อาการชักจะแปลกๆ และมันทำให้ผมได้พบกับประสบการณ์ใหม่ที่โคตรจะตื่นเต้น ที่ศูนย์ทันตกรรมของโรงพยาบาลกรุงเทพ ตึกที่อยู่ติดถนนเพชรบุรี ปากซอยศูนย์วิจัย .. ที่นี่ทำให้ผมคิดว่าตัวเองหลงอยู่ในฉากหนังไซไฟจริงๆ
หาหมอฟันครั้งสุดท้ายน่าจะสัก 4-5 ปีที่แล้ว
แต่แค่ 4-5 ปี มันไม่น่าจะเปลี่ยนไปได้่มากขนาดนี้ พอเข้าไปห้องที่หมอฟันนัดตรวจก็ยังรู้สึกเฉยๆ แต่พอตรวจไปตรวจมา ฟันผมชักมีปัญหากว่าที่คิด ฟันบิ่น เหงือกร่น ฟันบนบิ่นอย่างเห็นได้ชัด หมอสรุปว่า ผมแปรงฟันแรงเกินไป ที่สำคัญมันถูกต้องแบบเถียงไม่ได้เลยจริงๆ ส่วนซี่ที่ปวดด้านซ้าย เริ่มวิเคราะห็ยากขึ้น เพราะมันปวดแบบอยู่ๆก็ปวด เลยส่งผมไปห้อง x-ray
และที่ห้องนี้แหละ ที่ทำผมต้องตะลึงกับไอ้เครื่องจักรหน้าตาเหมือนเครื่องกลในอนาคตยังไงยังงั้นเลย การ x-ray ช่องปากตอนแรกก็ปกติดี ไม่ได้รู้สึกต่างจากตอน x-ray ปอด แต่พอมา x-ray แบบ zoom ที่ฟันกรามนั้นแหละที่ทำเอางง ก็พี่แกเล่นเอาท่อเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 4 cm มาทาบกับแก้มผม แค่นั้นเอง พอทาบ 2 ข้างเสร็จ ผู้ช่วยหมอก็บอกให้ผมเดินกลับไปที่ห้อง
และที่ห้องหมอนี่แหละที่ทำเอาอึ้งเข้าไปอีก ตรงเตียงคนไข้ที่ผมนอนมีจอ LCD ประมาณ 21 นิ้วอยู่ และหน้าจอก็เป็นรูป x-ray ภายในปากผมเอง ส่วนหมอก็อยู่ที่หน้าจอของหมอแล้วก็ใช้ เคอร์เซอร์ค่อยๆชี้ให้ผมดูว่าฟันผมเป็นยังไงบ้าง โดยไม่ต้องใช้ฟิลม์และไม่ต้องใช้คนเดินเอามาให้ ทุกอย่างผ่านระบบแลนด์ และถ้าอยากได้ film x-ray ก็มีบริการ print เป็นภาพขาว-ดำให้เอากลับไปดูเล่นหรือเป็นที่ระลึกได้ตามสบาย เฉิบ เฉิบ
มันไม่หนุกอยู่ก็ตรงที่เคสของผมนั้น อาจจะสรุปได้ว่า ฟันร้าว จากการนอนกัดกราม .. เลยได้ข้อสรุปว่า ผมต้อง ไปจัดการเอาส่วนที่อุดออกก่อนเพิื่อดูว่าฟันร้าวจริงมั๊ย ถ้าร้าวจริงก็ต้องอุดและครอบ ตามด้วยถอนฟันคุด ขูดหินปูนและ ทำฟันยางสำหรับนอนตอนกลางคืนไม่ให้กัดฟัน ... แล้วหมอก็จัดแจงสอนวิธีแปรงฟันให้ใหม่หมด ควรใช้แปรงขนนุ่ม และใช้ไหมขัดฟัน่ทุกครั้ง อันนี้ไม่ไหวจริงๆ ใช้ไหมขัดฟันทุกครั้งที่แปรงฟัน ... สรุปหนูๆทั้งหลายควรไปหาหมอฟันทุกๆ 6 เดือน และอย่ากลัวหมอเลยนะ เพราะสมัยนี้แล้ว เหมือนอยู่ในยานอวกาศมากกว่าน่า!

ไม่เช่นนั้นท่าน อาจเป็นเช่นนี้ เผชิญกับการผ่าฟันคุดในเวลาที่ไม่พร้อมลุยเหมือนสมัยวัยรุ่น!

มีนัดผ่าฟันคุดกับหมอสมเกียรติ หมอฟันสามัญประจำบ้าน เคยผ่าฟันคุดกับแกมาแล้วเมื่อ 4 -5 ปีที่แล้ว จำได้้ว่าหมอแกมือเบา ผ่าไม่เจ็บ ก็มันฉีดยาชาจะไปเจ็บได้ยังไง ที่สำคัญมันลืมความรู้สึกนั้นไปหมดแล้ว ความรู้สึกตอนยาชาหมด ความรู้สึกที่ต้องกัดก้อนสำลี ชุ่มเลือด โชกไปด้วยเลือดและนำ้ลายเหนียวๆ แถมต้องกลืนเลือดลงคอไปเรื่อยๆอีก แล้วผมก็ตระหนักได้ทันทีหลังจากหมอเอาผ้าคลุมสำหรับผ่าตัดมาปิดหน้าผมไว้ กันของเหลวกระเด็นจากปากมาโดนเสื้อผ้า เสียงเบาๆ ประมาณ " welcome to the ... real world " เวลาเกิดเสียงที่มันดังจากการที่หมอกำลังใช้เครื่องจักรกลบางอย่างกับภายในช่องปาก โดยที่่เราไม่รู้สึก (เพราะชา) แต่เสียงมันสะท้อนไปมา ก้องอยู่ในรูหู มันทำให้จินตนาการของผมเตลิดไปไกลสุดขอบนรก คลินิกทันตแพทย์ อรุณากูร เช้านั้น ถ้าใครผ่านไปได้ยินเสียงเครื่องมือพวกนั้น ช่วยชะโงกหน้าแล้วจำมาบอกกันหน่อยเถิดว่า ... ช่องปากของผมโดนชำเราอะไรไปบ้าง

no ghost in the shell

2009-01-06T21:31:00.004+07:00

หนังของ Kiyoshi Kurosawa ก็ยังเป็นหนังของ Kurosawa เหมือนเดิม คนที่เคยดูหนังของเขามาแล้วหลายเรื่องน่าจะปรับตรรกะและยอมรับตรรกะของเขาได้ดี Retribution (2006) เป็นหนังอีกเรื่องที่เนื้อหายังวนเวียนอยู่ที่ ความอ้างว้างโดดเดี่ยว เมืองใหญ่ ผี และความดำมืดในใจมนุษย์ ไม่แปลกถ้าจะรู้สึกว่า Retribution แทบไม่ต่างจากงานเก่าๆอย่าง Cure, Kairo และ The Loft
หนังเดินหน้าไปเรื่อยๆโดยไม่สนว่าคนดูจะรู้สึกอะไร หนังสอบสวนที่มีเรื่องของผี จิตเภท และฉากโตเกียวแบบหลอกๆ เดินเรื่องแบบสะเปะสะปะและคาดไม่ถึง หลายครั้งที่มีคำถามสวนขึ้นมาเวลาเห็นเรื่องดำเนินไป แล้ว Kurosawa ก็เหมือนจะรู้ว่าผมกำลังสงสัยอะไร เพราะไม่ทันถึงวินาทีคำถามที่สงสัยก็ถูกเฉลยแบบโง่ๆน่ะ
ลองมาดูตรรกะประหลาดๆของ Retribution อย่างเช่น วิธีฆาตกรรมในเรื่องต้องใช้วิธีกดเหยื่อจมนำ้ทะเลจนหายใจไม่ออกจนตาย ในโรงพยาบาลโรคประสาทก็ใช้วิธีนี้จัดการคนไข้ที่ไม่เชื่อฟังหรือมีปัญหาเช่นกัน ผีที่โผล่ออกมาก็ตือเสียงความจริงในใจของแต่ละคน คนที่เคยเห็นผีผู้หญิงชุดแดงจะรับความรู้สึกของเธอได้ คือความรู้สึกที่คนใกล้ชิดที่สุดไม่เคยสนใจใยดี จนต้องฆ่าทิ้ง หรืออย่าง ประโยคสุดท้ายที่พูดวนไปวนมาไม่ยอมหยุด "ถ้าฉันตาย พวกแกก็ต้องตายตามไปด้วย" สุดท้ายคือ ผีในเรื่องนี้ตอนมีชีวิตเป็นคนไข้โรคจิต แน่นอนว่าพอเป็นผีแล้วโรคจิตหนักขนาดไหน ลองหามาดูกันด้วยความระทึกในดวงหทัยพลันจริงๆ

what the hell

2008-12-24T05:02:00.003+07:00

เอามาจากบทสุดท้ายของหนังสือ พระเจ้าและผีห่าซาตาน ความรู้เรื่องผี ที่ไม่น่ากลัวแต่น่าศึกษา เขียนโดย นพพร สุวรรณพานิช พิมพ์โดย openbooks บทสุดท้ายว่าด้วยเรื่อง นรกในอินเดียและความเชื่อในประเทศต่างๆ น่าสนใจดีเลยคัดแบบแปลงเนื้อหาให้อ่านกระชับขึ้นกว่าของต้นฉบับ คำว่า นรก ในความหมายของ hell แปลว่า ที่หลบซ่อน hell ต้องอยู่ใต้พิภพ ปกติใช้ไฟในการลงโทษ นีรย คือสถานที่อันปราศจากความดี
นรกร้อนมี 8 ขุม เมื่อลมพัดผ่าน เหล่าสัตว์นรกที่ตายแล้วก็ฟื้นขี้นมารับกรรม ต้องลงฑัณฑ์ทั้งหมดนาน 500 ปีนรก = 9 ล้านปีมนุษย์ ขุมนี้เรียกว่า สัญชีพ แปลว่า ไม่ตาย แต่ถ้า 1,000 ปีนรก = 26 ล้านปีมนุษย์ และถ้า 2,000 ปีนรก เท่ากับ 145 ล้านปีมนุษย์
สัตว์นรกบางประเภทต้องครำ่ครวญจนสิ้น 4,000 ปีนรกหรือ 567 ล้านปีมนุษย์ เรียกว่า โรอุระ แปลว่า ครำ่ครวญ ส่วนสัตว์นรกที่ต้องอยู่ 8,000 ปีนรก = 2,305 ล้านปีมนุษย์ เรียกว่า มหาโรอุระ สัตว์นรกที่ต้องอยู่ 16,000 ปีนรก เท่ากับ 9,216 ล้านปีมนุษย์ เรียกว่า ตาปนะ แปลว่า ความร้อน ส่วนสัตว์นรกที่ถูกทรมานอยู่ 1 กัลป์เรียก มหาตาปนะ แปลว่า ร้อนอันมหาศาล
ส่วนอเวจีนั้นร้อนที่สุด แปลว่า ไม่หยุดพัก
นรกแต่ละขุมกว้าง ยาว ด้านละ 1,000 โยชน์ หนาอีก 9 โยชน์ ลึกลงไปจากโลกมนุษย์อีก 1,000 โยชน์ แล้วยังมีนรกเย็นอีก 10 ขุมแบ่งเป็นชั้นๆเหมือนนรกร้อน
ส่วน โลกันคนรก อยู่ระหว่างช่องระหว่างจักรวาลสามแห่ง มีช่องว่าง 8,000 โยชน์ ด้านบนเปิดเป็นปล่อง ด้านล่างหนาวเย็นไม่มีแสงสว่าง สำหรับคนที่ตอนเป็นมนุษย์ ฆ่าพ่อ แม่ ฆ่าสมณพราหมณ์ และทำให้พระพุทธเจ้าห้อเลือด
ชาวกรีกเรียก นรกว่า hades แปลว่า ดินแดนที่มองไม่เห็น

หนังสือเล่มนี้สนุกมาก ไม่ได้มีแค่เรื่องนรก แต่รวบรวมเรื่องราวของผี ห่า ซาตาน พระเจ้า ไสยศาสตร์ ความเชื่อต่างๆที่น่าสนใจ ที่เลือกเรื่องนรกนั้นเพราะผมสนใจ ระบบคณิตศาสตร์ การคำนวณและตรรกะระหว่างปีของนรกกับปีของมนุษย์ ไม่รู้ว่าใช้วิธีใดคำนวณ รวมทั้ง สถานที่อย่าง อเวจี ที่เปรียบเทียบให้การฆ่าพ่อแม่มีโทษทัณฑ์เท่ากับการทำให้พระพุทธเจ้าห้อเลือด ตรรกะนี้ก็แปลกมาก เพราะจำได้ว่า พระพุทธเจ้าเคยพูดเอาไว้ว่า พ่อแม่นั้นยิ่งใหญ่และเป็นยิ่งกว่าพระพุทธองค์สำหรับลูก มัน ironic หรือผมจำผิดไปเอง เป็นคำของท่านพุทธทาสหรือเปล่า ... ใครรู้ช่วยบอกทีครับ

no country for old woman

2008-12-16T04:53:00.004+07:00

ภาพชุดนี้เป็นภาพที่สะเทือนความรู้สึกที่สุดของการมาทริปที่ shanghai จำได้ว่าขอแยกกับแพนและพัสเพราะขี้เกียจเข้าไปเดินช็อป
ที่ที่ไปเป็นห้างขายของถูกประมาณแพลตตินัมผสมกับโบนันซ่า ชั้นล่างเป็นของแบรนด์เนมปลอม ชั้นนึงเป็นของผู้หญิง อีกชั้นเป็นของผู้ชาย และอีกชั้นเป็นของ unisex ผมแยกออกมาถ่ายรูปรอบๆ ย้อนกลับไปทางที่มา เป็นตลาดขายอาหารทะเลสดๆ ถัดไปอีกหน่อยเป็น street food หน้าตาคล้ายๆกับขนมผัดกาดอยู่ในหม้อขนาดเดียวกับหม้อต้มขาหมูบ้านเรา
เดินเลยไปเรื่อยๆ จากซอยนั้น จะเจอประติมากรรมขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางสวนหย่อมริมทางเท้า ผมคิดในใจว่ามันเหมือนเห็ดเข็มทองสีปรอท นั่นไม่สำคัญเท่ากับที่ผมเห็นภาพของป้า ..
แกอายุน่าจะประมาณ 50 ปลายๆ กำลังก้มๆเงยๆอยู่หลังเห็ดเข็มทองปรอทที่ว่า สวมเสื้อเหลืองเดียวกับอูม่า เทอร์แมนใน kill bill กางเกงสีเขียวข้างๆเป็นลุงแก่ๆที่มาด้วย แกยืนถืออะไรบางอย่างคล้ายเชือก ... ใช่แล้ว เชือก ... ไม่ได้ถือ แต่จูงต่างหาก ลุงคนนั้นจูงหญิงแก่คนนั้นมาขี้กลางสวนหย่อมริมทางเท้า เชือกเส้นนั้นน่าจะพันรอบเอวของแก .. นอกจากผม มีคนยืนดูอยู่ 2-3 คน ด้วยความไม่แน่ใจว่า สองคนนั้นกำลังทำอะไรกลางสวนหย่อม ด้วยความอยากรู้-เห็นของเรา
ให้พูดตรงๆคือ ไม่ต่างจากพาหมามาขี้ ผิดแต่เพียง หมาตัวนี้ไม่ใช่หมา แต่เป็นคน เป็นคนเพศเดียวกับแม่ผม .. ทำไมต้องใช้สายจูง ผมคิดต่อมาอีกหลายชั่วโมง เรื่องของแก ภาพสุดท้่ายที่ผมจำแม่นเลยคือ ภาพที่ป้าใช้กระดาษ เป็นกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ เช็ดตูดอยู่นาน ...
ภาพที่เห็น ไม่ตลกแม้แต่น้อย เกิดอะไรขึ้นกับคนด้วยกัน ทำไม คนถึงทำกับคนเยี่ยงนี้
พยายามคิดต่อเอาเองแบบ optimistic ว่า ลุง- ป้าคู่นี้ คงเป็นคู่รักกันมานาน อาจจะเสียลูกไป ต้องกลายเป็นคนไร้บ้าน ป้าเกิดเสียสติจนบ้าขนาดที่ต้องคุมตัวไว้ตลอด ไม่งั้นจะหนีหรืออาละวาดทำอันตรายคนอืนตามฟุตบาธ ... แต่ ... ภาพที่เห็นมากับตา จนแล้วจนรอดก็ทำให้ผมย้อนกลับไปที่เดิม .. ป้าคนนี้เป็นคน เป็นคนเพศเดียวกับแม่ผม อะไรใน shanghai ทำให้สองคนนี้ต้องเป็นแบบนี้ .. เอวัง

we love everyday in shanghai - episode 1 -

2008-11-26T22:44:00.006+07:00

พอลงเครื่องที่ shanghai เย็นวันศุกร์ เรามุ่งหน้าเข้าเมืองและ check in ที่ motel 168 สถานี Metro ชี่ฝู เสร็จแล้วก็มุ่งตรงเข้าย่านที่เที่ยวกลางคืนของ shanghai จำชื่อไม่ได้ แต่พวกเรามุ่งไปหาร้านกาแฟ อากาศหนาวกว่าที่คิดไว้ พอเห็นหน้าตาตอนกลางคืนของ shanghai กันพอเป็นพิธีเราต้องรีบกลับไปนอน เพราะตอนเช้าต้องรีบไปขึ้นรถไฟรอบแปดโมงเช้าไป หางโจว เมืองตากอากาศที่ห่างจาก shanghai ไป 2 ชั่วโมง ลมที่นี่เย็นจัดและทำเอาหนาวจับใจ แพนจองโรงแรมที่หางโจวไว้เรียบร้อย เราแค่ตามหัวหน้าคณะทัวร์อย่างเดียว ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะมันทำให้เที่ยวแล้วไม่อิน แต่ไม่เป็นไรหรอก เราพูดจีนไม่ได้สักคำนอกจาก หนี่ห่าว เท่านั้น หางโจวสวยขนาดไหนลองดูจากรูปเอาละกัน

we love everyday in shanghai - intro -

2008-11-25T07:30:00.007+07:00

ประมาทอุณหภูมิและใจคนที่นี่เกินไป
สำหรับผมแล้ว shanghai และ mainland เลยมี 2 episode
หนาวและเยือกเย็น กับหนาวและอุ่นๆ
เป็นเมืองที่มีเสน่ห์กว่าที่คิดเอาไว้ก่อนไปถึงจริงๆ ไม่เสียใจเลยที่เลือกไปเดือนนี้
อากาศหนาวแต่อุ่นขนาดไหน ไว้จะเล่าให้ฟัง

created by the rest of the world ...

2008-11-05T05:05:00.011+07:00

COLORS Notebook is a “special” issue of COLORS; it contains 50 blank pages so whoever receives it can express themselves as they like in any way they want. Since 2006, thousands of COLORS Notebooks have been distributed around the world, to give voice to those categories of humanity no one wants to listen to: Chinese prison inmates, people with mental disorders, South African children, artists, astronauts or just ordinary people. Thousands of people, all different yet all alike, who filled and continue to fill their Notebooks with messages of creativity, imagination, desperation, anxiety, oppression.

Each COLORS Notebook sent back to COLORS is totally unique. A COLORS issue with no filters, editing or censure. An issue in which anyone is free to tell their story and send a message to the world through their words, drawings or photos. An issue for sharing notes and reflections. A different way of really giving voice to “the rest of the world”.
The original Colors Notebooks were shown at the “Fabrica: Les Yeux Ouverts” exhibition realized in collaboration with the Pompidou Centre in Paris. In addition to Paris (2006), the exhibition has been hosted by the Milan Triennale, by the Shanghai Art Museum (both 2007) and by the Shiodomeitalia Creative Center, Tokyo (2008).
A number of COLORS Notebook were chosen for a two-volume book – Faces and Violence –
published by Birkhäuser in Spring 2008.

Colors Notebook = Faces contains a collection of portraits and self-portraits selected from the work of thousands of people who filled the pages of their Notebook with their ideas and feelings about “faces”. Then, from the four corners of the earth, they sent their Notebook back to Colors. The sentiments expressed in some are highly personal; in others, savagely political.

่สำหรับคนที่อยากร่วมโปรเจ็คต์ Colors Notebook ของ Colors magazine และ Fabrica ก็ไม่ยาก แค่ส่ง email ไปที่ notebook@fabrica.it บอกชื่อ-ที่อยู่ที่ให้จัดส่ง Colors Notebook เล่มเปล่าๆมาให้ อีกประมาณไม่เกิน 2 อาทิตย์ก็จะได้รับสมุดปกขาวที่มีหัวแบบเดียวกับ Colors magazine แต่แค่โลโก้เป็นเส้น stroke สีดำ ความหนา 50 หน้า (รวมปก) คือสเปซของคุณ อยากทำอะไรกับมัน ได้ทั้งนั้น เต็มที่สบายๆ ทั้งเนื้อหา-บทความ-ข้อเขียน-ภาพประกอบ-ภาพถ่าย พอทำครบหมดแล้้ว ก็ส่งกลับไปตามที่อยู่ที่พิมพ์ไว้ในเล่มนั่นแหละ ค่าส่งไปอิตาลีอาจจะแพงหน่อย แต่งานของ Notebook ของคุณก็จะโผล่ไปแสดงตามที่ต่างๆ และถ้าโชคดี ก็อาจได้เป็นหนึ่งใน contributor ของ Colors Notebook เล่มต่อไปถัดจากสองเล่มแรกที่เพิ่งออกมาเมื่อกลางปี (2008)

หน้าในของ Colors Notebook เล่ม Face ที่เห็นคือ Notebook ที่ใช้เวลาทำอยู่ประมาณ 2 อาทิตย์ แล้วต้องรีบส่งกลับไปอิตาลี เพราะคอนนั้นมี deadline ที่แน่นอน (รู้สึกว่าตอนนี้ อาจจะไม่มี deadline เหมือนตอนนั้น) ที่ได้เลือกไปลงเล่ม FACE ก็น่าจะเป็นเพราะ ภาพหน้าคนแบบที่เห็นนี่แหละ ความรู้สึกมันต่อเนื่องมาจากตอนทำ หนังสือโลกร้อนของ โลกสีเขียว และเรื่องที่อยากจะบอกในเล่มก็คือ everybody hurts but you are not alone เท่านั้นเอง ทั้ง 50 หน้าไม่ได้มีแต่หน้าคนพวกนี้ เพราะเอาเข้าจริง -วาดไม่ทัน- เพราะตอนแรกกะว่าจะวาดให้หมดทุกหน้าเหมือนกัน เนื้อหาส่วนอื่นก็มี หน้าที่แปะซองบุหรี่ LM เขียวที่ตอนนั้นเพิ่งทำส่วนที่เป็นคำเตือนว่าสูบบุหรี่แล้วไม่ดียังไงกับการสรรหาภาพประกอบที่ดูแล้วทุเรศสุดๆ เกือบทุกแบบลงไปด้วย .. เสียดายมากก็ตรงที่มันรีบจัดจริงๆ จนไม่ได้ถ่ายรูปตอนที่ทำเสร็จแล้ว คนที่จะส่งไปก็ขอแนะนำให้ถ่ายรูปเก็บไว้ก่อนจะส่ง Notebook กลับไปด้วย เพราะทาง Fabrica ไม่มีนโยบายส่งผลงานคืน.. สนุกกันให้เต็มคราบเลยนะครับ ไม่มีข้อแม้ใดๆทั้งนั้น อยากพูดอะไรพูดได้เต็มที่ อยากวาดอะไร ถ่ายภาพออกมาเป็นไง แล้วแต่สะดวกใจกันเลย ...

he is a common people

2008-11-04T18:49:00.005+07:00

หลายครั้งที่มีโอกาสได้สัมภาษณ์นักออกแบบระดับซุปเปอร์สตาร์ แต่ละคนที่คุยด้วยล้วนมีลักษณะบางประการที่ไม่รู้จะหาคำอธิบายยังไง แต่เป็นลักษณะคล้ายๆกับพวกเขาเหล่านั้นไม่ใคร่จะเหมือนคนปกติสักเท่าไหร่ ลองมาคิดดูก็ตั้งแต่ Shubanka Ray, Stefan Sagmiester, Massimo Vignelli, KasselsKarmer, Hill Morgan, Tezuka Family, Ross Lovegrove, Vivian Tam, Mark Farrow ... จะบอกว่าอะไรดีพวกเขาเหล่านั้นเหมือนมีคาแร็กเตอร์ที่ถูกออกแบบเอาไว้่แล้วว่า ภาพของตัวเองจะออกมาสำหรับสื่อยังไง
พอเจอ Vince Frost เมื่อศุกร์ที่ 24 ตุลา ตอน workshop ที่จัดขึ้นบริติช เคานซิล ภาพที่เดาๆเอาไว้ว่าคงไม่ต่างจากดีไซเนอร์ตัวกลั่นทั้งหลาย แต่เอาเข้าจริง Vince ก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งจริงๆ สิ่งที่คุยกันหลายเรื่องน่าสนใจและน่าเสียดายที่ไม่มีการบันทึกเอาไว้ทุกเม็ด Vince เป็นดีไซเนอร์ที่ถ่อมตัว และที่รู้สึกโอเคมากๆ ก็ตอนที่ Vince มานั่งปรึกษาว่า งานวันเสาร์เค๊าควรพูดถึงอะไรบ้าง ผมแนะนำเค๊าว่าถ้าแค่พูดบรรยายงาน คนที่มาฟังก็คงจะแค่รู้สีกว่า งานคุณดียังไง สวย ไม่เถียง ผมอยากให้ Vince พูดถึงเรื่อง business ที่เค๊าทำ สิ่งที่เค๊าเช่ื่อ และสิ่งที่เค๊าพยายามจะบอกหลายครั้งแล้วว่า โรงเรียนออกแบบไม่เคยสอนเร่ือง business อย่างจริงๆจังๆ เลยแม้แต่น้อย ทั้งที่มันคือส่วนสำคัญที่สุดของชีวิตจริง
พอวันเสาร์ ถึงคิวที่ Vince ต้องพูด เค๊าใช้วิธีเปิดจาก library ใน iPhoto บรรยายงานสลับไปมากับการสอดแทรกมุข ที่สำคัญ Vince พยายามใส่มุมมองการคิดแบบ business ลงไปบ่อยครั้ง ไม่น่าเชื่อว่า Vince ฟังที่ผมบอกเค๊าจริงๆ
Vince Frost คือผู้ชายธรรมดาๆ ที่เป็นนักออกแบบที่ตลกที่สุดคนหนึ่งที่เคยเจอ

Perfect Eleven Phenomenon

2008-10-22T06:06:00.006+07:00

ไม่น่าเชื่อว่าการเลือกตั้งผู้ว่ากทม.หนนี้จะเกิดปรากฎการณ์
ผู้สมัครทั้งหมดจำนวน 16 คน มีอยู่ 4 คนที่ถูกเรียกขานว่า 4 ตัวเต็ง ทั้ง 4 คนไม่มีใครน่าสนใจพอที่จะสละเวลาระลึกถึงแม้แต่น้อย และยิ่งเปรียบเทียบไม่ได้กับผู้สมัครที่เหลืออีก 11 คน ผมไม่นับรวมลีน่าจัง ผู้สมัครเบอร์ 7 ที่เลือกที่จะไม่ปรากฎตัวออกมาพร้อมกับ 11 คนนี้ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าโปรดิวเซอร์รายการจับเข่าคุยของสรยุทธ์เทป 11 ผู้สมัครผู้ว่าสัปดาห์นั้นจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ต้องยกเครดิตให้ไปเต็มๆ เพราะถือเป็นส่วนหนึ่งที่สร้างปรากฎการณ์นี้

และนี่คือสุดยอดผู้สมัครผู้ว่า กทม ประจำปี 2551 ที่ผ่านการคัดสรรมาแล้วว่าคือ ตัวจริง

ไล่จากรูปแรก คือ ผู้สมัครหมายเลข 1 นายกิตติศักดิ์ ถิรวิศิษฏ์ อายุ 59 ปี ปริญญาโท รัฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเกริก
นโยบายคือ "ผู้ว่าอัศวิน- ให้รถเลี้ยวเป็นทางเอก" นโยบายไม่มีอะไรซับซ้อน "รถมาจากที่จอดรถและไปสู่ที่จอดรถ ถนนเป็นแค่ทางผ่าน" ปัญหาจราจรสามารถแก้ง่ายๆด้วยกฏจราจร ให้รถที่เปิดไฟเลี้ยวไปก่อน ไม่ต้องหยุดรอ ใครที่เห็นรถส่งสัญญาณไฟเลี้ยวต้องให้รถคันนั้นไปก่อน

ต่อมาคือ ผู้สมัครหมายเลข 4 นายวราวุธ ฐานังกรณ์ อายุ 50 ปี ปริญญาตรี เภสัช จุฬา
นโยบายคือ กรุงเทพฯเมืองมหัศจรรย์ ถือว่าโดดเด่นและมีกลยุทธ์ที่สุดใน 11 คน นโยบายกรุงเทพฯปลอดการปฏิวัติ โดยจะทำการซ้อมป้องกันทหารปฎิวัตืเป็นประจำทุกปี มีนโยบายป้องกันรถถังที่จะเคลื่อนตัวเวลาทหารจะทำการยึดอำนาจ ที่บอกว่าผู้สมัครรายนี้มีกลยุทธ์คือ เขาไม่หว้งว่าจะได้รับเลือกอยู่แล้ว แต่ขอแค่บ้านละ 1 คะแนนเพื่อเป็นการยืนยันว่า คนกรุงเทพฯไม่เอาทหาร ปัจจุบันโดนข้อหาหมิ่นไปแล้ว

ถัดมาคือ ผู้สมัครหมายเลข 9 นายวิทยา จังกอบพัฒนา อายุ 60 ปี ปริญญาตรี นิติศาสตร์ รามคำแหง
นโยบายคือ จะแก้ปัญหารถติดใน 7 วัน ด้วยวิธียกเลิกกับดักบนท้องถนน นายวิทยาพูดไว้เลยว่า ต้องงดใช้สัญญาณไฟจราจรทุกแห่งในกรุงเทพฯ รถที่จะเลี้ยวขวาให้ไปเลี้ยวซ้ายแล้วกลับรถเอา จะทำที่กลับรถดีๆไว้่ในท้องถนนทุกแห่ง เอาให้เหมือนหน้าห้างตั้งฮั่วเส็งและถนนริมคูเมืองที่เชียงใหม่ บุคลิกของนายวิทยาถือว่าโดดเด่นมาก ไม่ว่าจะเป็นการแต่งกาย การใช้ภาษาในการหาเสียง เขาเคยเป็นพนักงานธนาคารแห่งประเทศไทย และลงสมัครครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว

ต่อด้วยผู้สมัครหญิงคนนี้เลย หนึ่งในผู้สมัครหญิงทั้ง 3 คน
หมายเลข 12 นางธรณี ฤทธีธรรมรงค์ อายุ 63 ปี จบปริญญาโทจาก บอสตัน
นโยบายที่ใส่เอาไว้่ใน web ของช่อง 9 คือ ตรวจสอบผู้ลอบทุจริต คนโกง คนผิด คนติดสินบน แต่ถ้าเอาจากตอนที่เธอไปออกในรายการจับเข่าตุยก็คือ นโยบายที่เธอพูดก่อนเลยคือ ขอคัดค้านกฎหมายที่ให้ผู้สมัครสามารถใช้ทุนหาเสียงได้ถึง 39 ล้าน ถ้าใครก็ตามที่ใช้เงินมากขนาดนี้ในการหาเสียงย่อมต้องมีการถอนทุนคืน นโยบายของเธอคือ จะไม่ให้มีป้ายหาเสียงจำนวนมาก เพราะถ้าผู้หย่อนบัตรเลือกตั้งจากป้ายข้างถนน อย่างที่เราเห็นในการเลือกตั้งรอบนี้ เธอรู้สึกบีบคั้นมากที่สรยุทธ์และสื่ออื่นๆไปให้ความสนใจกะ 4 ตัวเต็งเท่านั้น สรุปแล้วเธอคนนี้จะเลือกใช้นโยบายของ 4 ตัวเต็งที่เป็นประโยชน์เอามาใช้ซะเลย ที่เจ๋งกว่านั้นก็คือ เธอคนนี้ใส่เครื่องราชย์จากสวรรค์ ที่เธอว่าเธอได้มาเองไม่ต้องซื้อ เหมือนโกหกแต่เป็นเรื่องจริง .. จริงๆแล้วเคยเห็นผู้สมัครคนนี้ที่สปอร์ตคลับ เธอชอบตีแบดและเทนนิสโดยใส่ชุดที่ตัดจากผ้าไหมไทย

Come Back to Haunt Me

2008-09-19T05:27:00.005+07:00

พล็อตที่แสนธรรมดาสามัญบวกกับวิธีถ่ายแบบเสมือนว่าธรรมดาสามัญ ไม่ใช่ปัญหาสำหรับ [REC]
ที่ทำให้หนังซอมบี้ความยาวแค่ 74 นาทีจากสเปนเรื่องนี้พิเศษกว่าหนังซอมบี้ทุกเรื่องที่เคยดูมาน่าจะเป็นความรู้สึกว่า ที่นอนดูอยู่เหมือนไม่ได้นอนดูอยู่หน้าจอ แต่ถูกลากเข้าไปในจอ ร่วมประสบการณ์ไปกับฉากและตัวละครในเรื่องชนิดไม่มีเวลาพักหายใจ ...

Jaume Balagueró และ Paco Plaza คือเครดิตผู้กำกับหนังเรื่องนี้ เขียนบทโดย Jaume Balagueró และ Luis Berdejo หนังว่าด้วยพล็อตดาดๆอย่าง ทีมงานรายการ TV ที่ชื่อ While you sleep มีพิธีกรภาคสนามและตากล้องตามไปถ่ายทำชีวิตจริงของนักดับเพลิงที่สถานีดับเพลิง พอไปซักพักก็มีภาระกิจที่ต้องออกไปช่วยคนที่ติดอยู่ในอพาร์ทเมนต์หลังนึง แล้วทีมงานรายการ TV ทั้งคู่ก็ตามติดไปออกสนามด้วย แน่นอนว่าดาดแน่ เพราะไอ้อพาร์ทเมนต์ที่ไปถึงมีซอมบี้อยู่ แค่นี้เอง จบแล้ว ..

เรื่องอืดๆช่วง 10 นาทีแรกเหมือนให้โอกาสเตรียมใจรับสภาพ ก่อนจะกระหนำ่ด้วยความน่ากลัวของฉากและโลกเสมือนจริง ด้วยวิธีถ่ายแบบ handy cam ตลอดเรื่อง ภาพ footage ของตากล้้องและดำเนินเรื่องด้วยพิธีกรสาวสวย sex appeal จัดๆ (Manuela Velasco) ไม่ต้องไปเปรียบกับ Blair Witch Project เพราะนี่ไม่ได้หลอกคนดูว่าคือเรื่องจริง สถานที่จริง [REC] ตั้งใจให้เข้าถึงง่าย ไม่ซับซ้อน เล่นกับความอยากรู้ ความเสือก และความกลัวของมนุษย์ได้ดีเกินคาด วิธีถ่ายแบบนี้ ให้ได้ภาพออกมาแบบนี้ให้ความรู้สึกไม่ต่างกับเวลาเราเล่นเกม First Person ที่คนเล่นโดนลากเข้าไปอยู่ในสถานการณ์สมมติของเกมโดยอัตโนมัติ

อย่าไปหาเหตุผลมากมายอะไร แปลว่า ไม่ต้องไปเสียเวลาจับผิดหรือคิดอะไรแบบ logic หนังก็คืิอหนัง มันทำหน้าที่ของมันเองตามธรรมชาติอยู่แล้ว แค่ปล่อยความรู้สึกไปตามภาพและเสียงที่อยู่ในจอ แล้วจะรู้สึกได้ไม่ยากเลย ว่าประสบการณ์เวลาเผชิญหน้ากับซอมบี้จริงๆแล้วมันเป็นยังไง ที่จะเตือนก็แค่ระวังอย่าให้อินมากไปก็พอ

no news is bad news/no news is good news.

2008-09-11T20:25:00.005+07:00

จากภาพและข้อความที่จะได้อ่านกันข้างล่างนี้
ทำให้เชื่อได้ว่า ที่ทำนายกันว่า อีกไม่นานหนังสือพิมพ์ในอเมริกาหลายร้อยฉบับ ทั้งหัวใหญ่ ห้วเล็ก โดยเฉพาะพวกหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นจะปิดตัวเองภายในไม่กี่สิบปี ท่าจะจริงแท้และแน่นอน ไม่ใช่แค่การเกิด web 2.0 อย่างเดียวเท่านั้นที่ทำให้หนังสือพิมพ์ที่เราคุ้่นเคยจะล้มหายตายจากไป
เผลอๆ วันที่ไม่มีหนังสือพิมพ์ฉบับกระดาษอาจมาถึงเร๊วกว่าที่เราคาดการณ์ไว้แน่นอน
ไม่เชื่อ ลองดูพฤติกรรมที่ ใครๆก็เป็นนักข่าวได้จากภาพและข้อความจาก fwd mail นี้
แค่เรื่องนี้ก็มีให้อ่านทั้ง ฉบับภาษาเหนือ และฉบับภาษากลาง หนังสือพิมพ์ไทยจะปรับตัวกับพฤติกรรมผู้บริโภคสื่อทุกวันนี้ได้หรือไม่ เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบตอนนี้ แน่นอน ..

อันนี้ฉบับภาษาเหนือ

ข่าวด่วนจาก โฟร์ดีคอร์ปอเรชั่น
วานนี้(100908) เวลา 20.00 น. ดีไซน์เนอร์หนุ่มชื่อดังหวิดดับ ตกกะไดก้นฟาด หลังได้รับบาดเจ็บ .... หนักกกกก....

รายงานข่าวจากผู้เห็นเหตุการณ์ / พี่รัตน์ เอ ค่ะ
แจ้งว่า พี่กะลังเซ็นชื่อจะปิ้กบ้าน เสียงคนตกขั้นไดดังมา พอหันไปผ่อก็หันอุ้มมือยังกำ๋โทรศัพอยู่เลย
มันตกขั้้นไดมาตึง 3-4ขั้น แล้วมือมันไปปั๊ดกับถังเขี่ยบุหรี่ ตกเหี้ยเบ้อ
ปี้ก่อตกใจ๋ ฮ้องขึ้นมา พอดีที่เอเขากำ๋ลังสแกนมือออกจากออฟฟิศพอดี คนหลายเหมือนกั๋น
เปิ้นก่อมามุงผ่อกัน
ปี้ว่าอุ้มมันเมาโทรศัพท์นา มันเลยตกขั้นได
ก่อพอเขามามุงกั๋นมันก่อบ่อว่าได ก่อลุกขึ้นมาเตวแป๋งหน้าซื่อไป
แต่เตวกะด๊อกกะด๊อกไปนา ท่าจะเจ็บเหมือนกั๋นนะ

จบข่าว หุหุ

ส่วนอันนี้ เป็นฉบับภาษากลาง
โปรดอย่ารอคอย แค่จงติดตามด้วยความระทึกในดวงหทัยพลัน

ข่าว โฟร์ดี ยามเย็น

เสียงตามสายแจ้งมาว่า ข่าวนี้ค่อนข้างเข้าใจยากเนื่องจากเป็นภาษาถิ่น ทางทีมงานจึงได้จ้างนักแปลมาแปลความได้ดังนี้นะคะ
พี่รัตน์จากเอได้ให้ข่าวว่า
พี่กำลังจะเซ็นชื่อกลับบ้านตรงป้อมยาม ก็ได้ยินเสียงคนตกบันได้ พอหันไปดู
ก็เห็นอุ้มตกลงมา ในมือยังถือโทรศัพท์อยู่เลย
ตกลงมาสัก 3 - 4 ขั้น แล้วมืออุ้มก็ไปปัดเข้ากับที่เขี่ยบุหรี่ ตกกระจาย
พี่รัตน์ตกใจเลยร้องให้คนช่วย พอดีพนักงานเอกลุ่มหนึ่งกำลังสแกนนิ้วมืออยู่ที่ประตู
ก็มามุงดูอุ้มกัน
พี่รัตน์คิดว่าอุ้มคงมัวแต่โทรศัพท์ เลยตกบันได
พอเขามามุงกันอุ้มก็ไม่พูดอะไร ก็ลุกขึ้นมาทำเดินหน้าตาเฉย
แต่ก็เดินกะเผลกๆไปนะ ท่าจะเจ็บอยู่เหมือนกัน

update เพิ่มเติม / ภาพข่าว
นอกจากถังเขี่ยบุหรี่ล้มแล้ว ราวบันไดเหล็กยังหัก และข่าวเม้ามาว่านาฬิกาพังเสียด้วย
พี่เด๋ยให้ความเห็นว่า ท่่าทางมันจะอายว่ะ เลยทำเฉยๆ

ข่าวเพิ่มเติมเย็นนี้
คุณเก่ง อารีวรรณ สุวรรณมณี เลขาคุณมงคล พงศ์อนุตรี
หลังจากสนุกสนานกับการทำข่าวการตกบันไดของอุ้มแล้ว
เกิดกรรมตามทัน
มือฟาดเข้ากับที่เก็บทิชชูในห้องน้ำหญิงอย่างจัง
ข้อมือห้อเลือด (เล็กน้อย) เจ้าตัวเผย เจ็บโคตร

กรรมใดหนอตามทันเร็วแท้

ข้อคิดก่อนจบข่าววันนี้
ช่วงนี้หน้าฝน...ระวังลื่นนะพี่น้อง